Μονόκεροι

Τα πράγματα είναι απλά. Θέλει ή δεν θέλει η πολιτεία να προστατεύσει τον εαυτό της;

Κι όταν λέω πολιτεία εννοώ τους πάντες. Την κυβέρνηση, αλλά και τη Βουλή, και την αντιπολίτευση, και τη Δικαιοσύνη, και όλους εμάς τους απλούς πολίτες.

Αν δεν θέλει, κακό του κεφαλιού της.

Αλλά αν θέλει, δεν γίνεται να αφήσει απροστάτευτους στο μένος ή στη φιγούρα διαφόρων φρενοβλαβών τους εκπαιδευτικούς, τους γιατρούς ή κάθε άνθρωπο στον οποίο η ίδια πολιτεία έχει αναθέσει την προστασία της δημόσιας υγείας.

Ούτε γίνεται η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη να παίζουν τους διαιτητές και τους Πόντιους Πιλάτους όταν η δημόσια Αρχή και η κοινωνική ευταξία αμφισβητούνται με θρασύ και προκλητικό τρόπο.

Προχθές άκουσα έναν από τους «αρνητές» γονείς που ταλαιπωρούν τα παιδιά τους (και τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους) να δηλώνει στην τηλεόραση ότι «είμαι ελεύθερος πολίτης και έχω δικαιώματα».

Αν αυτό νομίζει, νομίζει λάθος.

Η σωστή διατύπωση είναι «είμαι ελεύθερος πολίτης, έχω δικαιώματα και υποχρεώσεις, τα οποία δικαιώματα και υποχρεώσεις ασκούνται στα πλαίσια του νόμου».

Αλλά πολύ φοβάμαι πως με ανθρώπους που καταθέτουν τυποποιημένα έντυπα μηνύσεων «για βασανισμό, έσχατη προδοσία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης» η μόνη συζήτηση που μπορεί να γίνει είναι αν η περίπτωσή τους αντιμετωπίζεται μόνο με φαρμακοληψία ή και με άλλες μεθόδους.

Τι άλλο να κουβεντιάσεις; Αν το εμβόλιο είναι ή δεν είναι μέθοδος βασανισμού;

Διότι αυτό είναι το πρόβλημα με τον ανορθολογισμό. Αν ανοίξεις διάλογο μαζί του, νομιμοποιείς την ανορθολογική βάση πάνω στην οποία οικοδομεί τη σκέψη του.

Είναι η περίφημη ιστορία με τους μονόκερους. Σου λέει ο βλαμμένος ότι υπάρχουν μονόκεροι. Ρωτάς πού βρίσκονται. Σου απαντά ότι είναι κρυμμένοι στον Αμαζόνιο. Ξαναρωτάς γιατί δεν τους έχει δει κανείς. Και σου απαντά «είδες πόσο καλά είναι κρυμμένοι;».

Δεν βγάζεις άκρη. Αλλά το μυστικό είναι ότι στα σοβαρά (και όχι στα καλαμπούρια με τους μονόκερους…) δεν χρειάζεται να βγάλεις άκρη. Αρκεί να δώσεις στην κοινωνία τα μέσα να οργανώσει την προστασία της.

Νομίζω λοιπόν ότι τα περιθώρια ανοχής και συνδιαλλαγής έχουν εξαντληθεί προ πολλού.

Προσωπικά δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να κουβεντιάσω με ανθρώπους που πιστεύουν ότι στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο θα αναγνωρίζουν τους εμβολιασμένους από τα τσιπάκια και θα τους πυροβολούν πρώτους.

Αντιθέτως έχω ύψιστο ενδιαφέρον να προστατευτεί η κοινωνία από τη δράση τους.

Και θέλω να ελπίζω ότι ανάλογο ενδιαφέρον έχει και η πολιτεία στο σύνολό της.