Παιχνίδια {LF}εντυπώσεων στον ΟΗΕ {LF}και προσπάθεια επανέναρξης {LF}του διαλόγου

Σε επίπεδο εντυπώσεων περισσότερο παρά ουσίας προβλέπεται να κινηθεί και η σημερινή κοινή συνάντηση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Νίκο Αναστασιάδη και Ερσίν Τατάρ, στη Νέα Υόρκη.

Από πλευράς ΟΗΕ, επιδίωξη είναι να δημιουργηθεί, αν μη τι άλλο, ένα κλίμα το οποίο μελλοντικά – και σίγουρα δε όχι άμεσα – θα μπορούσε να οδηγήσει στην επανέναρξη του διαλόγου, με τον ΟΗΕ ωστόσο εκ των πραγμάτων να μην έχει και πολλές ελπίδες, πλην της ανακοίνωσης της προσωπικότητας η οποία θα αντικαταστήσει την Τζέιν Χολ Λουτ. Είτε ως απεσταλμένος/η του Αντόνιο Γκουτέρες είτε, όπως ελπίζει η Λευκωσία, ως διορισμένος/η και εγκεκριμένος/η από το Συμβούλιο Ασφαλείας ειδικός/η αντιπρόσωπος του γ.γ. του ΟΗΕ. Η Λευκωσία επενδύει στο δεύτερο με την ελπίδα ότι μέσα από την πράξη επικύρωσης του διορισμού στο ΣΑ θα υπάρξει επαναβεβαίωση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας ως βάσης των συνομιλιών.

Οι εντυπώσεις ήταν άλλωστε το κυρίαρχο στοιχείο των εξελίξεων από την ώρα που και οι δύο πλευρές έφτασαν στη Νέα Υόρκη προ ημερών. Αυτές ήταν που οδήγησαν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να παίξει με την παρουσία Τατάρ στα εγκαίνια του Σπιτιού της Τουρκίας, όπως φυσικά οι εντυπώσεις ήταν εκείνο που κρυβόταν πίσω από την υπέρμετρη ένταση στην αντίδραση της Λευκωσίας στο συμβάν. Μια ένταση η οποία εκτονώθηκε προς το πρόσωπο και την παρουσία στα εγκαίνια του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου και μόνο, παρότι εκεί βρισκόταν και ο ίδιος ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ. Στο ίδιο επίπεδο κινήθηκε και η συνάντηση τελικά του Νίκου Αναστασιάδη με τον Ελπιδοφόρο.

ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ. Αλλά ακόμα και για όσα ειπώθηκαν από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης και παραπέμπουν στην ουσία των εξελίξεων, δεν μπορεί να είναι κανείς απολύτως βέβαιος ότι καταλήγουν εκεί ή και πάλι στο επίπεδο της δημιουργίας των εντυπώσεων και μόνο. Και αυτό ο διεθνής Οργανισμός το γνωρίζει καλά, έχοντας εισπράξει αμέτρητες τέτοιες κινήσεις τακτικής και από τις δύο πλευρές στο παρελθόν. Το γεγονός, επί παραδείγματι, ότι ο Ερντογάν απέφυγε την όποια αναφορά σε δύο κράτη και αντί τούτου «περιορίστηκε» στο (επίσης εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ) αίτημα για «κυριαρχική ισότητα» των Τουρκοκυπρίων σε μια μελλοντική λύση θα μπορούσε να ερμηνευθεί – και ερμηνεύθηκε από κάποιους – ως ένδειξη υποχώρησης στις πιέσεις των ΗΠΑ κυρίως, για εγκατάλειψη της αδιέξοδης εμμονής της τουρκικής πλευράς στο θέμα αυτό.

Αναλόγως, θα μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιος την αναφορά του Νίκου Αναστασιάδη, από του ιδίου βήματος, στην επανέναρξη διαλόγου «χωρίς προαπαιτούμενα», η οποία παραπέμπει σε διάλογο με τα πάντα να είναι υπό συζήτηση, κάτι που, εάν όντως ευσταθεί, θα είναι μια μεγάλη μετατόπιση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Το πόσο εννοούν οι δύο πλευρές τα όσα είπαν, θα κληθούν να το αποδείξουν σήμερα και στην πράξη, καθώς είναι βέβαιο πως ο Αντόνιο Γκουτέρες δεν προτίθεται να προχωρήσει χωρίς πολύ συγκεκριμένα δείγματα μιας τέτοιας μεταβολής.