Τι τους έκανες καλέ μου Σερ Αλεξ…

Οι «αρρώστιες» των μεγάλων ομάδων προκαλούν στον ποδοσφαιρόφιλο μερικές φορές μεγαλύτερο ενδιαφέρον κι από τις επιτυχίες τους. Το να κερδίζει μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα ένα τρόπαιο θεωρείται συχνά πυκνά μια απόδειξη ότι έκανε απλά τη δουλειά της: το να τη βλέπεις να καταρρέει αγωνιστικά προκαλεί περιέργεια. Φέτος τον ρόλο της «μεγάλης άρρωστης» τον διεκδικούν η Μπαρτσελόνα και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ομως η αρρώστια της Μπαρτσελόνα έχει να κάνει με την έλλειψη χρημάτων κι είναι εξηγήσιμη: αν υπήρχαν χρήματα θα κρατούσε τον Λίο Μέσι και θα ήταν σε καλύτερη θέση τουλάχιστον στο ισπανικό πρωτάθλημα. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ διασύρθηκε λίγες μέρες πριν από τη Λίβερπουλ, ενώ είναι πάμπλουτη και σκορπά τα χρήματά της: για την επιστροφή (μόνο) του Κριστιάνο Ρονάλντο ξόδεψε περισσότερα από όσα η Λίβερπουλ για όλους όσους έφερε φέτος στο Ανφιλντ. Η αρρώστια των Κόκκινων Διαβόλων μοιάζει για αυτόν κυρίως τον λόγο πολύ πιο βαριά.

Μόγιες
Εχω την εντύπωση πως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ζει σε συνθήκες παρατεταμένης κι αγιάτρευτης ασθένειας από το 2013 όταν κι έφυγε ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Το θέμα δεν ήταν η φυγή του Σκωτσέζου – κάποτε θα έφευγε. Ολο το πρόβλημα ξεκίνησε από την επιλογή του αντικαταστάτη του, που ο ίδιος ο Σερ Αλεξ διάλεξε. Λεγόταν Ντέιβιντ Μόγιες και ήταν προηγουμένως δέκα ολόκληρα χρόνια προπονητής στην Εβερτον χωρίς ποτέ κανείς να εκθειάσει το αγωνιστικό στυλ της ομάδας του – σοβαρές επιτυχίες έτσι κι αλλιώς δεν είχε. Πιθανότατα ο Σκωτσέζος έβλεπε στο πρόσωπό του έναν σκληρό δουλευταρά. Δικαιώθηκαν ωστόσο όλοι οι υπόλοιποι που δεν έβλεπαν τίποτα: ο Μόγιες δεν ολοκλήρωσε τη σεζόν.

Αναταραχή
Μπορεί ένας προπονητής που πέρασε από τον πάγκο μιας ομάδας το 2013 να ευθύνεται για το ότι αυτή, οκτώ χρόνια αργότερα, έχει προβλήματα, ενώ ξοδεύει πάνω από 150 εκατ. λίρες για μεταγραφές τον χρόνο; Οχι φυσικά. Απλά εκείνη την πρώτη μετά τη φυγή του Σερ Αλεξ σεζόν διαταράχθηκε για πάντα η εσωτερική ιεραρχία, που χάρη στον μεγάλο Σκωτσέζο υπήρχε για χρόνια. Κι αυτό, ως πρόβλημα, δεν λύθηκε ποτέ.

Μοναδικότητα
Η φυγή του Φέργκιουσον κατέδειξε τη μοναδικότητά του: υπήρξε μια από τις σπάνιες περιπτώσεις προπονητή του οποίου η διάσταση ξεπέρασε το ίδιο το μεγαλείο του συλλόγου. Η φυγή του Σερ Αλεξ έκανε απολύτως κατανοητό ότι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υπήρχε μόνο ένας ηγέτης: αυτός. Κάθονταν στον πάγκο, μάσαγε τσίχλα και έκανε μαθήματα σε όλους όσους ήθελαν να καταλάβουν τι θα πει ποδόσφαιρο. Πρώτα πρώτα στους παίκτες του.

Σπάνιο
Ελάχιστο καιρό μετά το αντίο του είχε συμβεί κάτι σπάνιο: έχει δημιουργηθεί μια κοινή πεποίθηση, ακόμα και στους οπαδούς της ομάδας, ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ των πρωταθλημάτων και των θριάμβων δεν έχει παίκτες! Οι αστέρες που τότε υπήρχαν  στη βασική ενδεκάδα της (παίκτες όπως ο Φαν Πέρσι, ο Ρούνεϊ, ο Βίντιτς, ο Φέρντιναντ, ο Ασλεϊ Γιανγκ, ο Ντε Χέα κ.λπ.), έμοιαζαν ξαφνικά κουρασμένοι. Οι υπέροχοι ρολίστες που έδιναν ποιοτικές λύσεις ενώ έρχονταν από τον πάγκο (παίκτες όπως ο Νάνι, ο Βαλέντσια, ο Εβρά, ο Κάριγκ κ.λπ.) έμοιαζαν «παίκτες της σειράς», που δεν χωράνε στο ρόστερ της Σίτι, της Τσέλσι, της Αρσεναλ. Ενα χρόνο πριν όλοι αυτοί είχαν κατακτήσει με τον Σερ Αλεξ το πιο εύκολο πρωτάθλημα στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ κι ένα χρόνο μετά  αγκομαχούν να πείσουν τον κόσμο ότι αξίζουν να πατούν το χορτάρι του Ολντ Τράφορντ. Ολο αυτό είχε προκληθεί από την ακατανόητη απόφαση του Σερ Αλεξ να εμπιστευτεί κάποιον που δεν είχε κάνει ποτέ πρωταθλητισμό. Αν πήρε αυτή την απόφαση για να γίνει ακόμα περισσότερο αισθητό το κενό που άφησε τα κατάφερε. Αλλά η ομάδα που αγάπησε έμεινε ακυβέρνητη. Και χωρίς πυξίδα.

Ηγεμόνας
Κάποτε είχα γράψει ότι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ οι ηλικίες και τα συμβόλαια των παικτών δεν παίζουν κανένα ρόλο – σημασία έχει ότι όλοι ήταν επιλογές του μάνατζερ Φέργκιουσον: το αλάθητο του κριτηρίου του εγγυόνταν τη συνέχεια των θριάμβων της. Ο πραγματικός λόγος της διαφοράς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στον κόσμο ήταν ότι ο προπονητής έπειθε τους παίκτες που διάλεγε ότι αξίζουν τη φανέλα της: κατά κάποιο τρόπο η επιλογή τους από αυτόν τον αλάνθαστο μάνατζερ ήταν και η απόδειξη της ικανότητάς τους, η ίδια τους η καταξίωση. Ο Μόγιες που τον διαδέχτηκε δεν θα μπορούσε ποτέ να πείσει κάποιον για το αλάνθαστο της επιλογής του. Το μοντέλο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βασιζόταν στον ηγεμόνα προπονητή: ο Μόγιες άθελά του το κατέστρεψε.

Κέρβερος
Το 2013 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έπρεπε να πάρει στη θέση του Σερ Αλεξ κάποιον που να θεωρείται διάνοια – τον Πεπ Γκουαρντιόλα π.χ. ή τον ανερχόμενο Γιούργκεν Κλοπ ή κάποιον σαν τον Κάρλο Αντσελότι που έχει δουλέψει παντού σχεδόν με επιτυχία. Δεν το έκανε. Οταν αποφάσισε να πάει σε ένα τέτοιο «προπονητή – κέρβερο» είχε χαθεί ο δρόμος: δεν θα μπορούσε ποτέ πια ο προπονητής να είναι ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της ομάδας, ακόμα κι αν λεγόταν Φαν Γκάαλ ή Μουρίνιο. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε ανοίξει την πόρτα του τρελοκομείου: ξόδευε πολλά για να βρει παίκτες που κάνουν τη διαφορά – έγινε δηλαδή μια ομάδα, όπως είναι οι πιο πολλές. Με τη διαφορά ότι για χρόνια το δικό της επιτυχημένο μοντέλο ήταν άλλο. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν αδύνατο να γίνει Τσέλσι ή Ρεάλ Μαδρίτης.

Ποτέ
Οταν το 2018 έφυγε ο Μουρίνιο είχε πει πως το μεγάλο του πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσε να έχει κάποιους απαραίτητους παίκτες γιατί ομάδες όπως η Σίτι και η Τσέλσι ξόδευαν πολλά περισσότερα χρήματα. Ο Σερ Αλεξ δεν θα το έλεγε ποτέ, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό: στη δήλωση του Μουρίνιο ανακάλυπτες τη μετάλλαξη του αγγλικού συλλόγου. Ολοι όσοι δουλεύουν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πιστεύουν πως η επιστροφή στην κορυφή είναι ζήτημα χρημάτων. Εξαιτίας αυτής της λογικής προσέλαβαν το 2018 τον Ολεγκ Γκούναρ Σόλσκιερ, ένα παιδί του συλλόγου, ως υπηρεσιακό προπονητή και τον έχουν ακόμα. Δεν πιστεύουν στη δουλειά του προπονητή: πιστεύουν στον Ρονάλντο, στον Πογκμπά, στον Καβάνι, στον Ντε Χέα, στον Μαγκουάιρ – και βασανίζονται. Φταίνε αυτοί που διοικούν τον σύλλογο; Σίγουρα ναι. Αλλά όταν ο μεγάλος προφήτης Σερ Αλεξ τους έφερε κάποτε τον Μόγιες ήταν σαν να τους έπεισε πως ο τελευταίος που μπορεί ως προπονητής να κάνει τη διαφορά ήταν αυτός και μόνο. Και τώρα αυτός μασάει την τσίχλα του και αποθεώνεται από τον κόσμο και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σκορπάει χρήματα για σούπερ σταρ για να μένει εκτός διεκδίκησης τίτλου από τον Οκτώβριο…