Ασ’ τη βάρκα

Άσ’ τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,

ας ορίζει το αέρι τιμόνι, πανί,

τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,

είναι πιο όμορφοι οι άγνωροι πάντα γιαλοί·

η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα· ας το φέρει

όπου θέλει το αέρι, όπου ξέρει το αέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,

γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός·

είτε ειδύλλιο γελούμενο απλώνεται η πλάση,

είτε αντάρες και μπόρες κρεμά ο ουρανός,

μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,

όπου θέλει το κύμα μαζί του θ’ αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη και συ το γνωρίζεις;

κι έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;

μη όπου σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;

δε σκοντάβεις σε ρώτημα σ’ ό,τι ρωτάς;

Κι ό,τι σ’ έχει μαγέψει κι ό,τι σου έχει γελάσει

το έχεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;

Άσε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,

ασ’ τις ζάλες να σέρνουν τυφλά την καρδιά·

κι αν τριγύρω βογκά κι αν ψηλά συννεφιάζει,

κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά,

κι αν πικρό την ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει,

πάντα κάπου κρυφτή μια χαρά την προσμένει.