«Κάθε φορά που δινόταν, κάτι τον τραβούσε πίσω»

Με μια φιλόδοξη επετειακή παραγωγή ξεκινά η Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής τη νέα καλλιτεχνική σεζόν. Πρόκειται για το καινούργιο πρωτότυπο έργο μουσικού θεάτρου «Καποδίστριας: Μονόδραμα μιας μυστικής ζωής» της Καλλιόπης Τσουπάκη, το οποίο κάνει πρεμιέρα απόψε σε μουσική διεύθυνση Νίκου Βασιλείου και σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση. Η σημαντική ελληνίδα συνθέτρια της Διασποράς, πρόσφατα τιμημένη με την ανώτατη ολλανδική συνθετική διάκριση Componist des Vederlands, παρουσιάζει ένα μελόδραμα για την ανεκπλήρωτη αγάπη του πρώτου κυβερνήτη του νέου ελληνικού κράτους Ιωάννη Καποδίστρια και της Ρωξάνδρας Στούρτζα, κυρίας επί των τιμών της συζύγου του τσάρου Αλέξανδρου Α’.

«Το έργο γράφτηκε πάνω στη φωνή μου και είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Ξεκινάει με τον Καποδίστρια νεκρό, σε μια επιθανάτια ουσιαστικά εμπειρία, σ’ έναν κόσμο μεταξύ του πραγματικού και του άλλου. Είναι εγκλωβισμένος στις αναμνήσεις του και τις ζει συνέχεια σε μια λούπα. Σαν το “Ορφέας και Ευρυδίκη” στον κάτω κόσμο. Το δεύτερο μέρος είναι η επιθυμία του. Πώς ο ίδιος φαντασιωνόταν τον εαυτό του και το μέλλον του με τη Ρωξάνδρα. Το τρίτο είναι ο θάνατος και η πραγματικότητα», αναφέρει στο «Νσυν» ο Τίμος Σιρλαντζής, ο μπασοβαρύτονος ο οποίος ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Βασισμένη στην εκτενή αλληλογραφία του ζευγαριού καθώς και τα σημειωματάρια της Ρωξάνδρας Στούρτζα, η παράσταση αναδεικνύει την ανθρώπινη διάσταση του Καποδίστρια, πέρα από την πολιτική. «Πάντοτε υπέγραφε ή ξεκινούσε τις επιστολές του με το “μην με ξεχνάτε, γράφετε πού και πού”. Πιστεύω ότι ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ένιωθε πάρα πολύ μόνος. Ηταν πουριτανός, πολύ θρησκευόμενος, ένας άνθρωπος που κάθε φορά που δινόταν, κάτι τον τραβούσε πίσω. Οπου και να πήγαινε όπως φαίνεται από τις επιστολές του, το πρώτο πράγμα που σκεφτόταν ήταν η συγκεκριμένη γυναίκα. Ακόμα κι αν η ίδια παντρεύτηκε κάποιον άλλον συνέχισαν να αλληλογραφούν. Οταν ο ίδιος δολοφονήθηκε και η Ρωξάνδρα έμαθε τον θάνατό του, έπαθε νευρικό κλονισμό. Πάνω σ’ αυτόν τον έρωτα προσπαθούμε να εξερευνήσουμε τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του, τις αδυναμίες του, τι θα ήθελε να συμβεί με τη συγκεκριμένη γυναίκα», επισημαίνει ο ταλαντούχος λυρικός τραγουδιστής, ο οποίος διαγράφει μια εξαιρετική πορεία στο εξωτερικό. «Ο Καποδίστριας ήταν ρομαντικός και στον επαναστατικό του χαρακτήρα. Εμπνεόταν από τους ήρωες των επαναστάσεων της εποχής. Είχε αρκετά μεγάλη επιμονή και την αίσθηση του καθήκοντος ότι αυτός έπρεπε να τα κάνει όλα, να τα φτιάξει. Κι αυτό ίσως ήταν ένα πράγμα που τον βάραινε και του έφερνε τη μοναξιά», συνεχίζει.

ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ. Αν και ο ίδιος πριν αναμετρηθεί με τον ρόλο προσπάθησε να προσεγγίσει τον Καποδίστρια διαβάζοντας σχετικά βιβλία και βλέποντας ντοκιμαντέρ, επί σκηνής καλείται να ερμηνεύσει έναν άνθρωπο δίχως τον μανδύα της ιστορικότητάς του. «Πρέπει να κρατήσουμε την ισορροπία και τον σεβασμό απέναντί του. Προσπαθούμε μέσα από τα γράμματά του να εξερευνήσουμε τον ψυχισμό του. Είναι δύσκολο έργο να σκεφτείς τον εαυτό σου. Γιατί ουσιαστικά τι είναι ένας ρόλος; Νότες, ονόματα, λέξεις μέσα σ’ ένα χαρτί. Εμείς τους δίνουμε μία υπόσταση και το συνδέουμε με τις δικές μας εμπειρίες ώστε και ο θεατής βλέποντάς μας να συνδεθεί και ο ίδιος με τις ίδιες εμπειρίες και να συγκινηθεί, να κλάψει ή να γελάσει. Είναι μια δύσκολη κατάσταση να μπορέσω κι εγώ ο ίδιος να φανταστώ τον εαυτό μου κάτω από αυτήν την έλλειψη της ερωτικής πραγμάτωσης. Γιατί ο έρωτας είναι πέρα από ένα άγγιγμα ψυχής κι ένα άγγιγμα σώματος. Οταν λείπει υπάρχουν στιγμές που οδηγούν στην απόλυτη ευτυχία αλλά και στην απόλυτη απόγνωση. Το ίδιο συμβαίνει και στην παράσταση. Αυτή η εναλλαγή των συναισθημάτων», τονίζει ο Τίμος Σιρλαντζής.Επί της ουσίας το έργο αναφέρεται σε μία από τις πιο ρομαντικές σελίδες της Εθνεγερσίας, ωστόσο συνδέεται άμεσα με την επέτειο των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης, σε διαφορετικό πλαίσιο. «Υπάρχει η ιστορία, που τη βλέπουμε, τη γνωρίζουμε, τη διαβάζουμε στα βιβλία, στα μουσεία. Αυτό που ουσιαστικά ανιχνεύουμε και προσπαθούμε να βρούμε είναι μια επανάσταση, μια πολιτική πράξη, μια ταραγμένη εποχή, τι συνέπειες και τι θυσίες χρειάζεται για να πετύχει. Ουσιαστικά, δένει πολύ καλά η παράσταση στο πλαίσιο των 200 χρόνων από την Επανάσταση γιατί για να είμαστε εδώ και που είμαστε, κι έτσι όπως είμαστε ως κράτος με τα καλά του και τα κακά του, υπήρξαν θυσίες από πολλούς ανθρώπους. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι πέθαναν, άνθρωποι που άφησαν τις οικογένειές τους. Μια τέτοια θυσία πραγματευόμαστε και στο έργο», καταλήγει ο μπασοβαρύτονος.