Εξαρτήσεις

Για όσους δεν θυμούνται, το πρώτο εξάμηνο του 2015 πηγαινοέρχονταν στην Ελλάδα ο Αλεξέι Μίλερ, ο επικεφαλής του ενεργειακού κολοσσού Gazprom. Συνομιλούσε με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, για τη δημιουργία ρωσικού αγωγού που θα μετέφερε αέριο και η Ελλάδα θα εισέπραττε προκαταβολή των 5 δισ. ευρώ! Με αυτά τα λεφτά θα ολοκληρώνονταν το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ σκισίματος των μνημονίων. Αυτό το ίδιο πρόσωπο έχει αναλάβει από την περασμένη Τετάρτη με εντολή Πούτιν να αρχίσει την παροχή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, κάτι που μπορεί να συμβεί μέχρι τις 8 Νοεμβρίου. Δεν έγινε έτσι απλά. Σε κυβερνητική συνεδρίαση που μεταδόθηκε απευθείας από τη ρωσική τηλεόραση, ο Πούτιν έδωσε την εντολή. Αυτό ήταν. Με μια απόφαση και μια δήλωση, ένας άνθρωπος σχεδόν τελείωσε την ενεργειακή κρίση που πήγαινε να δημιουργηθεί.

Τηλεοπτικό σόου για μια παγκόσμια αγορά, από την οποία εξαρτάται η θέρμανση των πολιτών μιας ηπείρου τον χειμώνα, αλλά και η βιωσιμότητα των οικονομιών τους. Δεν θα την έλεγες και κίνηση αβροφροσύνης από ρωσικής πλευράς. Μάλλον για ιδιότυπο «εκβιασμό» επρόκειτο, για τον οποίο σε λίγο καιρό θα μάθουμε τα «λύτρα» που δόθηκαν στον φερόμενο ως «εκβιαστή».

Για να γίνει αντιληπτό, με αυτή και μόνο αυτή την κίνηση, υποχώρησαν οι τιμές του φυσικού αερίου κατά 43%. Μαζί υποχωρούν και οι συνδεδεμένες τιμές της χονδρικής του ρεύματος. Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο οι τιμές της χονδρικής άφησαν πίσω τους τα 200 και πλέον ευρώ η μεγαβατώρα και κινούν κάτω από το μισό, στα 80-90 ευρώ/MWh. Ούτε λόγος για τη Γαλλία, που από τη στιγμή που άφησε ελεύθερη την ηλεκτρική παραγωγή των πυρηνικών εργοστασιών της, οι τιμές είχαν ήδη αποκλιμακωθεί.

Αυτά συνέβησαν πολύ απλά γιατί η Ευρώπη επέλεξε να πραγματοποιήσει μια αλλαγή χωρίς να μπορεί να βασιστεί στις δικές της δυνάμεις. Προχώρησε την ενεργειακή μετάβαση, με ενδιάμεσο καύσιμο το φυσικό αέριο χωρίς να διαθέτει επαρκείς ποσότητες για να ανταποκριθεί στην αυξανόμενη ζήτηση. Δημιούργησε δηλαδή μια εξάρτηση.

Αν ολόκληρη η Ευρώπη, με χώρες κολοσσούς, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία πληρώνει το λάθος που έκανε να εξαρτηθεί από μια αγορά, τότε είναι εύκολο να φανταστεί κάποιος ποια θα ήταν η μοίρα της Ελλάδας, τι είδους εξάρτηση θα δημιουργούσε και με τι αποτελέσματα θα υπήρχαν, σε περίπτωση που προχωρούσε η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Ας όψεται ότι την τελευταία στιγμή, στις 19 Ιουνίου, λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα και ενώ ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Αγία Πετρούπολη, ο ρώσος πρόεδρος έκανε πίσω. Αν δεν το είχε κάνει, πιόνια και μάλιστα «φτωχοπιόνια» του ρώσου προέδρου θα ήμασταν εμείς και μάλιστα χωρίς οδό διαφυγής.

Μπορεί η τότε προσπάθεια – ευτυχώς – να ναυάγησε και η τωρινή του με το φυσικό αέριο να βαίνει προς εκτόνωση. Ωστόσο μια άλλους είδους εξάρτηση αρκετά σημαντική δείχνει ότι παραμένει. Η Ευρώπη και η Ελλάδα οφείλουν να τρέξουν στην πράσινη αλλαγή, αν θέλουν να προλάβουν τον επόμενο ενεργειακό «εκβιασμό».

Μαθαίνω ότι στην κυβέρνηση το έχουν καταλάβει. Εστω και με καθυστέρηση θα φέρουν ταυτόχρονα στο υπουργικό συμβούλιο της Πέμπτης τέσσερις διατάξεις που αφορούν τον κλιματικό νόμο, την απλοποίηση των εγκρίσεων των ΑΠΕ, τις αποθήκες ενέργειας και τα θαλάσσια αιολικά. Κάθε ένα από αυτά δίνουν τη δυνατότητα να τρέξουν τα πράγματα. Κυρίως δίνουν τη δυνατότητα να εκμηδενίσουν την εξάρτηση…