Αλεξία Καλτσίκη

Να ίπταμαι κάπου, βλέποντας μπροστά μου ένα κουρελάκι κι ένα φως να με ρουφάει τόσο γλυκά και αμετάκλητα ώστε να ξυπνάω από τον φόβο μου.

Να βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο πόρτες. Από τη μια στέκεται η γιαγιά μου και από την άλλη ο πατέρας μου, αλλά κι ένα αναπάντητο ερώτημα να αιωρείται «Σε πόσους θεούς πιστεύεις;».

Να είμαι μάρτυρας ενός άγριου εγκλήματος που μπορεί όμως να έχω διαπράξει εγώ.

Να βλέπω τον Νίκο Π., τον αγαπημένο φίλο που έχει φύγει, με στρατιωτική ενδυμασία (δεν είχε στην πραγματικότητα καμία σχέση με τον στρατό) να μου επιτρέπει να κολυμπήσω σε μια ανταριασμένη θάλασσα που λαχταρώ να μπω.

Να επαναλαμβάνω ακατάπαυστα τη φράση: «Η ελευθερία κάνει τον άνθρωπο μπισκοτάκι».

Από τότε που σταμάτησα να ξυπνάω άφωνη από την ένταση ενός ονείρου (ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί να ξυπνάω και να μην μπορεί να βγει ήχος από το στόμα μου για να φωνάξω τη μητέρα μου) ή να ξυπνάω από το άκουσμα του ίδιου μου του ενύπνιου γέλιου, από τότε δηλαδή που άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι τα όνειρα είναι όνειρα, τα αποζητώ.

Αντιλαμβάνομαι τα όνειρα σαν ένα λεξικό του κρυφού εαυτού που με βοηθάει να αποκρυπτογραφήσω την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και οι μέρες που ξυπνάω και θυμάμαι τα όνειρά μου είναι μέρες, ας τις ονομάσω, εύφορες.

Πέρα όμως από αυτό, ίσως και λόγω της ενασχόλησής μου με το θέατρο, τα όνειρά μου επιβεβαιώνουν ότι ο μύθος βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια απ’ ό,τι η ίδια η πραγματικότητα. Το θέατρο, αλλά και η τέχνη γενικότερα, με χειροπιαστά υλικά,

με το άυλο υλικό των ονείρων δεν συνομιλεί; Στη σκηνή με μάτια ορθάνοιχτα και τις αισθήσεις σε επαγρύπνηση «περπατάμε» όπως μπορούμε σε κόσμους που υπάρχουν και δεν υπάρχουν την ίδια στιγμή.

Θυμάμαι τώρα τα όνειρα που έχω συναντήσει σε κείμενα που έχει τύχει να ασχοληθώ: το όνειρο της Κλυταιμνήστρας στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, το όνειρο της Ατοσσας στους «Πέρσες» του Αισχύλου, το όνειρο του Σωκράτη στον διάλογο του Πλάτωνα «Κρίτων», το όνειρο του Σερεμπιακόφ στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ αλλά και τώρα το όνειρο του Ιππόλυτου στη «Φαίδρα» της Τσβετάγιεβα. Και στη ζωή και στο θέατρο τα όνειρα, όσο παράδοξα κι αν είναι, όσο αδιανόητα και εξωπραγματικά φαίνονται, κρυπτικά ή αποκαλυπτικά, μεταφέρουν μια κρίσιμη αλήθεια.

Αλλά και οι αναμνήσεις βιωμένων γεγονότων, με την πάροδο του χρόνου, αποκτούν μια αίσθηση ονείρου.

Κρατάω πολύ ζωντανή στη μνήμη μου μια συνομιλία που είχα με τη γιαγιά μου την Ελένη που δεν ζει πια. Οταν λοιπόν την επισκεπτόμουν (ζούσε μόνη της μέχρι τα ενενήντα της χρόνια), μου έλεγε ότι όχι μόνο δεν μπορούσε αλλά κι ότι δεν ήθελε το βράδυ να κοιμηθεί. Και όταν τη ρώτησα τι όνειρα βλέπει όταν κοιμάται, μου είχε πει ότι βλέπει ζωντανούς, κυρίως όμως πεθαμένους από τα παιδικά της χρόνια. «Ε, δεν θα πάω κι από φαντάσματα!» μου είχε πει αυτοσαρκαζόμενη.