Πώς επηρεάζεται η Κύπρος

Η αμυντική συμφωνία Ελλάδος – Γαλλίας ενεργοποίησε στην Κύπρο τα γνωστά αντανακλαστικά τα οποία, αν και αφετηρία τους έχουν γεγονότα πραγματικά, καταλήγουν μέσα από αλυτρωτισμούς, υπερβολές αλλά και φαντασιώσεις ενίοτε, σε ελπίδες αναφορικά με προοπτικές εκπλήρωσης εθνικών πόθων. Με βασικότερο εξ αυτών των πόθων, εκείνον που θέλει κάποιον να αναλαμβάνει τη σωτηρία της Κύπρου και την απαλλαγή της από την επιβουλή της Αγκυρας. Κάποιοι βιάστηκαν μάλιστα να εντάξουν την Κύπρο ως μυστικό μέρος αυτής της συμφωνίας ενώ, κάποιοι, μίλησαν ακόμα και για την απόκτηση γαλλικών φρεγατών (και) από κυπριακής πλευράς. Κάτι που είναι αδύνατον, όπως μας έλεγε τις προάλλες διπλωματική πηγή στη Λευκωσία, για οικονομικούς και όχι μόνο λόγους. Οσο ελκυστικά κι αν φαντάζουν τέτοια σενάρια στερούνται σοβαρότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η αμυντική συμφωνία Αθήνας – Παρισιού δεν έχει προεκτάσεις οι οποίες αφορούν την Κύπρο.

Μια τέτοια, είναι και η δυνητική ένταξη της Κύπρου, μέσω της Ελλάδας, σε ένα πλαίσιο αμυντικής και ευρύτερης συνεργασίας της με τη Γαλλία. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η Κύπρος μέσω της Ελλάδας θα μπορεί να αναπτύξει πιο εύκολα τη δική της συνεργασία με το Παρίσι, όχι μόνο στον τομέα της άμυνας αλλά και στον τομέα της διπλωματίας. Συνεπάγεται αυτό κάποιας μορφής άμεση προστασία για την Κύπρο; Η απάντηση είναι όχι. Αλλωστε αυτό δεν ισχύει ούτε και για την ίδια την Ελλάδα στη λογική ότι μια ενδεχόμενη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της θα συνιστά casus belli για τη Γαλλία. Πόσω δε μάλλον για την Κύπρο η οποία δεν είναι καν μέρος αυτής της συμφωνίας. Η Γαλλία άλλωστε δεν πρέπει κανείς να ξεχνά πως ήταν παρούσα με το αεροπλανοφόρο Ντε Γκωλ στην ανατολική Μεσόγειο όταν η Τουρκία εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ και παρά τις μεγάλες προσδοκίες οι οποίες είχαν αναπτυχθεί στον εγχώριο Τύπο δεν παρενέβη αποτρεπτικά, παρότι υπήρχαν και σημαντικά γαλλικά συμφέροντα τα οποία επηρεάζονταν. Και δεν θα ήταν λογικό άλλωστε να αναμένει κανείς κάτι τέτοιο, όπως λογικό δεν είναι να εγκαλείται η όποια χώρα δεν ανταποκρίνεται σε προσδοκίες οι οποίες συχνά καλλιεργούνται τεχνηέντως και με στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης αναφορικά με «συμμαχίες» σε αυτή τη λογική οι οποίες δεν υπήρξαν και δεν μπορούν να υπάρξουν. Οπως ορθά είχε πει κάποια στιγμή και ο τέως πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, κανείς δεν είναι εκεί για να διεξάγει τους πολέμους των άλλων. Αυτό που μπορεί να κερδίσει η Κύπρος, δεδομένου ότι θα προσπεράσει τον πειρασμό της δημαγωγίας για εσωτερική κατανάλωση, είναι να κεφαλαιοποιήσει όσα πιο πολλά μπορεί από τον αναβαθμιζόμενο ρόλο της Γαλλίας στην περιοχή, στον οποίο εντάσσεται άλλωστε και η συμφωνία. Και σε συντονισμό με την Αθήνα, να εμβαθύνει περισσότερο, παρασκηνιακά και παρακάμπτοντας διπλωματικά τα προβλήματα που δημιουργεί η Αγκυρα, τη συνεργασία με το Παρίσι. Χωρίς, ωστόσο, την ίδια ώρα να μπαίνει στη λογική της παρουσίασης των όσων αποκομίζει ως νίκες έναντι της Αγκυρας, κάτι που μπορεί να ικανοποιεί ένα επιρρεπές μέρος του ακροατηρίου στο νησί αλλά φέρνει σε δύσκολη θέση τόσο το Παρίσι όσο και την Αθήνα. Η Λευκωσία καλείται με άλλα λόγια να θυμηθεί την περίοδο που με έναν παρόμοιο χειρισμό και πρωτίστως με την πολύτιμη βοήθεια της Αθήνας, παρά τις τουρκικές απειλές, κατάφερε μεθοδικά να πετύχει τον ακατόρθωτο για την εποχή εκείνη στόχο της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ακριβώς διότι τότε οι υπερβολές, οι φαντασιώσεις και ο λαϊκισμός είχαν μπει στην άκρη και τη θέση τους είχε λάβει ο πραγματισμός.