Μια φαρσοκωμωδία με κυβερνητική ανοχή

Εγραφα χθες για την τεράστια κωμωδία που λέγεται πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ 2 και πριν «αλέκτορα φωνήσαι» όλα έγιναν ακόμα χειρότερα. Η εξέλιξη που υπήρξε μαρτυρά και την απόλυτη ανικανότητα των υπεύθυνων ποδοσφαιρικών αρχών να διοργανώσουν κάτι που να μοιάζει με επαγγελματικό πρωτάθλημα, αλλά και την απερίγραπτη αδυναμία της κυβέρνησης να βάλει μια τάξη: οι διοργανωτικές αρχές των επαγγελματικών πρωταθλημάτων (ΕΠΟ και Λίγκες) πρέπει να είναι οι χειρότερες στην ιστορία. Με την ανοχή μια άτολμης κυβέρνησης και τη σιωπή μια ανύπαρκτης αντιπολίτευσης.

Μετά

Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι έγινε χωρίς να χρειαστεί να πάρετε ασπιρίνες. Τον περασμένο Ιούνιο από το υφυπουργείο Αθλητισμού (δηλαδή την κυβέρνηση…) αποφασίστηκε να ξεκαθαρίσει με κάποιο τρόπο το πόσες ομάδες μπορεί να λειτουργήσουν ως επαγγελματικές εταιρείες. Πρακτικά δόθηκε το δικαίωμα σε όλες της ομάδες της Γ’ Εθνικής να πάρουν μέρος στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ2 με την προϋπόθεση ότι θα γίνουν πραγματικές επαγγελματικές ομάδες, δηλαδή ότι θα έχουν μετοχικό κεφάλαιο (που προσδιορίστηκε αρχικά στις 450 χιλιάδες ευρώ) και θα καταθέσουν μια εγγυητική της τάξης των 150 χιλιάδων ευρώ. Τριάντα έξι συνολικά ομάδες απέκτησαν το δικαίωμα συμμετοχής, αρκεί να έβρισκαν τα χρήματα. Μόνο που όλες αυτές οι απλές αποφάσεις δεν τηρήθηκαν: πρώτα από όλα με τη γνωστή μέθοδο των συνεχόμενων αναβολών στη σύσταση των εταιρειών. Αρκεί να σας πω ότι μολονότι έγινε κλήρωση του πρωταθλήματος, όλα είναι στον αέρα: στους συλλόγους που πρέπει να γίνουν ΠΑΕ (δηλαδή να αποκτήσουν μετοχική σύνθεση – που σε απλά ελληνικά σημαίνει να βρουν τα προβλεπόμενα χρήματα) δόθηκε η δυνατότητα να το κάνουν μέχρι τις 31 Οκτωβρίου, δηλαδή μετά την έναρξη (!) του πρωταθλήματος.

Απίθανο

Αυτό από μόνο του δεν τιμά την κυβέρνηση και είναι κωμικό, αλλά τα τραγελαφικά έγιναν στη συνέχεια. Σε μια κανονική χώρα μια ομάδα πρέπει για να πάρει μέρος σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα να αδειοδοτηθεί ως εταιρεία από το αρμόδιο όργανο του κράτους (στη δική μας περίπτωση είναι η περίφημη Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού), αλλά και από την αρμόδια Επιτροπή Αδειοδότησης της ομοσπονδίας. Ομως η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική χώρα. Εδώ υπάρχει η απίθανη δυνατότητα μια ομάδα να μπορεί να αγωνιστεί χωρίς να πάρει άδεια (!) – τουλάχιστον από την αρμόδια Επιτροπή Αδειοδότησης της ΕΠΟ. Η μη αδειοδότησή της, της επιτρέπει παρ’ όλα αυτά να αγωνιστεί σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα χωρίς πρόβλημα: απλά δεν μπορεί να κάνει μεταγραφές παικτών που είναι πιο μεγάλοι από 25 χρόνων.

Αστείος

Ο κανονισμός είναι από μόνος του αστείος και προέκυψε στη ζωή μας για να σωθούν μεγάλες ομάδες που κινδύνευαν να υποβιβαστούν γιατί δεν αδειοτήθηκαν κάποτε – ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός π.χ. Ομως από την άλλη αυτή η δυνατότητα κανονικά θα έπρεπε να λύσει τα χέρια των αρμοδίων της ΕΠΟ: σε τελική ανάλυση το να μην κάνει μεταγραφές μια νεοσύστατη ΠΑΕ της Β’  Εθνικής δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα καθώς μπορεί να πάρουν ευκαιρίες νέα παιδιά, να αξιοποιηθούν οι ακαδημίες κ.λπ. Αλλά κι αυτό ακόμα – επειδή είμαστε στην Ελλάδα – ως λύση δεν άρεσε! Για κάποιο μυστήριο λόγο (που θα έχει να κάνει σίγουρα με προσωπικές σχέσεις παραγόντων, δηλαδή με νταραβέρι…) το καλοκαίρι ψάχνανε τρόπους ώστε εννέα ομάδες που δεν πήραν άδεια συμμετοχής να μπορέσουν ωστόσο να κάνουν και μεταγραφές – μολονότι αυτό από το καταστατικό της ομοσπονδίας δεν επιτρέπεται. Τι έκαναν λοιπόν; Χρησιμοποίησαν μια απίθανη επιτροπή της ΕΠΟ, που λέγεται Επιτροπή Εκτάκτων Θεμάτων, που αποτελείται από τρία άτομα και συνήθως συνεδριάζει τηλεφωνικά για να βγάλουν μια απίθανη απόφαση: με βάση αυτή ομάδες που δεν έχουν αδειοδοτηθεί (εννέα τον αριθμό) μπορούσαν να κάνουν μεταγραφές κόντρα στον κανονισμό και κόντρα σε κάθε λογική. Κάποιες χωρίς να έχουν καν εταιρική υπόσταση!

Κούγιας

Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΛ Αλέξης Κούγιας προσέφυγε φυσικά στο Διαιτητικό Δικαστήριο και οι τακτικοί δικαστές που το αποτελούν του έδωσαν δίκαιο ακυρώνοντας τη διαδικασία: η απόφαση του Δικαστηρίου ορίζει ότι οι εννέα δεν μπορούν να κάνουν μεταγραφές, ζητά την ακύρωσή τους και κατά συνέπεια αποφασίζει πως όποιοι έδωσαν στις ομάδες το δικαίωμα παρανόμησαν. Στο σημείο αυτό η κωμωδία αποκτά διαστάσεις φάρσας: το ίδιο δικαστήριο που έκρινε ότι τα τρία μέλη της Επιτροπής Εκτάκτων Θεμάτων παρανόμησαν, φέρεται, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, να έχει αποφασίσει ότι δεν συντρέχει ωστόσο λόγος έκπτωσης των συγκεκριμένων παραγόντων από τις θέσεις τους! Γιατί; Γιατί έτσι. Μάλλον με την ίδια λογική που ένα δικαστήριο αποφασίζει πως ο Γιάννης Παπαδόπουλος π.χ. δεν είναι μέλος της διοίκησης της ΑΕΚ και τον απαλλάσσει κι ένα άλλο δικαστήριο αποφασίζει πως είναι και τον τιμωρεί!

Μπλέξιμο

Τι καταλαβαίνω εγώ από όλο αυτό το απίθανο μπλέξιμο; Οτι οι δικαστές, οι τακτικοί δικαστές, μάλλον γελάνε με τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να βγάλουν την οποιαδήποτε κωμική απόφαση αρκεί τα πράγματα να μη γίνουν χειρότερα: εν προκειμένω δικαιώνουν τον Κούγια (γιατί δεν μπορεί να κάνουν αλλιώς…) και με μια ντρίπλα που θα ζήλευαν κι ο Γιώργος Γεραπετρίτης κι ο Λευτέρης Αυγενάκης αποφασίζουν ότι, παρά την παραβίαση του καταστατικού που οι ίδιοι διαπίστωσαν, δεν υπάρχει λόγος έκπτωσης του προέδρου της ομοσπονδίας Παναγιώτη Δημητρίου και των άλλων δυο φίλων του, που αντιμετώπισαν το επαγγελματικό πρωτάθλημα της Σουπερλίγκ2 ως έκτακτο θέμα! Φυσικά η ΑΕΛ θα προσφύγει τώρα σε άλλο δικαστήριο ζητώντας την έκπτωση του Δημητρίου για παραβίαση του καταστατικού, αλλά τρέχα γύρευε. Μια λύση θα ήταν να πάει φυσικά κάποιος να ενημερώσει την UEFA για όσα απίθανα γίνονται. Αλλά στη Νιόν ακούν Ελλάδα και το βάζουν στα πόδια: έχουν βαρεθεί να ακούν για προβλήματα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο.

Απόφαση

Σε μια κανονική χώρα δεν θα χρειαζόταν καμία άλλη δικαστική απόφαση. Θα καλούσε τα μέλη της Επιτροπής Εκτάκτων Θεμάτων η προϊστάμενη αρχή της ΕΠΟ, δηλαδή η Εκτελεστική Επιτροπή, θα τους ζητούσε εξηγήσεις για το ρεζιλίκι του ποδοσφαίρου και την απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου και θα τους διέγραφε. Σε μια κανονική χώρα, αν η Εκτελεστική δεν το έκανε αυτό, θα έκανε παρέμβαση η ΓΓΑ (ως εποπτικό όργανο) και θα τους ξήλωνε όλους. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Και έχουμε μια κυβέρνηση που συντηρεί όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες μοιράζοντας χρήματα (μέσω της ΕΡΤ και μέσω της φορολόγησης των εταιρειών στοιχημάτων) και που την ίδια στιγμή δεν τολμά να πει τουλάχιστον στους παράγοντες που διοικούν ομοσπονδίες και Λίγκες να σοβαρευτούν.  Κατά τα άλλα, ο Πρωθυπουργός συναντιέται με τον Τζιάνι Ινφαντίνο της FIFA. Και δεν του λέει και τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα για να γελάσει με την ψυχή του ο άνθρωπος…