Το μπάσκετ ως θρησκεία

Εβλεπες τις εικόνες που κατέφθαναν από το Βελιγράδι και ανατρίχιαζες. Το μπάσκετ για τους γείτονες ισοδυναμεί με κάτι σαν θρησκεία. Λάθος. Είναι θρησκεία. Ετσι το αντιμετωπίζουν. Το εθνικό τους άθλημα, αυτό που καταργεί διαχωριστικές γραμμές, σύνορα, ισοπεδώνει την πολιτική και αποθεώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Οπως ήταν πάντα. Και όπως πρέπει να είναι χωρίς να μεσολαβούν συμφέροντα ή άλλες διαφορές. Το φέρετρο του Ντούντα. Και αι γενεαί πάσαι του μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας. Ποιον να πρωτοαναφέρει κάποιος; Τον Πάσπαλι; Τον Ομπράντοβιτς; Τον Ζντοβτς; Τον Ράτζα και τον Ντανίλοβιτς; Τον Πέκοβιτς και τον Αντιτς; Τον Ντίβατς και τον Τομάσεβιτς; Τον Νεστέροβιτς και τον Τόμιτς; Ακόμη ακόμη και ο «γέρο» Κιτσάνοβιτς, ένας θρύλος της Παρτιζάν δεν θα μπορούσε να λείψει από το πάνδημο αντίο στον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Οσο ζούσε έκανε συλλογή από κούπες ο Ντούντα.

Τώρα που έφυγε λες και κάνει συλλογή από μέλη του γιουγκοσλάβικου μπάσκετ που κάποτε σκόρπισαν και τώρα για λίγες ώρες βρέθηκαν ξανά μαζί. Τι ωραίο και τι συναρπαστικό αλήθεια! Ενα αόρατο κάλεσμα του Ιβκοβιτς. Μια στιγμή μαγική από αυτές που σκαρώνει μόνο ο αθλητισμός γιατί ο αθλητισμός δεν καταστρέφει και μόνο δημιουργεί. Οπως έκανε ο σπουδαίος σέρβος προπονητής και οι συμπατριώτες του συνοδοιπόροι στα παρκέ του παγκόσμιου μπάσκετ. Δίδαξε και εμάς ο Ιβκοβιτς. Οχι μόνο μπάσκετ. Κυρίως μια μεθοδολογία για να φτάνουμε ψηλά. Την κρατάμε και την προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού. Χθες γεννήθηκαν συναισθήματα πολλά. Οχι αποκλειστικά και σχετιζόμενα με συγκίνηση. Μια κηδεία που σήμαινε πολλά γιατί ο ίδιος ο προπονητής είχε συνδέσει το όνομά του με τον αθλητισμό και το μπάσκετ. Δεν γίνεται να αναφερθούν όλοι σε τούτες τις λίγες γραμμές. Ασφαλώς ορισμένοι θα πέρασαν στη δεύτερη γραμμή, που όμως ήταν εξίσου σημαντική με την πρώτη. Ο κόσμος πολύς. Από διαφορετικές εθνικότητες. Με μια κοινή θρησκεία, ωστόσο. Αυτή του μπάσκετ.

Ουδέποτε στο παρελθόν μια αντίστοιχη τελετή ήταν αφορμή για μια συνάντηση γιγάντων. Αυτός που την προκάλεσε ήταν σπουδαίος. Το αντιλήφθηκαν και όσοι, ελάχιστοι ασφαλώς, δεν το γνώριζαν μέχρι χθες. Και θα αναρωτήθηκαν πόσο ψηλά θα έφταναν οι ομάδες από την πρώην Γιουγκοσλαβία αν πορεύονταν όλες μαζί και ενωμένες στον χρόνο. Πόσα τρόπαια, πόσους τελικούς θα κέρδιζαν, τι κληρονομιά θα άφησαν στο αθλητικό στερέωμα.

Ντούσαν Ιβκοβιτς, ο άνθρωπος που ένωσε μετά θάνατον τους πάντες. Αυτό μοιάζει με θαύμα!