Μια άλλη εσωτερικότης

Ο κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να φτιάχνει μια βιογραφία – τη βιογραφία του. Oσο νεότερος είναι τόσο περισσότερο πιστεύει ότι η βιογραφία του θα μπορούσε να σχηματιστεί μόνο χάρη σε μεγάλα γεγονότα, ειρηνικά ή εμπόλεμα, αδιάφορο. Ενώ μια βιογραφία που θα ολοκληρωνόταν με γεγονότα που μόνο στον ίδιο θα είχανε να πούνε κάτι, ακόμη και αν αφορούσαν θυελλώδεις σχέσεις και έρωτες, ή κυρίως προσωποπαγείς απολαύσεις που άλλοι θα τις είχαν στερηθεί, θα ήταν μια βιογραφία λειψή. Aρα λίγο δύσκολο να θεωρηθεί μια βιογραφία αξιομνημόνευτη ώστε να απασχολήσει οποιονδήποτε άλλον εκτός από τους οικείους του ανθρώπου που θα την εξομολογούνταν – αν τελικά θα ενδιέφερε και αυτούς. Eχουν έτσι τα πράγματα; Eχουν – δεν έχουν, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, δημιουργείται η ανάγκη να πολιτικοποιηθεί κανείς καθώς με όσο περισσότερους μπορείς να συνεννοηθείς, όσον αφορά την προσωπική σου ζωή, με βάση τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, τόσο πληρέστερη μπορεί να υπάρξει η επικοινωνία μαζί τους.

Δελτία ειδήσεων, η Καμπούλ, ο Πρωθυπουργός στον ΟΗΕ, ο πρόεδρος της αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ, οι εκλογές στη Γερμανία, η Τουρκία, η στροφή του Ερντογάν στη Ρωσία, ένας ακατάπαυστος και ανανεούμενος βομβαρδισμός με γεγονότα που δεν απαιτούν την ελαχιστότερη προσπάθεια, σε σχέση με την κατανόηση της σημασίας τους, προκειμένου να συνεννοηθούν δύο ή πάρα πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους. Δεν αφορούν δηλαδή κάποιο περιστατικό που επειδή κρίνεται εντελώς προσωπικού ή μικρού ενδιαφέροντος δεν θα ενδιέφερε οποιονδήποτε – όπως φανταζόμαστε – να το πληροφορηθεί ώστε να αποτελέσει θέμα μιας συζήτησης ανάμεσα σε μια πλειάδα ανθρώπων. Μια σχεδόν εξοντωτική απογοήτευση έρχεται όταν διαπιστώνει κανείς με τα χρόνια ότι τα μεγάλα γεγονότα αν διατηρούν κάποια σημασία είναι για τους ανθρώπους που τα δημιούργησαν – συχνά ούτε καν γι’ αυτούς. Ενώ εσύ ο ίδιος που νόμιζες πως με την ενημέρωσή σου, τη συμμετοχή σου με το ενδιαφέρον σου γι’ αυτά, την ψήφο σου, είχες συνδράμει ώστε να υπάρξουν, δεν ήσουν τελικά παρά ένας απλός θεατής που ακόμη και αν είχες λείψει, τίποτα δεν θα ήταν διαφορετικό σε σχέση με το πώς έχουν σήμερα τα πράγματα. Ομως έχοντας αγνοήσει την προσωπική σου ζωή, ώστε να υπάρχεις χάρη στα μεγάλα, καθολικού ενδιαφέροντος, γεγονότα, παρατηρείς σήμερα πως όσο εξόριστος αισθάνεσαι σε σχέση με τα προσωπικής κοπής περιστατικά, άλλο τόσο ξένος παραμένεις για καθετί που το κυνήγησες γιατί φάνταζε μεγάλο και συναρπαστικό.

Με συνέπεια, με όση δυσκολία παρατηρείς τον εαυτό σου να επιθυμεί να μιλήσει για έναν εφιάλτη σου της προηγούμενης βραδιάς, το να χτυπάς την εξώπορτα του δημοτικού σου σχολείου και κανείς να μη σε ακούει, ενώ οι συμμαθητές σου έχουν μπει στις αίθουσες, με την ίδια ή και μεγαλύτερη απροθυμία να θέλεις να θυμηθείς ή να εξομολογηθείς μια αντιστασιακή σου πράξη στη διάρκεια της χούντας. Δεν υπάρχει τίποτα δραματικότερο από τον μετεωρισμό ενός ανθρώπου ανάμεσα σε δύο κόσμους, στον κόσμο των προσωπικών γεγονότων και βιωμάτων, που αναπόφευκτα δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνον όσο ζει και τον διαχειρίζεται ο ίδιος, και στον κόσμο μιας συγκροτημένης χάρη σε μεγάλες στιγμές της ιστορίας του ανθρώπου, ανίκανες ωστόσο να επουλώσουν τις υπαρξιακές διερωτήσεις και τα κενά. Με καλυμμένο το ένα πέμπτο του 21ου αιώνα, η εσωτερικότητα του ανθρώπου μοιάζει να αποκτά μια πρωτόφαντα σπαρακτική όψη.