Οταν ο Τσίπρας {CR}έγινε δεινόσαυρος

Οχι πως δεν το ξέραμε, αλλά να που επιβεβαιώνεται διαρκώς: ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Και, κατά τη λαϊκή ρήση, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Ειδικά στην περίπτωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, η κατάσταση δεν διορθώνεται με τίποτα, όπως έγινε τόσο εξόφθαλμο στη συζήτηση για την αμυντική συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας. Είναι νέος και ακμαίος, αλλά, πολιτικά μιλώντας, μοιάζει ξαφνικά να γίνεται, και μάλιστα με δική του επιλογή, πολιτικός «δεινόσαυρος». Σαν να προέρχεται από τα βάθη του ’70. Από τον προηγούμενο αιώνα. Και είναι κρίμα. Γιατί είναι νέος άνθρωπος και αρχηγός του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος. Και, αδιαμφισβήτητα, είναι έξυπνος, όπως προδήλως προκύπτει από το ότι βρίσκεται εκεί που βρίσκεται.

Προκαλεί λοιπόν απορία γιατί αποφάσισε να τηρήσει μία στάση που τον φέρνει σε αντίθεση όχι μόνον με την πραγματικότητα και τη λογική, αλλά και με τη μέγιστη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που, σε συντριπτικό ποσοστό θεωρεί την ελληνογαλλική συμφωνία ιδιαίτερα θετική εξέλιξη. Βέβαια, ο Τσίπρας αμφισβητεί τις μετρήσεις. Και, πιθανότατα, σε ένα επίπεδο, δεν έχει και άδικο. Αλλωστε, εκτός από το ότι η χειραγώγηση έγινε ξαφνικά πάλι της μόδας λόγω των εξελίξεων στην Αυστρία, ξέρει και ο ίδιος από πρώτο χέρι πώς γίνονται όλα αυτά. Ομως όταν καταγράφεται συμφωνία που φτάνει στο 80% της κοινής γνώμης, σίγουρα δεν είναι η περίπτωση.

Μεγάλη απορία προκαλεί συνεπώς η θέση του ότι θα «επαναδιαπραγματευθεί», το λιγότερο, ή και θα «καταργήσει» ίσως τη συμφωνία οψέποτε ενδεχομένως ξαναγίνει πρωθυπουργός. Δηλαδή, πάμε πίσω στο «θα κάψω τα Μνημόνια». Και, αυτή τη φορά, σε διπλά χειρότερη εκδοχή: πρώτον, επειδή ένα έργο που έχουμε ξαναζήσει το πώς εξελίχθηκε δεν είναι έξυπνο να το θυμίζει ο ίδιος – πάλι η λαϊκή ρήση: στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Και, δεύτερον, επειδή εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά: αυτό έλειπε να γίνουν και πάλι οι ίδιες εξυπνάδες, αλλά τώρα σε θέματα άμυνας και συμμαχιών, με μία από τις πιο σημαντικές χώρες. Τέλος, δεν μπορεί κανείς να αναρωτηθεί το αυτονόητο: καλά, δεν βλέπει ο Τσίπρας και το επιτελείο του πόσο βαθιά έχουν ενοχλήσει όλα αυτά την Τουρκία; Από αυτό και μόνον δεν θα έπρεπε να έχει εντελώς διαφορετική στάση; Ή μήπως δεν σημαίνει κάτι ούτε αυτό;

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποφάσισε λάθος όταν αποφάσισε ότι αυτό είναι ένα ζήτημα με το οποίο μπορεί να παίξει τέτοιου είδους μικροπολιτικά παιγνίδια. Και καλό είναι, και για την Ελλάδα μα εξίσου και για τον ίδιο, να τα ξεχάσει όλα αυτά τώρα που πέρασε το ατυχές του σόου – και πιθανότατα αυτό έχει ήδη συμβεί. Αυτό, μάλιστα, έχει διπλή σημασία ακριβώς επειδή κινήθηκε με πολύ στενό ορίζοντα στο θέμα: δεν υπολόγισε κάτι που θα έπρεπε να το έχει προσέξει πιο πολύ. Σε λίγες εβδομάδες θα πρέπει να έρθει στη Βουλή και μία ακόμα συμφωνία με επίσης στρατιωτικό αντικείμενο, έστω και άλλης φύσης: αυτή με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις, πάλαι ποτέ λεγόμενες, βάσεις. Εκεί λοιπόν, τι θα κάνει; Με κάποιον τρόπο έχει ήδη δέσει μόνος του τα χέρια του: αν αντέδρασε έτσι στη συμφωνία με τη Γαλλία, δεν θα αντιδράσει σε αυτή με τις ΗΠΑ; Σε τέτοια περίπτωση, τι θα πει στο πιστό του ακροατήριο; Θα πει άραγε ό,τι είπε και για τη συμφωνία με τη Γαλλία; Οτι, δηλαδή, «πολύ σύντομα, μια προοδευτική κυβέρνηση θα διορθώσει αυτή τη λάθος κατεύθυνση στην εξωτερική πολιτική και θα επαναφέρει τη χώρα στον δρόμο της ειρήνης»; Ή, εν προκειμένω, θα το σκεφτεί δύο φορές;

Ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός πολύ νέος. Και νέος παραμένει ακόμα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει αναγκαστικά κάτι – γιατί, όπως έγινε σαφές και με την υπόθεση Κουρτς, που έγινε ακόμα πιο νέος πρωθυπουργός της Αυστρίας, δεν είναι πάντοτε για καλό. Πάντως, γενικά μιλώντας, είναι ασφαλώς θετικό να ανανεώνεται ηλικιακά η πολιτική ζωή. Τι θέλει τώρα και «γερνάει» τόσο απότομα από μόνος του, λέγοντας και, κυρίως, ψηφίζοντας, πράγματα που προφανώς ούτε ο ίδιος είναι δυνατόν να τα πιστεύει και να τα παίρνει στα σοβαρά; Γιατί βάζει αιρέσεις τύπου πρώιμου ΠΑΣΟΚ με το ζιβάγκο, σε κάτι που είναι καταφανώς θετικό για την Ελλάδα; Αφού ποτέ του δεν φοράει ζιβάγκο. Χώρια που δεν του πάει, έχει πια φύγει από την (πολιτική) μόδα, εδώ και σαράντα χρόνια. Πάντως, μιλώντας για μόδα, έχει ενδιαφέρον: όλα αυτά για τη συμφωνία με τη Γαλλία τα είπε στη Βουλή φορώντας σακάκι με δύο τσέπες απ’ τη μία πλευρά. Ακριβώς όπως κάνει (πάντα) ο Μακρόν…