Μαθήματα{CR}

Μια μέρα μετά τις γερμανικές εκλογές θα συνιστούσα να βάλουμε πίσω τις σημαίες στα ντουλάπια.

Οι Σοσιαλδημοκράτες ήλθαν πρώτοι με τη 2η ή 3η χειρότερη επίδοση της μεταπολεμικής ιστορίας τους.

Κι αυτό επειδή οι Χριστιανοδημοκράτες κατάφεραν να επιτύχουν τη (μακράν) χειρότερη δική τους.

Η Μέρκελ άφησε πίσω της συντρίμμια.

Στην εύλογη φθορά από δεκαέξι χρόνια εξουσίας, η Χριστιανική Ενωση προσέθεσε και τον χειρότερο υποψήφιο καγκελάριο που θα μπορούσε να διαλέξει.

Οχι με κριτήριο την αποδοχή του από τους ψηφοφόρους, την πολιτική του οντότητα ή το αστέρι του. Αλλά επειδή ήταν εκείνος που θα διασφάλιζε τη συνέχεια της Μέρκελ.

Ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ ήταν απείρως πιο δημοφιλής (ο δημοφιλέστερος πολιτικός στη Γερμανία…) κι αστεράτος αλλά κρίθηκε «δεξιός» από τους βαρόνους της Χριστιανικής Ενωσης. Θα είχε κάνει περίπατο.

Διότι οι αρχηγοί ενός κόμματος δεν χωρίζονται εκλογικά σε «δεξιούς» ή «αντιδεξιούς» αλλά σε εκείνους που κερδίζουν και σε εκείνους που χάνουν.

Μάθημα πρώτο, λοιπόν. Οταν επιλέγεις εκείνον που χάνει, θα χάσεις. Κάποιος να το πει και στη Φώφη.

Συνεχίζουμε. Ο δικομματισμός καταρρέει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σχεδόν παντού φύονται πολυκομματικά συστήματα και πολυκομματικές κυβερνήσεις.

Τα «μεγάλα κόμματα» σπανίζουν. Πλάκα – πλάκα, η ΝΔ ίσως είναι σήμερα το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα και οι πορτογάλοι Σοσιαλιστές το μεγαλύτερο κεντροαριστερό. Ελλείψει άλλων!

Μάθημα δεύτερο. Οσοι προεξοφλούν τη σχεδόν αυτόματη ανασυγκρότηση κάποιας μορφής δικομματισμού στην Ελλάδα θα πρέπει να το ξανασκεφτούν.

Αν δεν συμβούν κοσμογονικές αλλαγές, το σύστημα του «ενάμισι κόμματος» είναι προς το παρόν δεδομένο και η Αριστερά, καλώς ή κακώς, «δεν πουλάει» πουθενά. Κάποιος να το πει και του Τσίπρα.

Συνεχίζουμε. Στη Γερμανία, την αποδρομή των Σοσιαλδημοκρατών ακολούθησε η πτώση των Χρστιανοδημοκρατών. Προχθές και οι δυο μαζί πήραν 50%, όταν παλαιότερα δύσκολα έπεφταν κάτω από το 80-85%!

Στην Ιταλία, οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Κομμουνιστές κι οι Σοσιαλιστές υπάρχουν πλέον μόνο στα βιβλία της ιστορίας.

Ενώ οι υποψήφιοι των τεσσάρων πολιτικών οικογενειών της μεταπολεμικής Γαλλίας με το ζόρι αθροίζουν 15-20% για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.

Λογικό. Οταν το κομματικό σύστημα μπει στη δίνη του κατακερματισμού και εκτεθεί στη δράση φυγόκεντρων δυνάμεων, χάνουν όλοι. Οχι μόνο οι «από εδώ», ούτε μόνο οι «από εκεί».

Μάθημα τρίτο. Ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών αλλαγών, οι οποίες αναδιατάσσουν πλήρως το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό.

Μετά τις ιδεολογικές συντεταγμένες έχουν χαλαρώσει και οι πολιτικές ταυτότητες. Δεν υπάρχουν πλέον ορθολογικές βεβαιότητες, ούτε προσδιορισμοί.

Κι αυτό κάποιος να το πει και του Μητσοτάκη.