Εξαίρεση

Δεν είχε καν συμπληρωθεί μια εβδομάδα από τότε που το πολιτικό σύστημα πήρε τα εύσημα – και φυσικά συνεχάρη το ίδιο τον εαυτό του – για την παιδαγωγική ωριμότητα με την οποία αντέδρασε στο άκουσμα του θανάτου της Φώφης Γεννηματά. Πέντε μόλις μέρες ήταν αρκετές για να φροντίσουν τα μεγάλα κόμματα να υπενθυμίσουν ότι ο ήπιος ενωτικός λόγος είναι η εξαίρεση στο modus operandi τους – ακόμη κι όταν το αντικείμενο της συζήτησης θα έπρεπε να υπερβαίνει τους μικροκομματικούς τακτικισμούς. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα μακροσκελές, καταγγελτικό της κυβερνητικής πολιτικής, ποστ πρότεινε συναίνεση σε μια μικρή επιτροπή ειδικών από πρόσωπα κοινής αποδοχής – προκειμένου τα μέλη της να εισηγούνται μέτρα κατά της πανδημίας που όλα τα κόμματα θα (sic) αποδεχθούν χωρίς να σκεφτούν το πολιτικό κόστος. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε κατηγορώντας τον αντίπαλό του, «που επενδύει στην καταστροφή», ως φαν των λοκντάουν. Εντάξει, η κόντρα δεν είναι είδηση. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ρουτίνα της διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης χωρίζει σε κερκίδες, κι όχι σε προσεγγίσεις, τις δυο κομματικές έδρες.

Κόστος
Ούτε θα είναι η τελευταία που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αντιπολιτεύονται αλλήλους με στόχο να αποποιηθούν την ευθύνη που τους αναλογεί για τους τρόπους με τους οποίους σημαντική μερίδα πολιτών επιλέγει να αγνοήσει τους κινδύνους του ιού. Σε αυτή την κοινότοπη στάση, ωστόσο, ίσως κρύβεται μια κρίσιμη αιτία των μέτριων ελληνικών επιδόσεων στην αντιμετώπιση των κυμάτων του κορωνοϊού από πέρυσι το φθινόπωρο κι έπειτα. Τόση σπατάλη πολιτικής ενέργειας δεν θα είχε σημασία σε άλλες συνθήκες – τα κόμματα, εξάλλου, υπάρχουν για να πρεσβεύουν διαφορετικές θεωρήσεις της οικονομικής, π.χ., πραγματικότητας. Σε ένα περιβάλλον όμως που κυριαρχούν τα στατιστικά για νεκρούς, διασωληνωμένους και κρούσματα, αλλά όχι οι «συνεργατικές προσπάθειες όλων των πολιτικών και κοινωνικών φορέων» – όπως κατά τα λεγόμενα του Ηλία Μόσιαλου συμβαίνει στον υπόλοιπο πλανήτη για την προώθηση των εμβολιαστικών προγραμμάτων –, η αδυναμία κυβέρνησης και μείζονος αντιπολίτευσης να συμφωνήσουν στα στοιχειώδη κοστίζει περισσότερο απ’ όσο συνήθως. Κοστίζει γιατί διαπαιδαγωγεί την κοινή γνώμη στην απαξίωση της συνεργασίας. Και άρα αποδυναμώνει οποιαδήποτε προσπάθεια των πρώτων να ζητήσουν τη στοίχιση της δεύτερης για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού.