Οι Γερμανοί έδειξαν {LF}στους Χριστιανοδημοκράτες {LF}την αντιπολίτευση

Για τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες φαίνεται ότι τα 16 χρόνια στη διακυβέρνηση αποτελούν πλέον ένα σχεδόν ανυπέρβλητο όριο. Τουλάχιστον μετά την πρώτη 20ετία της απόλυτης κυριαρχίας τους που ακολούθησε το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις διαδοχικές θητείες του Κόνραντ Αντενάουερ, του Λούντβιχ Ερχαρντ και του Χανς Γκέοργκ Κίσινγκερ.

Ετσι, εδώ και περίπου μισό αιώνα (για την ακρίβεια, από το 1969), εναλλάσσονται στην εξουσία με το SPD, με τον ίδιο ρυθμό: Μετά τις δύο διαδοχικές θητείες των Σοσιαλδημοκρατών Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιντ, ακολούθησαν τα 16 χρόνια καγκελαρίας του Χέλμουτ Κολ, τα οποία σφραγίστηκαν από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επανένωση της Γερμανίας. Στη συνέχεια και αφού τη σκυτάλη πήρε – με τη βοήθεια των Πρασίνων και για δύο «σκάρτες» θητείες (για 7 χρόνια και 26 ημέρες) – ο επίσης σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρντ Σρέντερ, άρχισε η εποχή της Ανγκελα Μέρκελ.

Είναι σαφές, ωστόσο, ότι με το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής, οι Γερμανοί έστειλαν στους Χριστιανοδημοκράτες ένα σαφές μήνυμα: Οτι έχει έρθει ξανά η ώρα να περάσουν στην αντιπολίτευση, παραδίδοντας τη σκυτάλη της διακυβέρνησης σε έναν νέο συνασπισμό, υπό την ηγεσία του SPD και του Ολαφ Σολτς. Παρά δε το γεγονός ότι αυτό δεν μπορεί, ακόμη, να θεωρείται δεδομένο, λίγοι είναι αυτοί που αμφιβάλλουν για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων οι οποίες ξεκινούν αυτό το Σαββατοκύριακο.

Προσωρινός συμβιβασμός

Ενας από αυτούς, πάντως, που επιμένουν να μην καταλαβαίνουν ότι η Γερμανία γυρνά σελίδα είναι ο υποψήφιος της CDU για την καγκελαρία. Ο Αρμιν Λάσετ, παρά το ότι χρεώνεται μεγάλο μέρος της ευθύνης για το χειρότερο ιστορικά εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος, μοιάζει να εξακολουθεί να πιστεύει ότι έχει σοβαρές πιθανότητες να διαδεχθεί τη Μέρκελ, πείθοντας τους Πράσινους και τους Ελεύθερους Δημοκράτες να συνεργαστούν μαζί του και όχι με τον Σολτς.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως δεν υπάρχουν πολλοί στη Χριστιανική Ενωση που να συμμερίζονται την αισιοδοξία του. Ούτε ο υπουργός Οικονομίας και στενός συνεργάτης της Μέρκελ, Πέτερ Αλτμάιερ, ούτε άλλα κορυφαία στελέχη, ούτε και ο ηγέτης των παραδοσιακών εταίρων της CDU, των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), Μάρκους Ζέντερ. Ολοι τους δεν κρύβουν, άλλωστε, πως έχουν ουσιαστικά ξεγράψει τον μέχρι σήμερα πρωθυπουργό του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, θεωρώντας τον «καμένο» πολιτικό χαρτί – ενώ ειδικά ο τελευταίος ανυπομονεί να πάρει τη ρεβάνς για την ήττα του στην εσωκομματική διαδικασία που ανέδειξε τον υποψήφιο της Ενωσης σε αυτές τις εκλογές.

Μπροστά στην επιμονή του, ωστόσο, αλλά και τον κίνδυνο να προκληθεί αγεφύρωτο ρήγμα, οι πάντες φαίνεται πως συμφώνησαν σε έναν προσωρινό συμβιβασμό με ημερομηνία λήξης: Να ανανεώσουν για ένα εξάμηνο τη θητεία του νυν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της CDU-CSU, Ραλφ Μπρίνκχαους, ελπίζοντας μέχρι τότε να έχει ξεκαθαρίσει οριστικά η υπόθεση της συγκρότησης της επόμενης κυβέρνησης – και, ταυτόχρονα, να έχουν διαλυθεί οι αυταπάτες του Λάσετ. Και τότε, χωρίς αναστολές, να του… δώσουν τα παπούτσια στο χέρι, ανοίγοντας εκ νέου τη μάχη εξουσίας στις τάξεις των Χριστιανοδημοκρατών.

Οι «δελφίνοι» και η Μέρκελ

Πρόκειται για μια μάχη η οποία, επί της ουσίας, βρίσκεται σε εξέλιξη από τότε που η Μέρκελ κατέστησε σαφές ότι δεν θα διεκδικήσει πέμπτη θητεία. Ο μοναδικός δε λόγος που δεν απέκτησε μέχρι σήμερα χαρακτηριστικά εμφυλίου είναι η δική της παρουσία – κάτι που, πλέον, δεν θα υπάρχει μετά την αλλαγή σκυτάλης στην καγκελαρία. Εξάλλου, οι «δελφίνοι» είναι πολλοί και εξαιρετικά φιλόδοξοι: Ο υπουργός Υγείας, Γενς Σπαν, ο νεότερος από όλους. Ο εκλεκτός του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος έρχεται πάντοτε δεύτερος ως τώρα. Και φυσικά ο Ζέντερ, ο οποίος έχει ήδη το βλέμμα του στραμμένο στις εκλογές του 2025.

Καθώς, πάντως, η έκβαση της αναμέτρησης αναμένεται αμφίρροπη, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Για τη σημερινή εικόνα της CDU έχει μεγάλες ευθύνες και η ίδια η Μέρκελ. Τόσο εξαιτίας της επιλογής της να διαχωρίσει την καγκελαρία από την ηγεσία του κόμματος όσο και για το γεγονός ότι έχρισε διάδοχό της στην προεδρία μια πολιτικό η οποία κάθε άλλο παρά έπεισε και κατάφερε να κρατήσει το κόμμα ενωμένο: Την Ανεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ.

Αλλά, βεβαίως, αυτά θα τα αποφασίσει η Ιστορία…