Η δεύτερη διανομή του Μαρτίνς

Στη βάση του, παράξενο. Την ίδια στιγμή όμως και μια πράξη απόλυτης επιβεβαίωσης για ένα κλαμπ ταυτισμένο με τον πρωταθλητισμό. Μια ομάδα που σε ετήσια βάση διαχωρίζει τα αποτελέσματά της στα δύο και όχι στα τρία. Στις νίκες και στα… υπόλοιπα. Ενώ λοιπόν ο Ολυμπιακός είναι μια από τις μόλις τέσσερις αήττητες ομάδες σε ολόκληρη την Ευρώπη (μαζί με τη Λίβερπουλ, τη Σάλτσμπουργκ και την Καραμπάγκ), επί της ουσίας δεν νιώθει όσο χαρούμενος θα περίμενε κάποιος ανυποψίαστος με τούτη την εξέλιξη. Και ο λόγος είναι απλός: Η ισοτιμία ανάμεσα σε νίκες (8) και ισοπαλίες (5) στους δύο πρώτους κύκλους της σεζόν.

Ισοπαλίες που ως εδώ έχουν στοιχίσει αρκετά. Οι δύο με τη Λουντογκόρετς που έφεραν τη μετάθεση από το Champions League στο Europa League, αρχές του Αυγούστου. Οι δύο «λευκές» με τον Ατρόμητο και τον Παναθηναϊκό που δεν έχουν επιτρέψει στους Πειραιώτες να βρεθούν στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της Super League. Υπάρχει εξήγηση για όλα αυτά; Φυσικά. Και υπάρχουν και ένα σωρό γεγονότα που υπενθυμίζουν λεπτομέρειες για τη διαδρομή: Η απίθανη ταλαιπωρία του Ολυμπιακού με τους τραυματισμούς (μόνο τον Σεπτέμβρη του έλειψαν σε μια σειρά από ματς οι πολύτιμοι Γιώργος Μασούρας, Γιουσέφ Ελ Αραμπί, Γιαν Εμβιλά και Χένρι Ονιεκούρου). Ο μπελάς του Covid στην καρδιά του καλοκαιριού, τότε που «δεν είχαμε ποδοσφαιριστές ούτε για προπόνηση» όπως ομολόγησε ο Μάριος Βρουσάι. Τα ίδια τα παιχνίδια της τύχης -αν το καλοκαίρι δεν άλλαζε ο κανονισμός του εκτός έδρας γκολ ο Ολυμπιακός θα είχε προκριθεί επί της Λουντογκόρετς με τις δύο ισοπαλίες – με χαρακτηριστικό παράδειγμα το 0/37 σε τελικές προσπάθειες απέναντι σε Ατρόμητο (19) και Παναθηναϊκό (18) που είναι σπάνιο να συμβεί δύο φορές τον χρόνο και όχι σε τρία εντός έδρας ματς πρωταθλήματος στο Καραϊσκάκη. Μα πάνω από όλα οι δώδεκα αλλαγές στο ρόστερ που επί της ουσίας υπενθυμίζουν ότι η season 4 του Μαρτίνς στο λιμάνι, αφορά μια νέα ομάδα. Μην πάτε μακριά: παίκτες κλειδιά σαν τον Ρόνι Λόπες και τον Γκάρι Ροντρίγκες δεν έχουν προλάβει ακόμη να μπουν στην εξίσωση.

Η νέα άμυνα
Εχει ένα από τα καλύτερα ρόστερ της τελευταίας 10ετίας ο Ολυμπιακός. Εχει όμως και την υποχρέωση να σχηματίσει από αυτό μια νέα ομάδα, μέσα από αγωνιστικές υποχρεώσεις που τον στέλνουν στο γήπεδο κάθε τρεις – τέσσερις μέρες σε δύο διαφορετικές διοργανώσεις. Και οι Ερυθρόλευκοι παίζουν και στις δύο. Δεν συμμετέχουν απλά στο Europa League, όπως για παράδειγμα κάνει ως τώρα ο – άλλος εκπρόσωπός μας στην Ευρώπη – ΠΑΟΚ στο Conference League, με τον Ραζβάν Λουτσέσκου να χτίζει το rotation του αποκλειστικά γύρω από τα ματς πρωταθλήματος καταλαβαίνοντας ότι το ρόστερ του ως εδώ δεν μπορεί να χωρέσει δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Δεν είναι απλό να φτιάξεις μια ομάδα από την αρχή. Θέλει χρόνο. Και κυρίως θέλει υπομονή. Στον κύκλο που έκλεισε για παράδειγμα ο Πέδρο Μαρτίνς ξεκίνησε επί της ουσίας να «μοντάρει» τη βασική γραμμή της άμυνάς του. Τόμας Βατσλίκ, Παπ Αμπού Σισέ και Ολεγκ Ρέαμπτσιουκ ήταν βασικοί και στα επτά παιχνίδια που έδωσε ο Ολυμπιακός σε αυτό το διάστημα. Ο Σωκράτης πάλι ξεκίνησε στα έξι από τα επτά παίρνοντας  μια ανάσα μόνο με τον Απόλλωνα. Οπως επτά ματς πήρε και ο Ανδρέας Μπουχαλάκης σαν αμυντικός χαφ, με την υποσημείωση όμως ότι αυτό μάλλον συνέβη από την απουσία του Γιαν Εμβιλά. Ουσιαστικά σε όλο αυτό το διάστημα ως τις 3 Οκτώβρη οι Ερυθρόλευκοι έχουν αφήσει μόνο μια ανοιχτή υπόθεση ανασταλτικά. Αυτή στο δεξί άκρο της πρώτης τετράδας. Επαιξε τέσσερα συνεχόμενα ματς ως βασικός ο Μίχαλ Καρμπόβνικ. Πήραν από ένα παιχνίδι οι Θανάσης Ανδρούτσος, Ουσεϊνού Μπα (που δεδομένα είναι ο 3ος στόπερ στο rotation) και με τον Παναθηναϊκό ο Κένι Λαλά. Ο Γάλλος που αυτή τη στιγμή φαντάζει να κερδίζει στον συναγωνισμό. Το δεύτερο ημίχρονο στην Πόλη και η συνολική παρουσία του στο ντέρμπι προφανώς και του δίνει ώθηση.

Η σύγκριση
Ποιοι εξ αυτών ήταν εδώ πέρσι τέτοια εποχή σε θέση βασικού; Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης. Και ο Ουσεϊνού Μπα που ως τώρα είναι αναπληρωματικός. Πέρσι τέτοια εποχή η βασική 6άδα της άμυνας συνδυάζονταν με την παρουσία του Ζοσέ Σα, του Ραφίνια, του Ρούμπεν Σεμέδο, του Ουσεϊνού Μπα, του Χοσέ Χολέμπας και του Ανδρέα Μπουχαλάκη. Ο Ολεγκ Ρέαμπτσιουκ και ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος μπήκαν στη βασική γραμμή από τις αρχές του έτους, αλλά για παράδειγμα στην ίδια χρονική συγκυρία αποχώρησε με δανεισμό ο Παπ Αμπού Σισέ (Σεντ Ετιέν). Προσπαθεί δηλαδή ο προπονητής να φτιάξει μια άμυνα από την αρχή. Να μοιράσει ρόλους. Να της δώσει ομοιογένεια. Να της δώσει ρυθμό. Είναι μάλλον το κεκτημένο σε αυτή τη «δεύτερη διανομή» της σεζόν. Ποιοι άλλοι έπαιξαν τόσο πολύ σε αυτές τις στροφές του Σεπτέμβρη; Ο Τικίνιο Σοάρες και ο Αγκιμπού Καμαρά. Και οι δύο τους έξι στα επτά σε αρχικό σχήμα.