Οι εκλογές στο ΚΙΝΑΛ και ο φόβος

Ενας υποψήφιος για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, ο Παύλος Χρηστίδης, ζητάει ήδη την αναστολή ή τη μετάθεση κατά μερικές εβδομάδες ή και μήνες, δεν το αποσαφηνίζει επακριβώς, της διαδικασίας για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του Κινήματος. Οι άλλοι, επί του παρόντος (και ως την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές), δεν έχουν τοποθετηθεί επί της προτάσεως και δεν ξέρω γιατί δεν το κάνουν. Θα το επαναλάβω: δεν έγινε και τίποτε να υπάρξει αυτή η ολιγοήμερη αναβολή, προκειμένου να αποφορτιστεί η όλη διαδικασία από την αδόκητη, σκληρή απώλεια της Φώφης Γεννηματά. Δεν χάθηκε ο κόσμος να πραγματοποιηθεί, ας πούμε, στα μέσα Ιανουαρίου. Ισα ίσα θα δοθεί η δυνατότητα στους υποψηφίους να παρουσιάσουν καλύτερα τις θέσεις τους, να μετάσχουν σε debates στις τηλεοράσεις, να γίνουν εκδηλώσεις, γενικά να λάβει η προδικασία τα χαρακτηριστικά μιας κανονικής πολιτικής αναμέτρησης. Αν γίνουν όλα βιαστικά τώρα, φοβάμαι ότι αυτό θα έχει ως συνέπεια να χαθεί το ενδιαφέρον του κόσμου για τον χώρο, ενδιαφέρον που αναζωπυρώθηκε με την υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου και εκτοξεύθηκε με την τρομερή εκδημία της τόσο άτυχης Φώφης.

Τι φοβάμαι; Πως άλλοι θα σπεύσουν να εκμεταλλευθούν τη σχέση που είχαν μαζί της, υπαρκτή ή ανύπαρκτη (όπως έκαναν ήδη κάποιοι – τι αίσχος – την ώρα που εκείνη έδινε την ύστατη μάχη στον Ευαγγελισμό), και άλλοι θα επιδοθούν σε συντροφικά μαχαιρώματα, μεθοδεύσεις, δολοπλοκίες, υπονομεύσεις, καταγγελίες, συκοφαντίες.

Ο,τι χειρότερο δηλαδή…

Μεταβατικός πρόεδρος

Και κάτι ακόμη συναφές με τα προηγούμενα, το οποίο θέλω να υπογραμμίσω, με την άνεση και την ελευθερία που μου δίνει η πολυετής ενασχόλησή μου με τον χώρο. Επειδή πλέον τα πρόσωπα που έχουν απομείνει στην «ηγεσία» της παράταξης είναι γνωστά και μετρημένα (αριθμητικά – όχι από άποψη φιλοδοξιών…), καλόν είναι να αποφεύγονται μεθοδεύσεις οι οποίες θα πλήξουν εκ των προτέρων τη διαδικασία εκλογής αρχηγού και εκ των… υστέρων, ενδεχομένως, και την ενότητα του χώρου.

Για παράδειγμα, ακούω ότι ορισμένοι επιχειρούν να προωθηθεί σε θέση μεταβατικού προέδρου του κόμματος υποψήφιος εκ των έξι που διεκδικούν την προεδρία του ΚΙΝΑΛ. Και επειδή αυτό που κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι πάντα μια γάτα που έχει ανησυχίες, θα προσθέσω και κάτι ακόμη: ουδείς των υποψηφίων πρέπει να γίνει μεταβατικός πρόεδρος. Και θα περίμενα, ας πούμε, από τον Γιώργο Παπανδρέου, εξαιρετικά ευαίσθητο σε θέματα δημοκρατικών διαδικασιών, να βγει και να διαψεύσει τη σχετική (έντονη) φημολογία. Δεν το έχει κάνει. Θέλω να πιστεύω πως θα το πράξει. Εμπρακτα. Εξάλλου υπάρχει πρόσωπο το οποίο μπορεί να υποδυθεί αυτόν τον ρόλο. Είναι ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο οποίος, μην το ξεχνάμε και αυτό, υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία κάτι ανάλογο, όταν έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας και τέθηκε σε κρίση η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ Κώστα Σημίτη και Ακη Τσοχατζόπουλου…

Ο μύθος με τη λήψη DNA

Είχα αναφερθεί και τις προάλλες στην ανοησία περί της δήθεν καταστρατήγησης των ατομικών δικαιωμάτων από τη λήψη (και τη χρήση όποτε χρειαστεί…) του DNA, αναφορικά με μια διαδήλωση που έκαναν διάφοροι υπερευαίσθητοι στα συγκεκριμένα θέματα συμπολίτες μας στη Θεσσαλονίκη και αλλαχού. Κατά τους διαδηλωτές, μόνο εμείς, η Ελλάδα δηλαδή, καταφεύγει σε αυτήν τη… βάρβαρη πράξη, η οποία καταπατά τα δικαιώματα του λαού. Αλλά ένα δημοσίευμα του γνωστού site Euractiv που ασχολείται με τα θέματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης διαλύει τον μύθο. Αλλες εννιά χώρες της ΕΕ έχουν θεσπίσει τη σχετική διαδικασία για λόγους προφανείς – να κάνουν ευκολότερη τη δουλειά των αστυνομικών υπηρεσιών τους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος και της παραβατικότητας. Οι χώρες αυτές είναι οι δύο μεγαλύτερες της ΕΕ, η Γερμανία και η Γαλλία, και άλλες μικρότερες, συγκεκριμένα οι Αυστρία, Φινλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβενία, Ολλανδία, Ουγγαρία. Σύμφωνα με νέα μελέτη που επικαλείται το Εuractiv, σύντομα θα ακολουθήσουν οι Κύπρος, Κροατία, Τσεχία, Εσθονία, Ρουμανία, Πορτογαλία, Ισπανία και Σουηδία.

Μα να μην ακούν οι αντιδραστικοί τις ενστάσεις των δικών μας, τι αίσχος…

Βιομηχανία αγωγών

Στον απόηχο όλων αυτών, εμφανίστηκε – αλίμονο… – ο γνωστός και μη εξαιρετέος. Κύριος Παναγιώτης Δημητράς. Ο περί ου ο λόγος φύλαξ πάσης αντιρατσιστικής, αντισοβινιστικής, αντιεθνικιστικής, «δικαιωματικής» αντίληψης στη χώρα, αυτή τη φορά έβαλε στο στόχαστρο άρθρο του συναδέλφου μου Κώστα Γιαννακίδη στο ευπρεπές και ιδιαίτερα σοβαρό site Protagon περί των γεγονότων στο Πέραμα.

Ο περί ου ο λόγος «φύλαξ» κατήγγειλε πως «το Protagon είναι ρατσιστικό! Τα επιχειρήματά του είναι προδήλως ψευδή και αντιτσιγγάνικα!».

Τούτου δοθέντος, θα ακολουθήσει προφανώς, στη συνέχεια, μία μήνυση για τον Γιαννακίδη και μία για το Protagon· ο εν λόγω Δημητράς το έχει μεταβάλει σε σχεδόν βιομηχανία – για οτιδήποτε κρίνει ότι εμπίπτει στα προαναφερόμενα «αντί» τούς τραβάει από μία μήνυση και τρέχουν οι άνθρωποι και δεν φτάνουν στις εισαγγελίες. Φίλος – θύμα αυτής της υπόθεσης, ο συνάδελφός μου Μαν. Βασιλάκης, μου έλεγε ότι αυτός έχει μηνυθεί από τον Δημητρά τρεις ή τέσσερις φορές, ενώ προσφάτως έλαβα άρθρο – διαμαρτυρία ενός ακόμη μηνυθέντος υπό του «φύλακος» Δημητρά, του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου, για άρθρο του στην «Καθημερινή». Μηνυθέντες ακόμη από την «Καθημερινή» για άλλα κείμενα είναι ο Αλέξης Παπαχελάς, ο Διονύσης Γουσέτης, ενώ της εργώδους προσπάθειας του κ. Δημητρά να καταστήσει τη χώρα μια κοινωνία «αντί» δεν έχουν ξεφύγει μερικοί εισαγγελείς, η γνωστή συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου (την οποία κατήγγειλε για… ισλαμοφοβία, με αφορμή τα όσα εκείνη είχε γράψει προ ετών για το φρικιαστικό τρομοκρατικό χτύπημα του Μπατακλάν στο Παρίσι).

Οι δραστηριότητες του κ. Δημητρά έχουν προσελκύσει ήδη το ενδιαφέρον του κοινοβουλίου – ο βουλευτής κ. Μπουτσικάκης της ΝουΔου έφερε το θέμα στη Βουλή, με ερώτηση προς τον υπουργό Δικαιοσύνης για το πώς τελικά πρέπει να προστατεύεται η ελευθερία της έκφρασης και να μην είναι έρμαιο των διαθέσεων (αλλά και των απόψεων…) του κάθε πικραμένου που αναζητεί την προσωπική του καταξίωση διώκοντάς την…

Ενα σημαντικό βιβλίο

Αναφέρθηκα προηγουμένως στον Αλέξη Παπαχελά (υπό την «ιδιότητα» του μηνυθέντος υπό του Δημητρά, θα ιδρύσουν σύλλογο όλοι αυτοί στο τέλος – το βλέπω) και δεν μπορεί να μην εξάρω ένα σημαντικό βιβλίο του που εξεδόθη προσφάτως από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Φέρει τον τίτλο «Ενα σκοτεινό δωμάτιο» και είναι το αποτέλεσμα της 25ετούς έρευνας του Παπαχελά για τη δικτατορία των συνταγματαρχών που κατέστρεψε τη χώρα και της κληροδότησε μια εθνική τραγωδία, το Κυπριακό.

Το βιβλίο έρχεται να προστεθεί στην ήδη πλούσια βιβλιογραφία που υπάρχει για την περίοδο 1967-1974, αλλά αυτό που το κάνει σχεδόν μοναδικό είναι ότι ρίχνει φως στην τελευταία φάση της δικτατορίας, που ολοκληρώνεται με το έγκλημα στην Κύπρο, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ρόλο των Αμερικανών στη χώρα και την ευρύτερη περιοχή και στον ρόλο που έπαιξε ο «αόρατος δικτάτορας» Ιωαννίδης.

Ο Παπαχελάς έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και προσωπικά θα ενέτασσα το βιβλίο στην κατηγορία «για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι»…