Αυτό που αφήνει πίσω του ο Σπανούλης

Ο Βασίλης Σπανούλης έγινε ένας παίκτης-σύμβολο για το ελληνικό και ευρωπαϊκό μπάσκετ όχι επειδή διέθετε ξεχωριστό ταλέντο και το αξιοποίησε στο έπακρο δουλεύοντας σκληρά. Ούτε επειδή είχε ηγετικό χάρισμα και κέρδισε πολλούς τίτλους. Αλλά επειδή κατάφερε να παρατείνει την καριέρα του μέχρι την προχωρημένη αθλητικά ηλικία των 39 ετών και να ταυτιστεί με ένα λαοφιλή σύλλογο, όπως ο Ολυμπιακός. Αυτό ήταν πιο εύκολο να συμβεί σε παλιότερες εποχές όταν ο αθλητισμός ήταν αλλιώς. Οταν δεν υπήρχαν συμβόλαια, όταν οι μετακινήσεις παικτών από μία ομάδα σε άλλη γίνονταν πολύ πιο δύσκολα τόσο εντός των συνόρων μιας χώρας όσο και διακρατικά. Τα ρόστερ δεν άλλαζαν με την ίδια ευκολία όπως σήμερα και οι παίκτες είχαν τη δυνατότητα να μένουν πολλά χρόνια σε μια ομάδα (ή και πολλές φορές να ξεκινούν και να τελειώνουν την καριέρα τους σε αυτή) και να ταυτίζονται μαζί της και με τον κόσμο της.

Η σημερινή πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οταν ένας καλαθοσφαιριστής μπορεί να παίξει σε δύο ή και τρεις διαφορετικές ομάδες στη διάρκεια μίας σεζόν, όταν τα συμβόλαια που υπογράφονται δεν έχουν διάρκεια μεγαλύτερη των τριών ετών (κι αυτά συνήθως όχι κλειστά, αλλά με ρήτρες ανανέωσης), γίνεται αντιληπτό πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος παίκτης στην ίδια ομάδα για 11 χρόνια.

Ο Σπανούλης μπορούσε κι αυτός να φύγει από τον Ολυμπιακό μετά την κατάκτηση των συνεχόμενων τροπαίων της Ευρωλίγκας. Είχε στα χέρια του πολύ καλές προτάσεις, ενδεχομένως καλύτερες και από αυτές που του έριχναν στο τραπέζι οι αδελφοί Αγγελόπουλοι. Επέλεξε, όμως, να μείνει και να κλείσει την καριέρα του ντυμένος στα ερυθρόλευκα. Προφανώς επειδή γι’ αυτόν, εκτός από τα χρήματα και τους τίτλους, μεγάλη σημασία έχει η κληρονομιά, το legacy, που λένε οι Αμερικανοί. Αυτό που αφήνει πίσω του τώρα που σταματά να παίζει επαγγελματικό μπάσκετ. Κι αυτό δεν είναι τόσο οι νίκες, οι τίτλοι και οι λοιπές ατομικές διακρίσεις, όσο η εικόνα που έχει ο κόσμος στο μυαλό του όταν ακούει το όνομά του. Βασίλης Σπανούλης, ο αρχηγός και ηγέτης του Ολυμπιακού. Αυτό δεν μπορείς να το αποκτήσεις αν δεν ταυτιστείς με ένα σύλλογο. Κι είναι ταυτόχρονα το μάθημα που προσφέρει ο Βασίλης στις νεότερες γενιές επαγγελματιών αθλητών.