Η δεύτερη ανάγνωση μιας «έκρηξης»

Η επιλογή του Νίκου Δένδια να εξηγήσει στον αντικομμουνιστή βουλευτή της συμπολίτευσης για ποιον λόγο βρίσκονταν προχθές στην Ολομέλεια συγκρίθηκε από πολλούς στο πολιτικό σύστημα με εκείνη τη συνέντευξη Τύπου στην Αγκυρα, όταν έκανε on camera μαθήματα Διεθνούς Δικαίου στον «αγαπητό Μεβλούτ». Για την αξιωματική αντιπολίτευση με αυτή του την έκρηξη διαφοροποιήθηκε από μια κεντρική γραμμή της κυβέρνησης και «εξέθεσε» τον Πρωθυπουργό. Για τις κυβερνητικές πηγές, πάλι, «αντέδρασε όπως κάθε υπουργός του Μητσοτάκη». Οποια προσέγγιση κι αν υιοθετήσει κανείς πάντως, δεν μπορεί να μην παραδεχθεί ότι ο υπουργός Εξωτερικών κατόρθωσε να βάλει μια ακόμη πινελιά στο προφίλ του statesman που θέλει να φιλοτεχνήσει.

Παρότι στη συριζαϊκή ανάλυση η κίνησή του ανάγκασε τον Πρωθυπουργό να προχωρήσει στην πρώτη διαγραφή μέλους της γαλάζιας ΚΟ, ο ίδιος με τρία tweets χθες αποπειράθηκε να κλείσει την κουβέντα. «Κατανοώ», έγραψε, «την ανάγκη (κατ’ εξοχήν) του ΣΥΡΙΖΑ, λόγω απόλυτης ένδειας πολιτικής πρότασης, να προσπαθεί να οικοδομήσει μία εικόνα διαφοροποίησής μου από τον Πρωθυπουργό, σε μία σειρά θεμάτων. Καθιστώ σαφές, άπαξ και διά παντός υπουργό Εξωτερικών με επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι ενέργειές μου είναι το προϊόν της στενής και ειλικρινούς συνεργασίας μου μαζί του και η ισχυρή προσήλωσή μου στην επιτυχία των κυβερνητικών στόχων είναι δεδομένη».

Το πρώτο από τα τιτιβίσματα εκλήφθηκε και σαν απάντηση στην κριτική που τού άσκησε – χωρίς ονομαστική αναφορά – ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος ενημέρωσε τους τηλεθεατές ότι δεν του αρέσει «κανένας άλλος να υποδύεται τον πρόεδρο της ΝΔ». Μια εξήγηση για όσα λένε δημόσια ή ιδιωτικά οι άσπονδοι εσωκομματικοί φίλοι του Δένδια ίσως βρίσκεται, σύμφωνα με τους θαυμαστές του, στα ποσοστά δημοφιλίας που εκείνος γράφει σταθερά πια στις μετρήσεις κοινής γνώμης. Στην πρώτη έρευνα που είχε γίνει μετά τον ανασχηματισμό, π.χ., το 69% των ψηφοφόρων όλων των κομμάτων δήλωναν ότι τον συμπαθούν. Για τους πιο ψύχραιμους παρατηρητές, βέβαια, η δημοτικότητά του ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα τόσο των στιγμών που γίνεται talk of the town όσο και του τρόπου που μετά τις χειρίζεται.