Οπως οι ακροδεξιοί

Η σκηνή κρατάει επτά δευτερόλεπτα σε ένα βιντεοκλίπ δυόμισι λεπτών. Ηταν όμως αρκετή για να προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών. «Μετά την τρομερή δολοφονία στο Ινταρ-Ομπερστάιν, εξακολουθείτε να περιλαμβάνετε στο προεκλογικό σας υλικό μια συζήτηση του Λάσετ με έναν αρνητή του χειρότερου είδους;» αναρωτήθηκε ο πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής της Γερμανίας Πέτερ Ντάμπροκ. Η δολοφονία στην οποία αναφέρεται έγινε το περασμένο Σάββατο: ένας 49χρονος σκότωσε τον υπάλληλο ενός καταστήματος που του ζήτησε να φορέσει μάσκα. Και η σκηνή των επτά δευτερολέπτων είναι από μια πρόσφατη κουβέντα του υποψηφίου των Χριστιανοδημοκρατών με ένα οργισμένο μέλος των Querdenker («ελευθερόφρονες») στην Ερφούρτη.

«Με όλους πρέπει να συζητάμε, ιδιαίτερα μ’εκείνους που έχουν μια κριτική στάση», απαντά το κόμμα. Σοβαρά; Ακόμη και μετά την αποκάλυψη ότι ο συγκεκριμένος τύπος ανάγκασε μια μέρα μια ομάδα μαθητών να βγάλουν τη μάσκα που φορούσαν στο σχολικό λεωφορείο το οποίο οδηγούσε; Και συνυπέγραψε ένα κείμενο που ζητούσε να ακινητοποιηθεί ένα βανάκι που χρησιμοποιείται ως φορητό κέντρο εμβολιασμού; «Οι Χριστιανοδημοκράτες ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι ο άνθρωπος σε αυτό το προεκλογικό βίντεο, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια γιατί ψαρεύουν στην Ακροδεξιά», τουιτάρισε η αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Καταρίνα Μπάρλεϊ.

Στην Ελλάδα, συμβαίνει το αντίθετο: για κολακεία και κλείσιμο του ματιού στους αρνητές δεν κατηγορείται η Κεντροδεξιά, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, που πρώτα ανέχεται την αντιεμβολιαστική προπαγάνδα των Πολάκηδων κι ύστερα κατηγορεί την κυβέρνηση για πρόκληση χάσματος ανάμεσα στους εμβολιασμένους και τους αντιεμβολιαστές. Η στάση αυτή έχει αποφέρει κέρδη: πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 23% των μη εμβολιασμένων ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ, έναντι 12% που ψηφίζουν Βελόπουλο και μόλις 7% Νέα Δημοκρατία. Πόσο ηθική όμως είναι; ‘Η, έστω, πόσο πολιτικά επιτρεπτή;

Η προηγούμενη φορά που είχαν τεθεί τέτοια διλήμματα ήταν με τη Χρυσή Αυγή. Τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου αρνιόντουσαν κάθε επαφή με αυτό το μόρφωμα και συχνά αποχωρούσαν όταν έπαιρναν τον λόγο οι βουλευτές του. Αλλά και τα μέσα ενημέρωσης άλλαξαν σιγά-σιγά στάση, προκρίνοντας τις δημοκρατικές αξίες έναντι των νούμερων της τηλεθέασης. Τη θέση των ακροδεξιών παίρνουν σήμερα οι αρνητές. Η στάση τους απέναντι στη δημόσια υγεία, στην κοινή λογική και, εν τέλει, στη δημοκρατία, είναι εξίσου επικίνδυνη. Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δεν έχουν σκοτώσει. Στη Γερμανία όμως συνέβη κι αυτό.

Θα ήταν άραγε αποδεκτό να περιλάβει ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα στην προεκλογική του εκστρατεία ένα κλιπ όπου ο αρχηγός του συνομιλεί με τον πατέρα από την Κατερίνη που χαρακτηρίζει τα μέτρα κατά του κορωνοϊού «φασιστικά και σατανικά» ή με τον πατέρα από τη Θέρμη που απειλεί τους εκπαιδευτικούς του σχολείου της κόρης του επειδή ζητούν self-test από τα παιδιά; Η δημοκρατία πρέπει να είναι ανοιχτή, ναι, ακόμη κι απέναντι στους εχθρούς της. Οι τελευταίοι όμως πρέπει να νικηθούν.