Εχθροί της ελευθεροτυπίας

Πριν από το κλείσιμο του Mega Channel, το 2018, κατά τη διάρκεια της οικονομικής δυσπραγίας του, οι δυνάμεις του αντισυστημισμού καταφέρονταν συστηματικά εναντίον του, εναντίον της δημοσιογραφίας του. Ο ιδεολόγος της εγκληματικής συμμορίας Χρυσή Αυγή, Χρήστος Παππάς, στις 26/3/2013 ούρησε στην είσοδο των εγκαταστάσεών του. Αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ, από τον αρχηγό του ως το τελευταίο στέλεχός του, δεν άφησε ευκαιρία να μην καταγγείλει τη δημοσιογραφία του καναλιού και, ιδίως, ορισμένες φωνές του που δεν αναπαρήγαγαν την αντιμνημονιακή ρητορική του – απολύτως εξωπραγματική, όπως απέδειξε η συνέχεια.

Ο Αλέξης Τσίπρας το 2015 εξελέγη έχοντας προηγουμένως υποσχεθεί ότι θα κλείσει το κανάλι. Η τότε ιδιοκτησία κατήγγειλε ότι της είχε ζητηθεί να εκδιωχθεί ο βασικός σχολιαστής του καναλιού, επειδή κατά τους συριζαίους μεροληπτούσε εναντίον τους, ενώ ο τότε πρωθυπουργός απαιτούσε «την αναβάθμιση συγκεκριμένου πολιτικού συντάκτη στο Mega καθώς και την πρόσληψη στο δελτίο του σταθμού κεντρικού αρθρογράφου της “Αυγής”» (Σταύρος Ψυχάρης, «Τι ζήτησε ο κ. Τσίπρας», «Το Βήμα», 5/3/2016). Τα ίδια συνέβησαν και με τον τότε ΔΟΛ, όταν έγινε προσπάθεια να έρθει φυτευτός νέος διευθυντής στα «ΝΕΑ» για να υποστηρίξει μια «κόκκινη» στροφή – και προς τιμήν τους οι συντάκτες, σε συνθήκη απόλυτης φτώχειας καθόσον απλήρωτοι επί μήνες, δεν τον αποδέχτηκαν και στην πράξη τον ακύρωσαν.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να κατανοηθεί η σχέση που είχε ο λεγόμενος αντισυστημισμός με τα ΜΜΕ: αν δεν διαδίδουν την κουλτούρα μας, είναι εχθροί. Η ίδια αντίληψη κυριαρχεί για τους συντάκτες τους, ιδίως όσους επιμένουν να ασκούν τη δημοσιογραφία με βάση τα γεγονότα, αναλυμένα με βάση την παιδεία και τις πεποιθήσεις τους. Αυτό ακριβώς, η ανεξάρτητη οπτική στα πράγματα ενοχλεί ιδιαίτερα όσους θεωρούν ότι η ενημέρωση έπρεπε να είναι θεραπαινίδα τους. Γνωρίζω κάποιους με προϋπηρεσία στα έντυπα και στον χώρο της Αριστεράς που, αν ήθελαν, στην αρχή της κρίσης, ελαστικοποιώντας τα πιστεύω τους θα υπηρετούσαν το σύστημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εξασφαλίζοντας οφίκια και προσόδους. Αλλά η επιλογή αυτή δεν ήταν συμβατή με τις αξίες τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με αντιδημοκρατική έχθρα κατά της ελευθεροτυπίας, επιχείρησε να χειραγωγήσει τον Τύπο, κυρίως τον Τύπο που δεν μπορεί να ελέγξει ή που του κάνει κριτική. Δεν το έκανε ούτε καν με τα κριτήρια που συχνά επικαλούνται οι ηθικολόγοι της παράταξης, με την υποτιθέμενη αντιπαράθεση της υψηλής ποιότητας της δικής του δημοσιογραφίας απέναντι σε ό,τι θεωρεί ευτελές και περιττό – κάτι το οποίο φαίνεται από τα ΜΜΕ που τον εκφράζουν, από την επένδυσή του στον νεοαυριανισμό.

Με τις μεθοδεύσεις του, έφαγε πολλαπλώς τα μούτρα του. Θεσμικώς, όταν του επεστράφη το σχέδιο ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου. Ηθικώς, όταν τα ΜΜΕ που κυνήγησε όχι μόνο είναι ζωντανά και ακμαία, αλλά και φιλοξενούν συστηματικώς τις απόψεις του, ακόμα και εκείνες που στρέφονται εναντίον του Τύπου. Η διαπλοκή του διερευνάται και ποινικώς – σύντομα περισσότερη δημοσιότητα.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να έχει εμμονή με τον Τύπο, να πιστεύει ότι για την αποτυχία των πολιτικών του φταίνε τα μέσα ενημέρωσης. Θεωρώντας, μάλιστα, ότι εφημερίδες και κανάλια πρέπει να είναι υπάλληλοι των κομμάτων και άλλη δουλειά να μην κάνουν από το να προβάλλουν τις ανακοινώσεις και τις πρωτοβουλίες τους, αποδεικνύει ότι δεν βρίσκεται στον δρόμο προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αλλά μάλλον έχει κολλήσει στον σοβιετικό ολοκληρωτισμό. Πάλι θα γελάσουμε στο Κοινοβούλιο.