Ελέφαντας

Η πολλοστή συζήτηση για την πανδημία που έγινε χθες στη Βουλή είχε δύο καινούργια χαρακτηριστικά – τα μοναδικά…

Πρώτον, τη βαρεμάρα για ένα ζήτημα που (από πολιτικής τουλάχιστον άποψης…) έχει εξαντληθεί προ πολλού.

Δεύτερον, τη διαμορφωμένη πεποίθηση πως όσα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν δεν είναι θέμα κυβέρνησης ή συστήματος υγείας ή συνδικαλισμού ή προσλήψεων νοσηλευτών. Είναι αποκλειστικά ζήτημα μη εμβολιασμού λόγω άρνησης ή αποφυγής.

Ολοι το έχουν καταλάβει. Καθυστερούν οι εμβολιασμοί; Καθυστερεί κι η αποδρομή της πανδημίας. Επιταχύνονται οι εμβολιασμοί; Θα επιταχυνθεί κι η αποδρομή.

Με αυτά τα δεδομένα, την εξάντληση της συζήτησης και το ζήτημα του μη εμβολιασμού, η χθεσινή αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα δεν θα περάσει στη Χρυσή Βίβλο του κοινοβουλευτισμού.

Οχι μόνο επειδή δεν μάθαμε κάτι καινούργιο. Αλλά κυρίως επειδή δεν έκρυβε εκπλήξεις.

Ο Μητσοτάκης (που είναι «σπασικλάκι») έχει βρει έναν τρόπο να στριμώχνει τον Τσίπρα στην ανεπαρκή ή επιπόλαια γνώση των θεμάτων. Γενικώς η κριτική του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι στο «περίπου» – και το «περίπου» αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του πολιτικού λόγου της Αριστεράς…

Ο Τσίπρας (που είναι πιο «κουβενταδόρος») αντιτείνει στον Μητσοτάκη ότι κρύβεται από τις ευθύνες του. Ενας τρόπος για να του υπενθυμίζει το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ΝΔ κυβερνάει πλέον εδώ και είκοσι οκτώ μήνες, σχεδόν δυόμισι χρόνια. Δεν είναι νέοι κι άβγαλτοι στο κουρμπέτι.

Στο δωμάτιο όμως υπάρχει ένας ελέφαντας. Είναι η κριτική του Τσίπρα ότι η κυβέρνηση «κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση».

Ο Τσίπρας έχει δίκιο. Αλλά η κυβέρνηση μπορεί και το κάνει επειδή η αντιπολίτευση της το έχει επιτρέψει και κυρίως επειδή γίνεται πιστευτό.

Οταν η απόρριψη της αντιπολίτευσης κινείται σε ποσοστά της τάξεως του 75%-80%, μόνο μια κυβέρνηση ηλιθίων δεν θα το εκμεταλλευόταν.

Και δεν θα πάψει να το εκμεταλλεύεται όσο η αντιπολίτευση βρίσκεται τόσο μακριά από τις προσδοκίες των πολιτών ή όσο δεν κατορθώνει να ακουστεί από ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να την ακούσουν.

Αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Κι αυτόν τον ελέφαντα κάνει πως δεν βλέπει η αντιπολίτευση.

Της φταίνε λοιπόν τα μίντια. Της φταίνε οι δημοσκοπήσεις. Της φταίνε οι ολιγάρχες ή το σύστημα. Της φταίει η δικαιοσύνη. Της φταίει ο ιμπεριαλισμός στο Σαχέλ.

Με άλλα λόγια, όπως θα έλεγε ο Βάρναλης,

«Φταίει το ζαβό το ριζικό μας / Φταίει ο Θεός που μας μισεί/ Φταίει το κεφάλι το κακό μας / Φταίει πρώτα απ’ όλα το κρασί».