Η «προοδευτική διακυβέρνηση»

Η κυβέρνηση βρίσκεται όλο και πιο συχνά στο επίκεντρο αντιπολιτευτικών επικρίσεων, εύλογων ή τραβηγμένων από τα μαλλιά, που πολύ συχνά καταλήγουν στην επωδό ότι πολιτεύεται ως δεξιά. Οτι είναι δεξιά η πολιτική της, ότι είναι «νεοφιλελεύθερη», ότι στήνει αστυνομικό κράτος, ότι είναι αυταρχική. Στον αντίποδα καλλιεργείται ακόμα μια φορά η ιδεολογία της προοδευτικότητας, που μπορεί να είναι γενικευτική, αλλά αν μη τι άλλο δίνει ένα στίγμα ταυτότητας στο οποίο μπορούν να συγκλίνουν δυνάμεις που πολιτικοποιήθηκαν με τα στάνταρ της μεταπολίτευσης.

Η πολιτική ζωή, ιδίως μετά τη χρεοκοπία και τη ζοφερή δεκαετία της κρίσης στην οποία διαψεύστηκε η πολιτική ηθικολογία της Αριστεράς, τα τελευταία χρόνια έχει ξεπεράσει το δίπολο συντήρηση – πρόοδος. Φρόντισαν γι’ αυτό, πρωτίστως, τα λεγόμενα προοδευτικά κόμματα, και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ που για να βρεθεί στην εξουσία αγκάλιασε κάθε είδους αντικοινωνικό στοιχείο, από τους μπαχαλάκηδες και τους καταστροφείς της κοινωνικής ζωής στην πόλη μέχρι τους λούμπεν ακροδεξιούς με τους οποίους μοιράστηκε τα υπουργεία. Ακόμα και σήμερα, κλείνει το μάτι στην αντικυβερνητική στόχευση των αντιεμβολιαστών.

Απέναντι στο λεγόμενο αντιμνημονιακό στρατόπεδο (λεγόμενο, επειδή για να μείνουν στην εξουσία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπέγραψαν το δικό τους, το χειρότερο μνημόνιο, την αναγκαιότητα του οποίου προετοίμασαν το πρώτο εξάμηνο του 2015 με τους χειρισμούς τους που κατέληξαν στο δημοψήφισμα), συσπειρώθηκαν, όχι χωρίς τη δική τους μάχη με τα στερεότυπα, οι δυνάμεις που συντάχθηκαν με τη φιλελεύθερη δημοκρατία: η ΝΔ (που στο παρελθόν ταυτιζόταν με την κοινωνική και πολιτική συντήρηση) και το ΠΑΣΟΚ – με αναγνωρίσιμη την τάση στελεχών και μελών του να στηρίξουν εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, να προστατευτεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μετά τις εκλογές του 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμπεριέλαβε στην κυβέρνησή του στελέχη που συντάχθηκαν με αυτή την προτεραιότητα, ακόμα κι αν δεν ανήκαν στη ΝΔ. Ψηφοφόροι και οπαδοί του ΚΙΝΑΛ, μάλιστα, στο οποίο συγχωνεύτηκε και το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, επικροτούν αυτό το σχήμα και, κυρίως, τις πολιτικές του σταθμίσεις και τις προτεραιότητές του.

Απ’ αυτή την άποψη, η επιστροφή στο παλαιό δίπολο Αριστερά – Δεξιά είναι εκτός της πολιτικής πραγματικότητας. Εκτός πολιτικής πραγματικότητας είναι και το σύνθημα περί «προοδευτικής διακυβέρνησης», που το επαναφέρει στον χώρο του ΚΙΝΑΛ ο Γιώργος Παπανδρέου. Επειδή αυτό το δίπολο περιφρονεί την πολιτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία της κρίσης χάριν μιας μεταπολιτευτικής ευκολίας και οδηγεί σε αντιπαραθέσεις που ορίζονται από τη συγκίνηση και από αντανακλαστικά συμμαχιών περασμένων εποχών.

Αλλά κυρίως, αν εκφραστούν μέσω των εκλογών της απλής αναλογικής, οδηγούν το πολιτικό σύστημα σε αποσταθεροποιητικές τάσεις, ανάλογες με αυτές της Πορτογαλίας – τάσεις τις οποίες δεν έχει μάθει να εξομαλύνει η γεμάτη πάθη, εντάσεις και πολιτικά μίση ελληνική σκηνή.

Κινδυνεύουμε δηλαδή, αν στο ΚΙΝΑΛ κυριαρχήσει το παραμύθι της «προοδευτικής διακυβέρνησης», αν δηλαδή η συγκίνηση και οι συμβολισμοί αγνοήσουν την κυρίαρχη τάση των ψηφοφόρων του χώρου, όπως τη δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, να φτιαχτεί ένα μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αντιφιλελεύθερες δυνάμεις. Ενα μέτωπο που, στο όνομα της προόδου, θα φαλκιδεύσει τη σταθερότητα και την ανάκαμψη.

Ενα μέτωπο που θα αυτοαποκαλείται προοδευτικό αλλά θα εργάζεται για την αναταραχή και το μπάχαλο, υπονομεύοντας τη μόνη προοδευτική στρατηγική της χώρας: τη σταθερότητα, την κοινωνική ειρήνη και την ανάπτυξη.

Τζανακόπουλος: τι υποκρισία!
Κατανοώ μια πολιτική δύναμη που ζητάει έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικών ο νεαρός τσιγγάνος, που οδηγούσε κλεμμένο αυτοκίνητο και, προσπαθώντας να διαφύγει, συγκρούστηκε με τις μηχανές των αστυνομικών διωκτών του. Η ανθρώπινη ζωή είναι το ύψιστο δικαίωμα και μόνο σε περίπτωση άμυνας δικαιολογείται η αφαίρεσή της.
Αλλ’ επειδή ήδη διερευνώνται οι συνθήκες του περιστατικού, είναι από κάθε πλευρά απαράδεκτος ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο οποίος, επισκεπτόμενος την οικογένεια του νεκρού με κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ, προεξόφλησε δόλο εκ μέρους της αστυνομίας και έκανε λόγο για «επιχείρηση συγκάλυψης, ψεύδους, συκοφαντίας, ρατσιστικού λόγου» που δήθεν εμποδίζει την αλήθεια να λάμψει. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος πολιτικός περιφρονεί τους θεσμούς της δημοκρατίας, διαστρεβλώνοντας απολύτως την περιγραφή ενός περιστατικού. Διότι είναι διαστρέβλωση και η αποσιώπηση της παραβατικής συμπεριφοράς των θυμάτων και η εκ μέρους του βεβαιότητα ότι παρεμποδίζεται η απονομή της δικαιοσύνης – όταν μάλιστα η υπόθεση είναι στα χέρια της δικαιοσύνης!
Μεταξύ άλλων, επισκεπτόμενος τον καταυλισμό των τσιγγάνων στο Πέραμα, ο Τζανακόπουλος ανακάλυψε «εικόνες αποκλεισμού, εικόνες ακραίας φτώχειας» που «αναδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο την εγκατάλειψη του κράτους». Συγνώμη, αλλά στην κυβέρνηση του ίδιου κράτους δεν ήταν υπουργός πριν από δυόμισι χρόνια; Τότε στο Πέραμα ήταν πλούσιοι και ενταγμένοι, σήμερα φτώχυναν και αποκλείστηκαν κοινωνικά; Πόσο υποκριτής.