Το φιάσκο του Γιώργου Παπανδρέου

Τι είχε στον νου του ο Γιώργος Παπανδρέου, εμφανιζόμενος στην εκλογική διαδικασία του ΚΙΝΑΛ, μετά την ασθένεια της Φώφης Γεννηματά και την παραίτησή της από την κούρσα της ηγεσίας, ως εγγυητής όπως λέει της ενότητας του κόμματος; Γιατί χρειάζεται εγγύηση μια διαδικασία που έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό, ερήμην του; Και γιατί να είναι εγγυητής ο Γιώργος Παπανδρέου και όχι ο Κώστας Σημίτης ή και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πρόσωπα που διαχειρίστηκαν το κόμμα σε σημαντικές περιόδους της πρόσφατης ιστορίας; Στο κάτω κάτω, κανείς από τους δύο δεν επιχείρησε να διασπάσει το κόμμα όταν διαπίστωσαν ότι αποκλίνει πολιτικά από το δικό τους σχέδιο και από την προσωπική τους ανάδειξη – αντίθετα από τον ίδιο που, όπως επισήμανε ο Γιώργος Φλωρίδης, διέγραψε τον Σημίτη το 2008 ενώ επιχείρησε, δημιουργώντας το 2015 το δικό του κόμμα, να διασπάσει το έως τότε κόμμα του, στο οποίο επέστρεψε μέσω ΚΙΝΑΛ, ως δύναμη της Κεντροαριστεράς.

Τι είχε λοιπόν στον νου του ο Γιώργος Παπανδρέου; Ηθελε να ζητήσει την παραίτηση ορισμένων εκ των υποψηφίων προκειμένου να θέσει κι αυτός υποψηφιότητα, εκτιμώντας ότι θα κερδίσει στο όνομα του ιστορικού ονόματός του; Ή πίστευε ότι θα μπορούσε να αναστείλει την εκλογή και, αριστίνδην, να οδηγήσει αυτός το κόμμα στις εκλογές με απλή αναλογική και κεντρικό στόχο την «ισχυρή συμμαχία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα προτείνει και θα επιβάλει μία οραματική και μαζί αξιόπιστη και ρεαλιστική, προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, απέναντι στη συντηρητική»;

Πίστευε όντως ο Γιώργος Παπανδρέου ότι ο πολιτικός χώρος του ΚΙΝΑΛ, ότι οι ψηφοφόροι του θα συναινούσαν στην παράδοση του κομματικού σχήματος που στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές στο λεγόμενο «αντιδεξιό μέτωπο», δηλαδή στο απελπισμένο σχέδιο του Τσίπρα προκειμένου να επιστρέψει στη διακυβέρνηση σε ενδεχόμενη αναμπουμπούλα λόγω της απλής αναλογικής; Δεν παρακολουθεί τις δημοσκοπήσεις; Ούτε ενδιαφέρεται να υπερασπιστεί, έστω εκ των υστέρων, την υστεροφημία του, το Μνημόνιο που υπέγραψε για να μη χρεοκοπήσει η χώρα και την όποια ελάσσονα προσπάθεια έκανε προκειμένου αυτό το Μνημόνιο να εφαρμοστεί; Από όλη αυτή την περιπέτεια, στην πρώτη φάση της οποίας και ο ίδιος ήταν στόχος του αντιμνημονιακού αριστερού λαϊκισμού, το μόνο που του έμεινε ήταν η συμμετοχή του σε ένα αντιδεξιό μέτωπο με κύριο εκφραστή τον παλιό συνεταίρο του Καμμένου;

Ο,τι κι αν είχε στον νου του δεν έχει πια σημασία. Σημασία έχει ότι η κίνησή του να θέσει τον εαυτό του κάτι σαν ρυθμιστή των εξελίξεων στο ΚΙΝΑΛ προκάλεσε ένα έντονο κύμα αντιδράσεων μέσα στο κόμμα. Οι περισσότεροι από τους υποψηφίους, αυθορμήτως αλλά και κατόπιν συνεννοήσεων μεταξύ τους, του διεμήνυσαν ότι ουδείς ήταν διατεθειμένος να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Κι ότι το κόμμα δεν χρειάζεται κανέναν, ακόμα κι αν λέγεται Παπανδρέου, ούτε για την ενότητα ούτε για εκλογές. Αν ο ίδιος σκοπεύει να θέσει υποψηφιότητα, θα είναι ένας εκ των υποψηφίων. Καλή τύχη.

Σε κάθε περίπτωση, το ΚΙΝΑΛ δείχνει ότι έχει επιλέξει να μην παραδοθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα, ότι δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει τον χώρο του πολιτικού φιλελευθερισμού. Οτι δεν προσφέρεται προς λεηλασία. Κι ότι θα διεκδικήσει την αυτόνομη παρουσία και την ανασυγκρότηση.