«Κακίες» με άποψη για το ελληνικό σινεμά

Κακά τα ψέματα, το «κακό» ανέκαθεν ήταν ελκυστικότερο του καλού και σε θέματα κριτικής ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό και το τελευταίο βιβλίο με τον αρκετά προβοκατόρικο τίτλο «101 ελληνικές ταινίες που πρέπει να πεθάνεις πριν τις δεις» (εκδόσεις Οξύ, τιμή: 13 ευρώ) του κριτικού κινηματογράφου και συγγραφέα Δημήτρη Κολιοδήμου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ελκύσει την προσοχή όλων όσοι ενδιαφέρονται να διαβάσουν κινηματογραφικές «κακίες» με άποψη. Και αυτό γιατί το βιβλίο που παρουσιάστηκε το βράδυ της περασμένης Τετάρτης στον Κήπο του Νομισματικού Μουσείου περιέχει 101 ελληνικές ταινίες που ο Δ. Κολιοδήμος πολύ απλά θεωρεί κακές.

Εντάξει, το να χαρακτηρίσεις κακές ταινίες όπως είναι «Ο Αγιος Πρεβέζης… και η παπαδιά» ή «Λόρδαν ο βάρβαρος» ίσως να μην προκαλεί και τόση απορία. Τι γίνεται όμως αν το κάνεις για εμβληματικές ταινίες της ιστορίας του ελληνικού σινεμά, από το «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Ροβήρου Μανθούλη ως τους «Κυνηγούς» του Θόδωρου Αγγελόπουλου ή από την υποψήφια για το Οσκαρ διεθνούς ταινίας «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη ως τον υποψήφιο για το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για τη μεγάλη οθόνη «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου;

Ο Κολιοδήμος υπερασπίζεται με σθένος τις επιλογές του: «Μένει ένας πρωταγωνιστής (Κώστας Μεσάρης) τελείως ξεκρέμαστος, να άγεται και να φέρεται λόγω μιας ανεξήγητης δειλίας, μέχρι να κάνει τη σεναριακά επιβεβλημένη, πλην όμως δραματουργικά αναιτιολόγητη “επανάστασή” του» γράφει για το «Πρόσωπο με πρόσωπο».

«Κολακεία από τη μία (σ.σ. προς την Αριστερά), απουσία αφήγησης και κατακερματισμός της δράσης από την άλλη» γράφει για τους «Κυνηγούς», ενώ «οι προθέσεις ήταν κι εδώ καλές, αλλά… η μηχανή αρχίζει να αγκομαχά ενώ ακόμα το αυτοκίνητο βρίσκεται στην αρχή της διαδρομής και σβήνει πριν αυτό φτάσει στο τέρμα» αναφέρει στην «Ιφιγένεια» για τον Κακογιάννη. Οσο για τον «Αστακό», ας παραμείνει κανείς στην πρώτη φράση του κειμένου: «Ο Γιώργος Λάνθιμος συνεχίζει να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες!».

Ο συγγραφέας κατέληξε στο νούμερο 101 μέσα από το σύνολο των περίπου 3.500 ελληνικών ταινιών (και περίπου 1.000 βιντεοταινιών) που έχουν γυριστεί μέχρι σήμερα. Οι επιλογές του χρονολογούνται από το 1966 ως τις μέρες μας και κάθε κείμενο διανθίζεται με ένα μικρό απόσπασμα άλλης κριτικής της ταινίας όπως δημοσιεύτηκε στην εποχή της. Τα περισσότερα κείμενα είναι πρωτογενή, γραμμένα κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού λόγω COVID-19.