Ωμή παρέμβαση

Αναφέρθηκα χθες στην προχθεσινή εκδίκαση της αγωγής του 1 εκατομμυρίου που απαιτούσε ο «Λεγάμενος» προς αποκατάσταση της τρωθείσας, όπως υποστηρίζει, τιμής και υπόληψής του, για την υπόθεση της «βίλας του 500άρικου» στο Σούνιο. Συνειδητά επέλεξα να μην κάνω μακροσκελή αναφορά στα διατρέξαντα κατά τη συζήτηση, όπου κατά γενική ομολογία η υπερασπιστική του γραμμή ήταν για κλάματα, όπως και οι δύο συνήγοροί του που κατάφεραν με τη στάση τους να καταδείξουν στο δικαστήριο ότι υπερασπίζονταν «ένα αδειανό πουκάμισο». Και δεν αναφέρθηκα καν στην τραγική εμφάνιση των δύο μαρτύρων που κλήθηκαν να καταθέσουν υπέρ του.

Το έκανα επί σκοπώ. Δεν ήθελα επ’ ουδενί να εκτιμηθεί από το δικαστήριο ότι επιχειρώ μετά τη δίκη να επηρεάσω την κρίση του. Το ίδιο έπραξαν, προς τιμήν τους, και οι εξαίρετοι νομικοί που με υπερασπίστηκαν – οι κύριοι Δαρμάρος, Δημακόπουλος και Φέλιος.

Φευ, ό,τι δεν κάναμε εμείς από σεβασμό στους θεσμούς, το επιχείρησαν προχθές το βράδυ οι δύο συνήγοροι του «Λεγάμενου». Κατ’ εντολήν του και προφανώς τη εγκρίσει του (όπως συνάγω από τις αναφορές τους «πληρεξούσιος δικηγόρος του Α. Τσίπρα», κάτω από την υπογραφή τους), ευρισκόμενοι καταφανώς, όπως και εκείνος, που ενημερώθηκε σχετικά με τη διαδικασία, σε προφανή πανικό, επιχείρησαν διά δηλώσεων ωμή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη!

Αποπειράθηκαν χονδροειδέστατα να προκαταλάβουν την κρίση του, εξέδωσαν… απόφαση – φυσικά καταδικαστική για μένα, και υπέρ του «πελάτη» τους – χαρακτηρίζοντάς με «αποδεικτικά γυμνό» (!!!) προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, τον… δικαίωσε! Και έδωσαν έτσι την ευκαιρία στα φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα ενημέρωσης να πανηγυρίσουν με σχετικές πρωτοσέλιδες, χυδαίες και ρυπαρές από τη λάσπη, καταχωρίσεις – απόδειξη και αυτή του πανικού που έχει καταλάβει την Κουμουνδούρου, και τον αρχηγό της.

Ουδέν αναληθέστερον και ουδέν ψευδέστερον, αυτού. Δεν έχει καν κλείσει ακόμη ο φάκελος της υπόθεσης – κατά την πάγια διαδικασία, κλείνει την Τρίτη. Εγώ θα περιμένω με ηρεμία την απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης, την οποία και εμπιστεύομαι απολύτως. Δεν βλέπω να κάνουν το ίδιο ο «Λεγάμενος» και οι δικηγόροι του. Ο πρώτος καίγεται να αποδείξει ότι είναι ο άνθρωπος που κέρδισε το Τζακ-ποτ του Real Estate της χώρας νοικιάζοντας μια βίλα «παρα θίν’ αλός» με ένα 500άρικο τον μήνα (όσο δηλαδή νοικιάζει ο Παπαδημούλης στους φουκαράδες ενοικιαστές του δυάρι στα Κάτω Πατήσια). Οι άλλοι δύο, ότι είναι «άξιοι» του μισθού τους. Οπως θα αποδειχθεί – έχω την πεποίθηση – τίποτε από όσα κάνουν και δηλώνουν δεν θα επηρεάσει τους δικαστές, που είδαν, άκουσαν, και διαμορφώνουν γνώμη…

Οσα μαρτυρά το παρελθόν

Διάφοροι φίλοι και συνεργάτες, μου εισηγούνταν χθες να ασχοληθώ με τον Μαντζουράνη, ως απάντηση επί των διαφόρων ρυπαροτήτων που αναφέρει στη δήλωσή του, για την εφημερίδα και για εμένα προσωπικά. Να μιλήσω δηλαδή για το παρελθόν του ατόμου, τον Κοσκωτά και τη στενή σχέση τους, εξαιτίας της οποίας «φιλοξενήθηκε» επί μακρόν στον Κορυδαλλό.

Απέρριψα διαρρήδην τις προτάσεις. Ο καθένας μας έχει την πορεία του σε αυτόν τον τόπο, και ο Μαντζουράνης τη δική του. Επίσης, δεν είμαι εγώ εκείνος που θα εκτιμήσω αν τον ξεπλένει ο εναγκαλισμός του με τον Α. Τσίπρα. Ούτε πόσο θετικό είναι για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να χρησιμοποιεί ως μυστικοσύμβουλο αλλά και ως συνήγορο για τις υποθέσεις του κάποιον που έκανε την ίδια δουλειά (και όχι μόνο…) για έναν εκ των κορυφαίων απατεώνων της ποινικής ιστορίας της χώρας. Αυτά τα κρίνει η κοινωνία, και δεν χρειάζεται καμία βοήθεια από εμένα. Οπως και η Δικαιοσύνη βεβαίως, ενώπιον της οποίας εμφανίζεται κάθε τόσο, ως κήνσορας της ηθικής, της δεοντολογίας και των χρηστών αξιών.

Απλώς ενθυμούμενος την ενεργό συμμετοχή του στην κατάληψη της Νομικής το 1973, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ, παραφράζοντάς το ελαφρώς, το κλασικό «πού ‘σουν νιότη, που ‘δειχνες, πως θα γινόταν άλλος»…

Φοβού την αξιολόγηση

Συνδικαλισμός για κλάματα ή πώς ένα κορυφαίο συνδικαλιστικό όργανο της χώρας, η ΑΔΕΔΥ, που εκπροσωπεί υποτίθεται τη δημοσιοϋπαλληλική τάξη εν συνόλω, αυτοϋπονομεύεται και αυτοκαταστρέφεται. Είναι γνωστό πως το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί εδώ και πολλούς μήνες να «περάσει» την αξιολόγηση αρχικά των σχολικών μονάδων, και εν συνεχεία, σε δεύτερο στάδιο την αξιολόγηση της εκπαιδευτικής κοινότητας, με στόχο την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν, και γνωρίζουν πολύ καλά γιατί το κάνουν – ενυπάρχει ο κίνδυνος να αποκαλυφθεί η επαγγελματική ένδεια ορισμένων εξ αυτών.

Η απεργία που εξήγγειλαν, κρίθηκε από τη Δικαιοσύνη παράνομη και καταχρηστική, πριν από μερικές ημέρες. Και έρχεται τώρα η ΑΔΕΔΥ, ως τριτοβάθμια οργάνωση, να θέσει υπό τη σκέπη της μια νέα απεργία. Δηλαδή να δικαιώσει την άρνηση των εκπαιδευτικών να αξιολογηθούν! Δεν είναι απίστευτο;

Και μετά διερωτώνται πολλοί γιατί ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα δεν καταφέρνει να κινητοποιήσει κόσμο στις απεργίες του ή να «περάσει» τις θέσεις του στην εκάστοτε κυβέρνηση. Μα γιατί είναι ανυπόληπτος, ερώτημα θέλει;

Κάτι κινείται στο ΚΙΝΑΛ

Αντε, κάτι πάει να γίνει στον χώρο της Κεντροαριστεράς, και η εκλογική διαδικασία του προσεχούς Δεκεμβρίου, δίνει την αφορμή να αρχίσουν τα πράγματα να κινούνται κάπως. Ο στόχος είναι φυσικά να κινητοποιηθεί η βάση, όση τέλος πάντων έχει απομείνει, και να προσέλθει στις κάλπες. Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να μην προσφέρω χώρο, σε μια τρίτη συνιστώσα, πέραν των προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (ΚΙΔΗΣΟ). Τη συγκροτούν στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς, των Κινήσεων Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία και πρώην στελέχη από το αλήστου μνήμης Ποτάμι, που δεν αποχώρησαν από το ΚΙΝΑΛ, όταν ο φίλος Σταύρος (Θεοδωράκης) διέλυσε το μαγαζί.

Ολοι αυτοί λοιπόν, υπογράφουν κείμενο, με το οποίο παρεμβαίνουν στην εσωκομματική διαδικασία και το σημαντικό είναι ότι εισηγούνται την αυτόνομη φυσιογνωμία και προοπτική της παράταξης, ενόψει των εξελίξεων που εκ των πραγμάτων θα προκύψουν μετά τις προσεχείς εθνικές εκλογές με απλή αναλογική.

Αναφορικά με την εκλογή του Δεκεμβρίου, σημειώνουν πως «πρέπει να αποτελεί τη συνέχεια του ελπιδοφόρου ανοίγματος του 2017 παρά τα λάθη και τις προσωπικές στρατηγικές. Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ με τα ιστορικά χαρακτηριστικά του αποτελεί τη βασική δύναμη αυτού του σχεδίου. Η συγκέντρωση δυνάμεων, όμως, από το σύνολο της Κεντροαριστεράς με δυνάμεις του Προοδευτικού Κέντρου, της Οικολογίας και της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι μία υπόθεση που απαιτεί υπερβάσεις. Δεν περιορίζεται στην αγωνία της ιστορικής δικαίωσης αλλά βάζει στο επίκεντρο τη νέα γενιά, τα δυναμικά στρώματα της κοινωνίας, τα νέα κοινωνικά κινήματα».

Ποιος μπορεί να διαφωνεί;