Μπορεί η ΝΔ {LF}να γίνει Ποτάμι;

Αν το δει κανείς δαρβινικά δεν είναι τα πιο δυνατά πολιτικά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά εκείνα που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές. Αν το προσεγγίσει σαμαρικά πάλι, όταν ένα κόμμα σαν τη ΝΔ μετατοπίζεται σε θέσεις Ποταμιού δεν κατακτά το πολιτικό Κέντρο, βάζει στη γωνία τη μεγαλύτερη παράταξη της χώρας. Στα βάθη της τελευταίας δείχνουν να συμμερίζονται την ανησυχία του πρώην πρωθυπουργού. Είναι όμως εύλογος ο φόβος του παραγκωνισμού που νιώθουν; Τα μέχρι τώρα δεδομένα δείχνουν ότι μπορεί στα αλήθεια το κυβερνών κόμμα να γίνει κάτι σαν το μετακόμμα που ιδρύθηκε εν μέσω της οικονομικής κρίσης «κλέβοντας ιδέες από αριστερά κι από δεξιά» προκειμένου να ικανοποιήσει το αίτημα μιας σημαντικής μερίδας του κεντρώου ακροατηρίου για ριζικές μεταρρυθμίσεις;

Δημόσια το μοναδικό μέλος της νεοδημοκρατικής ΚΟ που συμφώνησε με την προσέγγιση του Αντώνη Σαμαρά ήταν κάποιος ο οποίος έχει ήδη δηλώσει πως σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της Μουσειολογίας Πύργου και της Γεωπονικής Αμαλιάδας δεν θα είναι υποψήφιος με τη ΝΔ στις επόμενες εκλογές, ο Κώστας Τζαβάρας. Ο εκπρόσωπος της Ηλείας στην εθνική αντιπροσωπεία ανέφερε ευθέως στα ερτζιανά ότι αντιτίθεται στην επιλογή «να προσφεύγουμε στις υπηρεσίες προσώπων τα οποία ανήκουν σε άλλους χώρους και εκφράζουν ιδεολογίες άλλων χώρων».

Μεταξύ μας, ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος είπαν κάτι καινούργιο. Η πάγια κριτική που δέχεται εκ των έσω ο Πρωθυπουργός αφορά την τοποθέτηση σε υπουργικά πόστα – και κυρίως στον πυρήνα της «καγκελαρίας» του Μαξίμου – κεντροαριστερών και εξωκοινοβουλευτικών.

Πράγματι έχει προσπεράσει πολλές φορές την κομματική επετηρίδα, ενώ σε κάθε κυβερνητικό σχήμα που έχει φτιάξει υπάρχει και μία τουλάχιστον προσθήκη με παρελθόν στο λεγόμενο σημιτικό ΠΑΣΟΚ.

Οι κεντροαριστεροί τόσο του στενού πρωθυπουργικού επιτελείου όσο και της ευρύτερης κυβέρνησης, λοιπόν, αποτελούν κίνδυνο για τη φυσιογνωμία της ΝΔ, αφού ο ελληνικός λαός – κατά τα τζαβαρικά λεγόμενα – της έδωσε την εμπιστοσύνη του γιατί είναι η ΝΔ. Για τους παροικούντες την Κεντροδεξιά η μουρμούρα σχετικά τις μεταγραφές από το μπλοκ των εκσυγχρονιστών δεν έχει σταματήσει από τον πρώτο ανασχηματισμό κι έπειτα. Ωστόσο, τα παράπονα συνεχίζουν ως και σήμερα να εκφράζονται μόνο ψιθυριστά. Ο αντίλογος αρθρώθηκε από την Ντόρα Μπακογιάννη. «Κάθε φορά που η ΝΔ διευρύνθηκε, έγινε κυβέρνηση και πήρε μεγάλα ποσοστά» σημείωσε τονίζοντας ότι «δεν μπατάρει ούτε δεξιά ούτε αριστερά».

Οφείλει να παραδεχθεί κανείς, πάντως, ότι το κόμμα του 18,85% των δεύτερων εκλογών του 2012 δεν έχει σχέση με το κόμμα του 39,85%. Υπάρχουν, εξάλλου, έμπειροι γαλάζιοι κοινοβουλευτικοί που αναγνωρίζουν σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες πως η κεντρώα – ενδεχομένως σε ορισμένα ζητήματα ποταμική – ρητορική είναι αυτή που χάρισε στη ΝΔ μια άνετη νίκη στις τελευταίες κάλπες.

Παρ’ όλα αυτά, μια αναδρομή στο πιο κρίσιμο για τα εσωκομματικά της θέμα την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε αρκεί για να επαληθεύσει τη θέση όσων υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να γίνει Ποτάμι. Τότε ο αρχηγός της – όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με το βραχυκύκλωμα που προσπάθησε ο ΣΥΡΙΖΑ να προκαλέσει στο κόμμα του με τη Συμφωνία των Πρεσπών – δεν διακινδύνευσε την ενότητα της ΝΔ. Παρότι οι συνομιλητές του Κυριάκου Μητσοτάκη εκείνη την εποχή γνώριζαν ότι δεν συμμεριζόταν τις μακεδονομαχικές ιαχές πολλών βουλευτών του, δεν τους εμπόδισε π.χ. απ’ το να δίνουν το «παρών» στα συλλαλητήρια.

Σε άλλες, βέβαια, περιπτώσεις δεν έχει επιδείξει την ίδια ευαισθησία για τη δεξιά κομματική ψυχή. Είναι, φέρ’ ειπείν, ο πιο προοδευτικός πρόεδρος που είχε μέχρι τώρα η συντηρητική παράταξη. Στην ατζέντα των νομοθετικών παρεμβάσεων που προτίθεται να κάνει δεν έχει διστάσει να βάλει θέματα εργασιακής ισότητας των ΛΟΑΤΚΙ ή τα αιτήματά τους αναφορικά με ένα μοντέρνο οικογενειακό δίκαιο – αν και η ΝΔ έχει εμφανιστεί ακόμη και τριχοτομημένη στην ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών στα χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς. Ομως οι γνώστες των παρασκηνίων γνωρίζουν ότι αφήνει τη θεσμοθέτηση μεταρρυθμίσεων σαν τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, οι οποίες σίγουρα θα προκαλέσουν εσωτερικές αναταράξεις, για μια δεύτερη τετραετία.

ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ. Πολύ πριν συμβούν όλα τα παραπάνω – που επιβεβαιώνουν πως ο Μητσοτάκης δεν σκοπεύει να πειράξει το νεοδημοκρατικό DNA τόσο ώστε να κατηγορηθεί ως θιασώτης της ευγονικής -, στα τέλη του μακρινού πια 2015, κάποιοι στο Ποτάμι περίμεναν να χάσει την εσωκομματική μάχη για την ηγεσία κι έπειτα να αφήσει το κόμμα του για μια θέση ψηλά στην ιεραρχία της Σεβαστουπόλεως. Το σενάριο δεν διαψεύστηκε από τη ζωή μόνο στις 10 Ιανουαρίου του 2016, το διέψευδε ο πρωταγωνιστής του σχεδόν καθημερινά ως και τις προηγούμενες εθνικές – πριν από τις οποίες στρατολογούσε ποταμικά στελέχη κι απευθυνόταν στους ποταμικούς ψηφοφόρους. Γιατί η μετατροπή της ΝΔ σε Ποτάμι δεν ήταν ένας ρεαλιστικός στόχος, η απορρόφηση του Ποταμιού όμως για να λουστραριστεί η παλιακή ΝΔ ήταν.