Μιζέρια αντί για εθνική ομοψυχία

Μίζερη αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση για τα μπάζα – κανονικά. Ακόμη και εκεί που πρέπει, το θέλει όλος ο κόσμος, να ακούσει κάτι που να συνιστά εθνική ομοψυχία και συμπαράταξη. Αντί να παραδεχθούν ότι η συμφωνία Μητσοτάκη – Μακρόν είναι ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί ως χώρα εδώ και δεκαετίες προκειμένου να αντεπεξέλθουμε στις τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο και σε Ανατολική Μεσόγειο, ψέλλισαν (στην καλύτερη) κάτι μισόλογα ή σιώπησαν εντελώς, για μια υπόθεση που αφορά τη χώρα και την προοπτική της στο μέλλον.

Ναι, η συμφωνία χρυσοπληρώθηκε, με τα Rafale και τις φρεγάτες που παραγγείλαμε. Ναι, το εξοπλιστικό πρόγραμμα του Μητσοτάκη είναι ιδιαίτερα μεγάλο (μια ακόμη «αγορά του αιώνα»). Ναι, η χώρα για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι είναι όμηρος στο χωρίς τέλος κυνήγι των εξοπλισμών με την Τουρκία, όμως αυτή την πραγματικότητα αντιμετωπίζει, πρέπει να βρει τον τρόπο να την αντιμετωπίσει όσο καλύτερα γίνεται.

Τώρα το αν θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση που θέλουμε όλο αυτό το γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, μένει να φανεί. Θεωρητικά. Πρακτικά, ούτε γι’ αστείο.

Η εμπειρία του 1996 με τα Ιμια, και για τις δύο πλευρές του Αιγαίου ήταν καταλυτική.

Κενό στη συμφωνία

Και κάτι ακόμη, επί του συγκεκριμένου. Οταν με το καλό η κυβέρνηση ολοκληρώσει τους πανηγυρισμούς ας ρίξει μια ματιά στην επισήμανση του πολύπειρου Ευάγγελου Βενιζέλου, η οποία μετριάζει κάπως το πανηγυρικό κλίμα το οποίο καλλιεργήθηκε στην Αθήνα αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας Μητσοτάκη – Μακρόν, στο Παρίσι. Τι αναφέρει η επισήμανση Βενιζέλου; Οτι στο περίφημο άρθρο 2 της συμφωνίας περί αμυντικής συνεργασίας, και ειδικότερα περί της παροχής (γαλλικής) βοήθειας στην Ελλάδα εάν δεχθεί ένοπλη απειλή, υπάρχει ένα κενό. Αναφέρεται ρητά (ότι η Γαλλία θα μας συνδράμει στρατιωτικά) αν η Ελλάδα δεχθεί απειλή εναντίον της εθνικής της επικράτειας. Ομως η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα δεν συνιστούν όπως τονίζει «επικράτεια», αλλά ότι επ’ αυτών ασκούνται κυριαρχικά δικαιώματα.

«Δεν είμαι οπαδός του μαξιμαλισμού», τόνισε ο Βενιζέλος στην επισήμανσή του, αλλά μια ερμηνευτική επιστολή θα συμπληρώνει τη συμφωνία – και θα έκοβε τον βήχα της Τουρκίας, προσθέτω εξ ιδίας πρωτοβουλίας εγώ, να διενεργεί όποτε της καπνίσει έρευνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, και να απειλεί μετά.

Ας το εξετάσει ο πρόεδρος Κυριάκος, με τους επιτελείς του. Δεν είναι κακό, και δεν είναι και ανώφελο…

«Κροκοδείλια δάκρυα»

Είναι υποκριτική, όντως η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, να εγκαλεί την κυβέρνηση για τις υπέρογκες επιβαρύνσεις στην τιμή των καυσίμων, που έχουν εκτοξεύσει το κόστος τους στα ύψη. Επί πέντε χρόνια, τα ίδια έκανε και η νυν αξιωματική αντιπολίτευση ως κυβέρνηση, διότι με τον τρόπο αυτόν προέβαινε στην πιο απεχθή φορολόγηση των πολιτών – ήτοι τον οριζόντιο φόρο που δεν κάνει διακρίσεις για κανέναν. Αρα την ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά, πώς γίνεται, και ως εκ τούτου, στην κατηγορία «κροκοδείλια δάκρυα» θα εντάξω το όψιμο ενδιαφέρον που επιδεικνύουν υπογράφοντας όλοι τη σχετική ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή ήδη.

Από την άλλη όμως, έχουν και ένα δίκιο. Οι τιμές των καυσίμων τραβούν συνεχώς την ανηφόρα, και δεν είναι που διεθνώς αυξάνεται η τιμή τους. Είναι ένα στοιχείο αυτό. Αλλά το σοβαρότερο είναι ότι η κυβέρνηση αντί να μειώνει τη φορολογία επί των καυσίμων σε τρόπο ώστε να εξισορροπείται κάπως η αύξηση των διεθνών τιμών του πετρελαίου, αφήνει όπως έχουν τους φόρους που έχει επιβάλει στα καύσιμα, και εξ αυτού του λόγου, εκείνα σιγοσφυρίζουν τον σκοπό από ένα εμβληματικό τραγούδι του αξέχαστου Μίκη «η ζωή τραβάει την ανηφόρα, με σημαίες, με σημαίες, και με ταμπούρλα». Εσείς όπου σημαίες, βάλτε… μάνικες!..

Βεντέτα στην κατάληψη

Συνεχίστηκε για δεύτερη ημέρα το κυνηγητό στους δρόμους της άτυχης Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης, μεταξύ «μαθητών» (λέμε τώρα…) που έχουν καταλάβει το ΕΠΑΛ του δήμου, και φοιτητών που άγνωστο πώς βρέθηκαν στη Σταυρούπολη από ημέρες να διαδηλώνουν. Εχει τα στοιχεία μια βεντέτας όλο αυτό, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα για μένα είναι ότι οι Αρχές, εισαγγελικές και αστυνομικές, άφησαν να εξελιχθεί μια κατάσταση η οποία μπορεί να καταλήξει εκτός ορίων.

Και τούτο διότι, όταν έπρεπε, δεν έγινε αυτό που όφειλαν να κάνουν, ως δομές μιας οργανωμένης πολιτείας: να «λήξουν» την κατάληψη, και να τελειώνει το πράγμα. Αυτό το αστείο όμως, νομίζω ότι κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει και είναι χρέος και του υπουργείου Παιδείας να μην το αφήσει να σέρνεται.

Κατάληψη από τις πρώτες ημέρες της σχολικής χρονιάς; Για ποιον λόγο, και με ποια αιτήματα. Και ποιος την κινεί, και τι επιδιώκει;

Επίσης αυτά τα παιδιά δεν έχουν γονείς να τα μαζέψουν; Πώς είναι δυνατόν να επιστρέφει ο κανακάρης μεσημέρι σπίτι, να τον ρωτάει η μάνα του, πώς πήγε σήμερα στο σχολείο, εκείνος να της απαντάει «κάναμε κατάληψη», και να μην του απαγορεύει την επομένη να βγει από το σπίτι; Τι είναι αυτά; Και πότε ακριβώς περιμένουν αυτοί οι γονείς να παρέμβουν; Αν σφαχτεί κανένα; Ναι, αλλά ύστερα θα ξεσπάνε μπροστά στις κάμερες ότι «δεν υπάρχει κράτος»…

Περί ετεροδημοτών

Πολύ «προχώ» αναγνώστης μου, ο κύριος Δημήτρης Τσιφτσής, με αφορμή τα όσα έγραφα χθες για τον «άνθρωπο της χρονιάς» υπουργό Πιερρακάκη, μου απέστειλε επιστολή, με την οποία θέτει εμμέσως πλην σαφώς ένα τεράστιο ζήτημα – αυτό των περίφημων ετεροδημοτών.

«Ελπίζω», μου έγραψε χθες, «μόνο κάποια στιγμή να βρει (ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης) τον χρόνο και την εφαρμογή ώστε να μπορούμε να ψηφίζουμε στις εθνικές εκλογές στον τόπο κατοικίας μας και όχι καταγωγής μας. Πέραν από τη μικροπολιτική σκοπιμότητα αυτής της εμμονής, ας αναλογιστούν το κόστος των μετακινήσεων, την αποχή, και τις χαμένες εργατοώρες».

Ενημερώνω τον αναγνώστη μου ότι έθιξε μια πονεμένη ιστορία που βασανίζει δεκαετίες τώρα το πολιτικό σύστημα – πλην των πολιτών της χώρας. Δεν την έχει αγγίξει κανείς, παρά μόνο με ρυθμίσεις του είδους μεταφορά εκλογικού δικαιώματος στον τόπο κατοικίας, και για ορισμένο χρονικό διάστημα, πολύ απλά διότι αν συμβεί αυτό (ήτοι η ηλεκτρονική συμμετοχή στην ψηφοφορία από τον τόπο κατοικίας) μοιραία πρέπει να αλλάξει ολόκληρος ο πολιτικός χάρτης της χώρας. Και θα φτάσουμε στο σημείο, η Αττική ας πούμε, να εκλέγει το 50% των βουλευτών του Κοινοβουλίου. Το θέλουμε αυτό; Θεωρώ πως όχι. Ο βουλευτής μιας περιφέρειας, προκειμένου να επανεκλεγεί όπως και είναι ο διαρκής και διακαής στόχος του, οφείλει να επιδείξει ζήλο για τα προβλήματα της περιοχής του.

Από το γραφειάκι του στην Αθήνα, υποθέτω θα συμφωνήσει και ο αναγνώστης μου, ακόμη και αν το επιθυμεί, δύσκολα θα το επιτύχει…