Να παίζεις {LF}«στα ίσα»

To φθινόπωρο 2008 είχα την ευκαιρία μιας μακράς συνομιλίας με τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν (Επιθεώρηση Politique Internationale, τεύχος 121) με την ευκαιρία ενός αφιερώματος για τον ρόλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην οικοδόμηση της Ενωμένης Ευρώπης. Λίγο πριν από τον αποχαιρετισμό μας, τον ρώτησα: «Τι πρέπει να κάνουν οι έλληνες πολιτικοί για να διακριθούν στην Ευρώπη;». Απάντησε χωρίς περιστροφές: «Να συνδυάζουν τα ελληνικά συμφέροντα με τα ευρωπαϊκά, ώστε να ενισχύεται η πορεία της Ενωσης». Αυτό ακριβώς έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δράττοντας την ευκαιρία που δημιουργήθηκε από μια, ούτως ή άλλως, απαραίτητη αναβάθμιση του στρατιωτικού εξοπλισμού της χώρας.

Είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια δεκαετία για να κερδίσει τόσες θέσεις ανταγωνιστικότητας ώστε να ξεχωρίζει μέσα στην Ενωση αλλά και μεταξύ των κρατών της ΝΑ Μεσογείου. Με την προϋπόθεση ότι θα δουλέψουμε σκληρά, οι διεθνείς επενδυτές θα μας εμπιστευθούν μη δανειακά κεφάλαια πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων, θα παραμείνουμε ένας ήσυχος και φιλειρηνικός τόπος και δεν θα επαναλάβουμε, προφανώς, απονενοημένα πολιτικά «διαλείμματα» τύπου 2009 και 2015. Δεν το λες κι εύκολο…

Οταν ο Νικολά Σαρκοζί μίλησε στην ελληνική Βουλή (6/6/2008) είχε ήδη λανσάρει τη «Μεσογειακή Ενωση». Η Συμφωνία Μακρόν – Μητσοτάκη κάνει ένα υπολογίσιμο βήμα μπροστά, πολύ πέρα από τους στόχους εκείνης της περιόδου. Η Ευρώπη ταλαιπωρήθηκε πολύ (κι εμείς ακόμη περισσότερο) από την αδυναμία της να αντιληφθεί εγκαίρως και να αντιμετωπίσει θαρραλέα τις επιπτώσεις της μεγάλης χρηματοοικονομικής κρίσης. Διαθέτει όμως τώρα και αυτή την εμπειρία και την τρέχουσα, της πανδημικής κρίσης.

Πολλά θα κριθούν στα επόμενα τρία βήματα. Το ένα είναι η συγκρότηση κοινών μηχανισμών πολιτικής προστασίας και άμυνας. Το άλλο η εμβάθυνση και ευελιξία της δημοσιονομικής διαχείρισης. Και το τρίτο η έξυπνη διαχείριση των φιλόδοξων στόχων για την κλιματική κρίση.

Η Ελλάδα έχει σοβαρά συμφέροντα και στα τρία αυτά πεδία. Ο μόνος τρόπος για να τα υπηρετήσουμε είναι να παραμείνουμε στην πρώτη γραμμή των πρωτοβουλιών, των σχεδιασμών και των «καλών ιδεών». Για να συμβεί αυτό απαιτείται ταχύτατη εκμετάλλευση των ευκαιριών και δεινή διπλωματική προσπάθεια. Που σημαίνει μακρόπνοη εθνική στρατηγική και μια κάποια εσωτερική συνεννόηση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Δεν το λες κι εύκολο…

Ολα όμως μπορεί να συμβούν. Αρκεί να συμφωνήσουμε ότι η Ελλάδα θα παίξει «στα ίσα» μέσα στο ευρύ γεωπολιτικό πεδίο. Θα θελήσει να γίνει μετρήσιμη περιφερειακή δύναμη. Και θα επιτυγχάνει ισχυρό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης. Ο απομονωτισμός, που πρεσβεύουν οι αντιπολιτευτικές δυνάμεις, συνοδεία, κατά κανόνα ανεδαφικών, λαϊκίστικων και εξτρεμιστικών απόψεων βρίσκεται στο άλλο άκρο των ως άνω επιδιώξεων. Από την άποψη αυτή, καλά κάνει ο Μητσοτάκης και αρπάζει τις ευκαιρίες όποτε και όπως εμφανίζονται. Χτίζει στα γρήγορα ό,τι προλαβαίνει, με την ελπίδα ότι δεν θα επικρατήσουν ποτέ ξανά οι μαστροχαλαστές.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής της ΝΔ