Κληρονομική δημοκρατία

Τώρα που είναι δεδομένη η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να κατεβεί υποψήφιος στο ΚΙΝΑΛ, με πρόταγμα τη στρατηγική σύγκλιση των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων, και λίγο πριν αρχίσει η εσωκομματική σύγκρουση, έχει σημασία να ξέρουμε ένα πράγμα: ότι ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ στο ΚΙΝΑΛ επιδιώκει να καταλάβει ένα κόμμα που ναι μεν το ίδρυσε ο πατέρας του αλλά το συρρίκνωσε ο ίδιος. Επιδιώκοντας ο Γιώργος Παπανδρέου να ανακτήσει εκ νέου τον έλεγχο του ΠΑΣΟΚ διά του ελέγχου του ΚΙΝΑΛ, στο οποίο ήρθε με ένα δικό του κόμμα που είχε προκύψει από τη δική του διασπαστική στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, δημιουργεί μια νέα εστία αναταραχής και εσωτερικών συγκρούσεων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιστρέφει διεκδικώντας δικαίωση – αλλά δικαίωση σε τι; Στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας, μόνος του επέλεξε να τινάξει στον αέρα το πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδας που ο ίδιος προωθούσε κάνοντας τη μοιραία επιλογή για δημοψήφισμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, συνδύασε την αποχώρησή του με την πρόταση διακυβέρνησης ενός σχήματος υπό τον Φίλιππο Πετσάλνικο, που μαρτυρούσε ότι δεν είχε κατανοήσει ούτε σε ποια καμπή βρισκόταν η χώρα ούτε το ιστορικό βάρος της περίστασης.

Παρ’ όλα αυτά, το κόμμα υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο παρέμεινε στο παιχνίδι της σωτηρίας της χώρας, αφήνοντας το ιστορικό αποτύπωμά του σε μια σειρά από επιλογές. Τα χρόνια εκείνα, ο Γιώργος Παπανδρέου παρακολουθούσε από μακριά, εκπρόσωπος διαφόρων σφραγίδων, όπως η Σοσιαλιστική Διεθνής. Και επιστρέφει, σε εποχή παλιννόστησης, για να επαναφέρει στο προσκήνιο φθαρμένα ιδεολογικά σχήματα που δεν απηχούν την πραγματικότητα αλλά την ιστορία του προοδευτισμού στην Ελλάδα – κάτι, δηλαδή, που ανήκει στο ενδιαφέρον των ιστορικών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου με την επιλογή του να κατεβεί υποψήφιος διεκδικεί από το ΠΑΣΟΚ να διαγράψει την πολιτεία του κόμματος της τελευταίας δεκαετίας, τη συστηματική και σταθερή προώθηση μιας ευρωπαϊκής απάντησης στη χρεοκοπία μέσω των μέτρων που προέβλεπαν τα Μνημόνια – της μοναδικής λύσης που δόθηκε στη χώρα. Διεκδικεί, δηλαδή, στο όνομα μιας παρωχημένης αντιδεξιάς ανάγνωσης της πραγματικότητας, να συνταχθεί με το μπλοκ δυνάμεων που πολέμησαν, μάλιστα με ριζοσπαστικές μεθόδους και ανοίκειους στο δημοκρατικό κλίμα τρόπους, και τον ίδιο αλλά και τη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή προοπτική.

Η ρήξη που επιχειρεί ο Γιώργος Παπανδρέου με την έως τώρα ταυτότητα του ΚΙΝΑΛ, τη φιλελεύθερη φιλευρωπαϊκή ταυτότητα, μια ρήξη που δεν την τόλμησε ούτε η Φώφη Γεννηματά, μπορεί να οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα απ’ αυτό που ο ίδιος προσδοκά. Είτε κερδίσει είτε χάσει, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ενός βαθιού ρήγματος στο κόμμα, που θα είναι μοιραίο για την ενότητά του. Διότι θα ήταν οξύμωρο πολιτικοί που με πάθος αγωνίστηκαν, απέναντι στον λαϊκισμό, για τη σωτηρία της χώρας, είτε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, είτε στην κυβέρνηση Σαμαρά, είτε στην αντιπολίτευση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, να ακολουθήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου στη φραστική σήμερα αλλά εύλογη σε περίπτωση που επικρατήσει συμμαχία του με τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη – μέσω των άλλοτε δικών του στελεχών που ήδη έχουν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Επειδή δεν είναι όλοι όπου φυσάει ο άνεμος.