Γιατί φοβούνται την αξιολόγηση;

Δεν είναι από αυτά που γίνονται κάθε μέρα, και πολύ περισσότερο δεν είναι από αυτά που συμβαίνουν συχνά – πολιτικός, υπουργός συγκεκριμένα, να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη προκειμένου να ζητήσει τη συνδρομή της για να εφαρμόσει μια απόφαση που ο ίδιος είχε ψηφίσει στη Βουλή. Συνέβη με τη Νίκη Κεραμέως, την υπουργό Παιδείας, και χωρίς να είμαι δικαστής αποτιμώ ως σωστή και δίκαιη την πρωτοβουλία της!

Αφορά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, την οποία διαρρήδην αρνούνται οι εκπαιδευτικοί και οι συνδικαλιστικοί τους φορείς έχουν κηρύξει απεργία διαρκείας. Οπότε τίθεται εκ των πραγμάτων το ερώτημα προς όλους αυτούς τους συνδικαλιστικούς φορείς, οι οποίοι με όπλο τα παιδιά προσπαθούν να αποφύγουν κάτι που είναι διεθνώς κατοχυρωμένο και στοχεύει απολύτως στη βελτίωση της εκπαίδευσης των παιδιών μας: Γιατί την αποφεύγουν; Γιατί δεν δέχονται να αξιολογηθούν; Είναι η ανεπάρκειά τους που τους τρομάζει, είναι η αυτογνωσία ότι, αν αξιολογηθούν, ένα μέρος από αυτή τη λεγόμενη εκπαιδευτική κοινότητα θα βγει άχρηστο; Δεν είμαι φυσικά εγώ που θα απαντήσω. Αλλά είναι ένα σοβαρό ζήτημα αυτό. Οι πολιτικοί έχουν εξαντλήσει το λεξιλόγιό τους, όταν αναφέρονται στην παιδεία που είναι μείζον εθνικό ζήτημα. Μάλιστα. Να πείσουν όμως και τους συνδικαλιστές που ελέγχουν τα κόμματά τους. Χωρίς αξιολόγηση, σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει και γίνεται συνεχώς πιο ανταγωνιστικός, δεν πάμε πουθενά. Ολοι το καταλαβαίνουν αυτό, εκτός από τους συνδικαλιστές. Τυχαίο;

Η αιτία του «πολέμου»

Μίλησα και με την υπουργό. Επί του συγκεκριμένου. Με ένταση μου είπε «θα το πάω ως το τέλος. Σαράντα χρόνια τώρα, οι συνδικαλιστές δεν αφήνουν να περάσει τίποτε μεταρρυθμιστικό στην παιδεία. Συνεχώς εμπόδια. Δεν είναι δυνατόν να αρνούνται να υλοποιήσουν κάτι που έχει ψηφίσει η ελληνική Βουλή. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση και δεν θα αφήσω να συνεχιστεί. Η αξιολόγηση ψηφίστηκε πέρυσι και αν δεν εφαρμόστηκε ήδη, ήταν γιατί μεσολάβησαν ο κορωνοϊός και η καραντίνα. Δεν πρόκειται να κάνω πίσω και έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη».

Η ελληνική Δικαιοσύνη, λοιπόν, αναμένεται να εκδώσει απόφαση επί της αγωγής της υπουργού ίσως αύριο ή ακόμη και μεθαύριο. Και θα εξαρτηθούν πολλά από τη συγκεκριμένη απόφαση…

Εγώ να πω ότι η απεργία – αποχή διαρκείας που έχουν κηρύξει οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ, της ΔΟΕ και της ΟΙΕΛΕ αφορά την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και εν συνεχεία του εκπαιδευτικού έργου που παράγεται ανά σχολική μονάδα. Η κατ’ άτομον αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα ακολουθήσει.

Αυτό το δεύτερο νομίζω ότι είναι η αιτία του «πολέμου»: φοβούνται πολλοί και… πολύ το αποτέλεσμα της αξιολόγησης. Είναι προφανές. Και καταφεύγουν στην εύκολη λύση της απεργίας διαρκείας.

Ελλάδα εν έτει 2021 με εργατοπατέρες του ’50 και του ’60…

Το παραμύθι

Να τα, να τα, τα ωραία τα μαντάτα. Ενα ένα βγαίνουν, και δείχνουν ότι η εθνικά περήφανη εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του «Λεγάμενου» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα ακόμη παραμύθι. Οπως του ξέφυγε χθες του αξεπέραστου μπαρμπα-Φώτη (Κουβέλη – μοιραίο πρόσωπο για πάρα πολλά που έχουν συμβεί στη χώρα από το 2013 και μετά…), όσα ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ επ’ αυτού είναι μια μπαρούφα. Σε συνέντευξη που έδωσε στη φίλη μου τη Βούλα (Κεχαγιά) Στο Κόκκινο, ο μπαρμπα-Φώτης, υποθέτω νηφάλιος εκείνη την ώρα, είπε ότι το 2018, που εκείνος ήταν αναπληρωτής Καμμένου στο υπουργείο Αμυνας, η κυβέρνηση του «Λεγάμενου» είχε προχωρημένες συζητήσεις με τους Γάλλους για την αγορά δύο φρεγατών και μιας ακόμη με τη μέθοδο leasing. Ομως οι προχωρημένες διαπραγματεύσεις, όπως υπονόησε, σταμάτησαν έπειτα από παρέμβαση διεθνών παραγόντων. Περισσότερα δεν είπε, αλλά, αν βρει το κουράγιο, εδώ είμαστε να μας εξηγήσει το έργο…

Να τον ρωτήσουμε ποιοι ήταν αυτοί οι παράγοντες και πόσο ισχυροί ήταν ώστε να επιβάλλουν τη θέλησή τους σε μια ανεξάρτητη, απαλλαγμένη από δεσμεύσεις κυβέρνηση, όπως αυτή του «Λεγάμενου». Και δεν φαντάζομαι να ήταν και τίποτα εγχώριοι που τους εκπροσωπούν στα καθ’ ημάς αυτούς τους «παράγοντες», ε;

Αλληλεγγύη για… κακό σκοπό

Προφανώς δεν με χαροποιεί το γεγονός ότι γαλλικό δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης (επί της ουσίας εγκλεισμού στο σπίτι του) στον πρώην πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί για παράνομη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας το 2012 (είχε χάσει κιόλας, από τον Φρανσουά Ολάντ). Οταν καταδικάζεται ένας πολιτικός, στην ουσία εμμέσως καταδικάζεται και η πολιτική – και μεγαλώνει η απαξία των πολιτών προς αυτή.

Ωστόσο, δεν μπορεί να μη θυμηθώ τη στάση που κράτησε αυτός ο τύπος απέναντι στην Ελλάδα κατά τη φάση των Μνημονίων, και ειδικότερα ότι δεν αντιτάχθηκε στη Μέρκελ και στον Σόιμπλε που επεδίωκαν να χρησιμοποιήσουν την εξόντωση της Ελλάδας ως παράδειγμα για τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Και δεν μπορεί να ξεχάσω επίσης ότι ο άνθρωπος αυτός, στη σύνοδο των Καννών, τον Οκτώβριο του 2011, ανέβηκε σχεδόν πάνω στο τραπέζι για να χτυπήσει τον Γιώργο Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος έκανε λόγο για την πρόθεσή του να προκηρύξει δημοψήφισμα για το Μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα που επέβαλλε στη χώρα η τρόικα. Συντηρητικός, (καρα)δεξιός, δούλεψε για την ελληνική Δεξιά και στην ουσία επέτεινε το μεγάλο πρόβλημα με την οικονομική κρίση. Λόγω δε αυτής της πολιτικής ταυτότητας, στο προηγούμενο διάστημα της πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή απέφυγε επιμελώς να παρέμβει στην τότε κυβέρνηση της ΝουΔου, ώστε να λάβει όλα τα απαιτούμενα μέτρα, προκειμένου να αποφύγει μια δημοσιονομική εκτροπή. Επέδειξε αλληλεγγύη ο άνθρωπος. Για κακό, όμως…

Βρήκε ένοχο για όλα

Σπίρτζης «φρέσκος» έπειτα από μερικές ημέρες σιωπής, αποτέλεσμα του «σύννεφου» από καρπαζιές που εισέπραξε λόγω της αδιανόητης πράξης του, να επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί μικροκομματικά τη δολοφονία της άτυχης γυναίκας στη Ρόδο από τον παράφρονα σύντροφό της. Αυτή τη φορά «παρεμβαίνει» (ο Θεός να την κάνει παρέμβαση…) με αφορμή τα επεισόδια στη Σταυρούπολη, με τα φασιστάκια. Και ιδού μικρά αποστάγματα (πολιτικής) σοφίας από τον απίθανο αυτόν τύπο, ο οποίος υποδύεται τον τομεάρχη Πολιτικής Προστασίας του ΣΥΡΙΖΑ:

«Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούν ΟΛΟΙ ότι η πολιτική Μητσοτάκη, “του Νόμου και της Τάξης”, πρέπει να αλλάξει;

Ο ελληνικός λαός και ο προοδευτικός κόσμος δεν ανεχόμαστε ούτε τη δράση των νεοναζί ούτε την ένοχη αδράνεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη»!!!

Και συνεχίζει, με τον ίδιο επικό τρόπο (και λόγο), καταδεικνύοντας τον… «ένοχο» για ό,τι συνέβη όχι μόνο στη Σταυρούπολη, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα (σύμφωνα με ό,τι έχει «κατεβάσει» το μυαλό του). Είναι το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, το οποίο, προσέξτε με παρακαλώ, γιατί ευθύνεται:

«Εχει αφήσει την ανασφάλεια να περιδιαβαίνει στις ψυχές των συμπολιτών μας, σε όλη τη χώρα.

Εχει θυσιάσει τη δημοκρατία στη μικροκομματική του σκοπιμότητα.

Εχει αποδείξει ότι όσα έλεγε για την ασφάλεια του πολίτη, για τα πανεπιστήμια, για το άσυλο ήταν πολιτικό προπαγανδιστικό σχέδιο ακροδεξιάς αντίληψης.

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούν ΟΛΟΙ ότι η πολιτική Μητσοτάκη, “του Νόμου και της Τάξης”, πρέπει να αλλάξει;»!

Απίθανος.