Παρίσι

Σχεδόν είκοσι χρόνια είχε η Ελλάδα να προχωρήσει σε σοβαρό εξοπλιστικό πρόγραμμα. Κι αυτήν την εικοσαετία εδραιώθηκε η τουρκική υπεροπλία.

Το απότοκό της δεν χρειάζεται να το αναφέρω: μας το θυμίζει καθημερινά η ίδια η Τουρκία. Συνήθως με ιταμό και άξεστο τρόπο.

Το αγώγι όμως ξυπνάει τον αγωγιάτη. Αν δεν υπήρχε ο Ερντογάν, δεν νομίζω ότι ο Μητσοτάκης θα ανοιγόταν ποτέ σε τέτοιους εξοπλισμούς. Δεν είναι γενικά στη φιλοσοφία του οι φρεγάτες κι οι πύραυλοι, ούτε θυμάμαι προεκλογικά να είχε δειξει η ΝΔ τέτοιες προθέσεις.

Αλλά ήλθε ο Εβρος. Ο οποίος λειτούργησε σαν ξυπνητήρι για τον αγωγιάτη. Και η επόμενη μέρα πλέον δεν είχε σχέση με την προηγούμενη.

Νομιζω πως όποιος δεν έχει αξιολογήσει ορθά τον Εβρο αποκλείεται να καταλάβει τη συνέχεια. Αποκλείεται για παράδειγμα να κατανοήσει για ποιο λόγο η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού αντιλαμβάνεται το Προσφυγικό ή το Μεταναστευτικό ως πρόβλημα εθνικής ασφάλειας και πολύ λιγότερο ως ανθρωπιστικό ζήτημα.

Καλώς  Ή κακώς, η χώρα έζησε στον Εβρο τον κίνδυνο μιας εισβολής. Την απέτρεψε αλλά είχε πάρει το μήνυμα. Τα υπόλοιπα, το τουρκολιβυκό σύμφωνο, τα κυνηγητά στο Αιγαίο, το Κυπριακό κι η ανατολική Μεσόγειος, απλώς επιβεβαίωσαν το μήνυμα που είχε πάρει.

Ευτυχώς ο κίνδυνος δεν έφερε την παράδοση, την υποταγή ή τον κατευνασμό. Εφερε την ανάγκη άμυνας.

Με σύμφωνα, με συμμαχίες, με διπλωματικές παρεμβάσεις, με φρούρηση των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, αλλά και με εξοπλισμούς. Αυτά πάνε μαζί.

Η απειλή έγινε μάθημα. Οδήγησε στην αμυντικη συνεργασία με τη Γαλλία, ενώ σε λίγες μέρες θα υπογραφεί στην Ουάσιγκτον και η ανανέωση της συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Η περιφερειακή πολιτική συμμαχιών εδραιώθηκε και διευρύνθηκε, ακόμη και στη Λιβύη επιστρέψαμε.

Το μπόι της χώρας ψήλωσε. Παρεμπιπτόντως, η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας.

Το μεγάλο όμως κι ίσως ιστορικό βήμα θα είναι η σύμπραξη (στο πλευρό της Γαλλίας και άλλων χωρών…) σε μια στρατηγική αυτονομίας της Ευρώπης, μια αυτονομία η οποία θα συμπληρώνει και δεν θα αντιστρατεύεται το ευρωατλαντικό οικοδόμημα.

Σε αυτό, η αποχώρηση της Μέρκελ μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμη και η επανεκλογή του Μακρόν καθοριστική.

Αν λοιπόν όλα πάνε καλά κι αν δεν γίνουν πολλές μ@λ@κίες, σε πέντε χρόνια από σήμερα, η Ελλάδα μπορεί να είναι μια ευρωπαϊκή δημοκρατία εύρωστη, σύγχρονη και ισχυρή.

Δεν ξέρω πού θα βρίσκεται τότε ο Ερντογάν, αλλά ούτως ή άλλως για εμάς θα υπάρχει πάντα το Παρίσι.