«Ο Γιωργάκης»

Η σχέση με την πολιτική και τους πολιτικούς είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα, που επειδή συναρτάται με την καθημερινότητα του καθενός, και μάλιστα με έναν τρόπο που μονοπωλεί τα ενδιαφέροντα του συνόλου σχεδόν των ανθρώπων, χρειάζεται μια ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία στη διαχείρισή του. Διαφορετικά, η πολιτική δείχνει να μεταβάλλεται σε μια οικογενειακή υπόθεση με αναπόφευκτη συνέπεια οι πολιτικοί να θρονιάζονται μέσα στο σπίτι σου και, αν και απρόσκλητοι, ουσιαστικά να φαίνεται πως είσαι εσύ ο ίδιος που τους έχεις καλέσει ώστε να δικαιούνται να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τα του οίκου σου. Με συνέπεια οι παραλείψεις τους, όσο δριμεία κριτική και αν επισύρουν, να διατηρεί αυτή τόσο βάρος και τόση αποτελεσματικότητα, προκειμένου να ταρακουνηθούν, έστω και ελάχιστα οι ίδιοι, όσο στοιχίζει στους οικείους σου η ασυμφωνία ή ακόμη και η κάθετη ρήξη μαζί τους.

Η «ελευθερία» σου να μπορείς να λες το όνομα «Κούλης» και να εννοείς τον Μητσοτάκη, το όνομα «Γιωργάκης» και να εννοείς τον Παπανδρέου, το όνομα «Αλέξης» και να εννοείς τον Τσίπρα, όσο και αν φαίνεται πως τους έχεις του χεριού σου, στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Δηλαδή οι ίδιοι έχουν περάσει σε τέτοιο βαθμό στη ζωή σου ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι πως σε μετέρχονται, σύμφωνα με ανάγκες ενδεχομένως ανυπέρβλητες που ωστόσο δεν επιτρέπεται να τις γνωρίζεις, δεν παύουν όμως να κονταροχτυπιούνται οι ανάγκες αυτές με τα συμφέροντά σου. Οταν χάνεις την αξιοπρέπειά σου σε τέτοιο βαθμό ώστε να φαντάζεσαι πως με το να αποκαλείς με το μικρό του όνομα οποιονδήποτε και, πολύ περισσότερο έναν πολιτικό, έχουν πάψει να υφίστανται οι διαφορές ανάμεσά σας και επομένως έχετε γίνει ομοτράπεζοι, ενώ ο οποιοσδήποτε όπως και ο πολιτικός, αν τύχαινε και σε συναντούσαν, θα αδυνατούσαν να σε αποκαλέσουν με το όνομά σου γιατί δεν θα το γνώριζαν ή και αν το είχαν πληροφορηθεί δεν θα το είχαν συγκρατήσει, μεταβάλλεσαι σε ένα άθυρμα που μπορεί να γίνει ενεργούμενο όχι μόνο ενός πολιτικού, αλλά οποιουδήποτε θα εμφανιζόταν ουρανοκατέβατος και αιφνιδιαστικά στη ζωή σου προκειμένου να σε «σώσει».

Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται και αν ως κατάληξη της συνθήκης που περιγράψαμε θα θεωρούσε κανείς απλά μια αίσθηση οικειότητας όπως την καλλιεργούν άγνωστοί τους τόσο για τον «Κούλη» και τον «Γιωργάκη» όσο και για τον «Αλέξη», υπάρχει μία ακόμη, πιο δυσάρεστη και ενοχλητική, ίσως και χυδαία, παράμετρος, αυτή του να μπορεί να αναφωνεί ο οποιοσδήποτε σε συζήτηση με φίλους του «εμένα θα μου πεις για τον Γιωργάκη». Αποκαλύπτοντας όχι βέβαια τις αρνητικές πλευρές του συγκεκριμένου ανθρώπου όπως φαντάζεται εκείνος που εκστομίζει τη σχετική ένσταση, αλλά μια βαθύτατη λατρεία προς την έννοια της εξουσίας, όπως την εκφράζει ακόμη και ο πιο – αν υπάρχει πλέον αυτό το είδος – αντιεξουσιαστής πολιτικός. Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς με ακρίβεια αν συμβαίνει και σε άλλες χώρες και ο Μακρόν ή ο Τζόνσον έχουν εξελιχθεί για τους Γάλλους και τους Αγγλους σε πρόσωπα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. Στην Ελλάδα είναι βέβαιο πως η πολιτική ζωή έχει πάρει έναν τέτοιο χαρακτήρα ώστε ακόμη και οι πιο βίαιες αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις να λειαίνουν το, έτσι ή αλλιώς, σκοτεινό πρόσωπο της εξουσίας ώστε να αποκτά τις διαστάσεις μιας ελέγξιμης για τον καθένα φιλικής πραγματικότητας.