Ευρωπαϊκός δρόμος {LF}με τρεις σταθμούς

Την πορεία αναδιαμόρφωσης των συσχετισμών δυνάμεων στο ευρωπαϊκό σκηνικό παρακολουθεί στενά το Μαξίμου και επιχειρεί να ανοίξει έγκαιρα τρεις «δρόμους» – τον γαλλικό, τον ιταλικό και τον γερμανικό -, ποντάροντας σε ισχυρές διεθνείς συμμαχίες προκειμένου να προωθεί συμφέροντα και αιτήματα της Αθήνας σε ισάριθμους τομείς.

Στο φόντο των κινήσεων της Αθήνας είναι κυρίως η αποχώρηση της Ανγκελα Μέρκελ από την καγκελαρία, η ανάληψη της προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από το Παρίσι στο πρώτο εξάμηνο του 2022, οι προεδρικές εκλογές την ερχόμενη άνοιξη στη Γαλλία, αλλά και η επιρροή της Ιταλίας.

Η θωράκιση της άμυνας και η ενίσχυση του γεωστρατηγικού αποτυπώματος της χώρας σε μια «γειτονιά» αστάθειας και πολλαπλών συμφερόντων, η οικονομία και ειδικότερα ο επόμενος δύσκολος στόχος για χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας καθώς και το Προσφυγικό και συγκεκριμένα η αποφυγή επανάληψης εικόνων του 2015 και η ελληνική επιδίωξη για έμπρακτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι τρεις παράμετροι που καθορίζουν τις κινήσεις του Μαξίμου. Και ταυτόχρονα ενεργοποιούν απευθείας διαύλους επικοινωνίας του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους δυνατούς «παίκτες» της Ευρώπης.

Ο «ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ». Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στο επίπεδο έμπρακτης εμβάθυνσης στη διπλωματική και αμυντική συμμαχία με τη Γαλλία δείχνουν ευθέως την «επένδυση» Μητσοτάκη στο στρατόπεδο Μακρόν, γεγονός που ήδη δείχνει να προκαλεί εκνευρισμό στην Τουρκία, οδηγώντας την Αγκυρα σε νέες σπασμωδικές κινήσεις στην ανατολική Μεσόγειο. Με το θέμα της λεγόμενης στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης και της κοινής άμυνας σε ακόμα πρώιμο στάδιο, ο «γαλλικός δρόμος» που επιδιώκει η Αθήνα δεν περιορίζεται μόνο στον στρατιωτικό – αμυντικό τομέα αλλά επεκτείνεται και στο οικονομικό πεδίο – ενόσω επιχειρείται στο μεταξύ ειδικότερο μέτωπο χωρών (Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία κ.λπ.) για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης.

Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΥΕΛΙΞΙΑ. Στο πεδίο της οικονομίας και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη βγαίνει μπροστά ο ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι (προσβλέποντας και σε έναν ισχυρό άξονα Παρισιού – Ρώμης), με τον οποίο ο Μητσοτάκης επίσης έχει απευθείας επικοινωνία, θέλοντας, όπως έχουν αναδείξει τα «ΝΕΑ», μια αποτελεσματική «συμμαχία του Νότου». Ο Πρωθυπουργός έχει ήδη συζητήσει με τον ιταλό ομόλογό του την ανάγκη αλλαγής στη δημοσιονομική αυστηρότητα και έπειτα από το τετ α τετ τους στην Αθήνα θα επιδιωχθεί, κατά τις πληροφορίες, στους επόμενους μήνες μετάβαση του Πρωθυπουργού στη Ρώμη, χωρίς προς το παρόν κλειδωμένη ημερομηνία. «Δεν μπορούμε να είμαστε πια δεσμευμένοι από σκληρούς ανελαστικούς στόχους» έχει πει ο Μητσοτάκης, εκτιμώντας ότι και οι Γερμανοί «δεν θα είναι τόσο δογματικοί όσο στο παρελθόν». Στο ίδιο κλίμα, αυτό της ανάγκης για περισσότερη δημοσιονομική ευελιξία στη μετά Covid εποχή, ο Ντράγκι βλέπει λόγους «βάσει των οποίων δεν είναι ρεαλιστικό να επιμείνουμε στους κανόνες του παρελθόντος».

Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣΓια το Προσφυγικό και με δεδομένα ότι η Αγκυρα εξακολουθεί να επηρεάζει τις ροές προς την Ευρώπη και ότι δεν υπάρχει μέχρι στιγμής «φως» για την κοινή ευρωπαϊκή συμφωνία μετανάστευσης και ασύλου, η Αθήνα κρατά το βλέμμα της στραμμένο στο Βερολίνο και ήδη ο Μητσοτάκης έχει εμφανιστεί συγκρατημένος – «δεν είμαι πολύ αισιόδοξος» είναι τα λόγια του – για το αν μπορεί να βρεθεί εύκολα μια συμφωνία με την Ευρώπη. Η Μέρκελ πάντως θα βρεθεί μάλλον για τελευταία φορά ως καγκελάριος στην Τουρκία το ερχόμενο Σάββατο, με το Μεταναστευτικό και τον ρόλο της Αγκυρας να βρίσκεται στην ατζέντα της συζήτησής της με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ στα «αποχαιρετιστήρια» ταξίδια της έχει κλειδώσει και την Αθήνα κατόπιν πρόσκλησης του Πρωθυπουργού.