Με φουστανέλα και μοκασίνι

Οταν πήγαινα σχολείο – θηλέων παρακαλώ -, στα πολύ παλιά χρόνια δηλαδή, γιορτάζαμε πιο συμμετοχικά την 25η Μαρτίου απ’ ό,τι την 28η Οκτωβρίου. Η δεύτερη ήταν, ως γεγονός, πιο κοντά σε εμάς, με διηγήσεις από τον πόλεμο και την Κατοχή έχουμε μεγαλώσει εμείς οι «επάρατοι» boomers, αλλά η επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, έδινε περισσότερες ευκαιρίες για σκετς, για στολές, για ταμπλό βιβάν. Τι να κάνουν ένα τσούρμο κοριτσόπουλα σε σχέση με το Αλβανικό Επος; Τις γυναίκες της Πίνδου ή την Κατερίνα από τον Μικρό Ηρωα; Ενώ την 25η Μαρτίου, τι Σουλιώτισσες, τι Αμαλίες, τι Μαντώ Μαυρογένους με τις φίλες της, τι «Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα δεν είναι εδώ το Σούλι». Φορούσαμε φούστες από φόδρες, σεταρισμένες από ψευτοβελούδινα σιγκούνια με τρέσες από τον Καλυβιώτη και από κάτω σοσόνια με μοκασίνια, πασαλειβόμαστε με τα ρουζ και τα κραγιόν των μανάδων μας (άλλο που δεν θέλαμε) και αρχίζαμε τα Καλαματιανά. Βροντοχτυπούσαν τα μοκασίνια στη σκηνή του σχολικού θεάτρου, αντιλαλούσαν τα «διάσελα» και τα «κακοτράχαλα τα βουνά» – φτιαγμένα από παπιέ μασέ και μπογιατισμένα πρόχειρα – και νιώθαμε ότι ήμασταν μέρος ενός σημαντικού πατριωτικοκαλλιτεχνικού δρώμενου. (Θυμάμαι και ένα big event στο οποίο συμμετείχαν και αγόρια από παρακείμενο σχολείο και δεν ξέρω πόσες συσκευασίες βαμβάκι Zic Zac χρησιμοποιήσαμε για να πετύχουμε τη γενειάδα του Αλή Πασά).

Πώς και θυμήθηκα οκτωβριάτικα την 25η Μαρτίου; Διότι έχουν φουντώσει οι καθυστερημένες – λόγω Covid – παραστάσεις και λοιπές παραγωγές με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Δεν αμφισβητώ κίνητρα και προθέσεις αλλά το αποτέλεσμα – τηρουμένων των αναλογιών – κάτι λίγο διαφέρει από τις σχολικές γιορτές της εποχής μου. Τι Κολοκοτρώνηδες και Καραϊσκάκηδες είδα με σπατουλαριστό κονσίλερ κάτω από το μάτι και γενειάδες και μαλλιά σαν αυτά που είχαν οι κούκλες της El Greco, τι Τζαβέλαινες με μαλλί φτιαγμένο στην πρέσα, μια Μαντώ Μαυρογένους να αγναντεύει το πέλαγος με eyeliner στο μάτι, χρυσαφί σκιά κάτω από το φρύδι και κραγιόν σε χρώμα «Στέγες της Σιένας».

Οταν, παλαιότερα, βλέπαμε τέτοιας αισθητικής θεάματα πιστεύαμε ότι σιγά – σιγά θα εκλείψουν. Κάποια στιγμή μάλιστα πιστεύαμε ότι αυτό είχε συμβεί. Πώς ξανακυλήσαμε τόσο απρόσκοπτα σε μια αισθητική κάπου μεταξύ αναψυκτηρίου και κακότεχνου σχολικού ταμπλό βιβάν; Πώς μπορούμε να συνδυάζουμε νάιλον γενειάδες με σειρές του Netflix;

Σε μία εποχή που ακόμη και η τηλεοπτική μυθοπλασία έχει, από άποψη παραγωγής, ερμηνειών και δραματουργίας, πιάσει κορυφές, απορώ όχι μόνο πώς ανεβαίνουν τέτοιες παραγωγές αλλά και πώς βρίσκουν υποστήριξη από δημαρχίες και νομαρχίες.

Ποια παρέλαση;

«Στο ίδιον έργο θεατές» ή «Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» ή όποια άλλη φράση – κλισέ θέλετε. Διότι έχει γίνει πια κλισέ και η μπανανόφλουδα σε σχέση με τα μέτρα για την πανδημία. Καλά, είναι δυνατόν; Με περισσότερα κρούσματα, περισσότερους διασωληνωμένους και περισσότερους νεκρούς σε σχέση με τον περσινό Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη, συζητάμε ακόμη για το αν θα γίνουν οι εορτασμοί του Αγίου Δημητρίου και η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου; Οτι θα επαναπαυθούμε δηλαδή στη συνείδηση των πολιτών να φοράνε μάσκες και να κρατάνε αποστάσεις. Ποια συνείδηση; Δεν τους είδαμε πώς έτρεχαν να πιάσουν τα συρτά και τους μπάλους στη «μόνο για καθήμενους» θεατές της συναυλίας του Πάριου; Λες και τους κυνηγούσαν οι Τσέτες.

Και αφού η κυβέρνηση δεν έχει το σθένος να αποκλείσει τους ανεμβολίαστους από τη δημόσια ζωή – διότι αυτήν την απαράδεκτη ατολμία δείχνει έως τώρα – ας το κάνουμε εμείς. Θέλουν θεάματα και εκδηλώσεις «ανοιχτά» και για ανεμβολίαστους; Θέλουν να κλείσουν το ματάκι στους συνωμοσιολόγους για να μην χάσουν πελατάκια; Ωραία. Ας παίζουν, ας τραγουδούν, ας χορεύουν, ας μιλούν και ας απαγγέλλουν μόνο μπροστά στους «κοινωνία χωρίς μπόλια». Μόνο με βόλια και βλήματα.