Υπονομευτές από τα δεξιά

Διαβάζω σε δεξιά συντηρητικά έντυπα, που εσχάτως εργάζονται συστηματικά για την αποδόμηση της κυβέρνησης, για να το πετύχουν μάλιστα δεν αρκούνται να εκφράζουν καραμανλικές θέσεις αλλά αγκαλιάζουν τους αντιεμβολιαστές ή διάφορες ακροδεξιές πολιτικές κινήσεις, ότι δήθεν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι κυβερνητικές επιλογές του έχουν δημιουργήσει υπαρξιακό πρόβλημα στη ΝΔ. Οτι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί συστηματικά στελέχη του εκσυγχρονιστικού Κέντρου, όχι μόνο σε κυβερνητικά πόστα αλλά και σε γραμματείες και σε θέσεις συμβούλων. Οτι η δεξιά βάση του κόμματος αισθάνεται σε μεγάλο βαθμό αποκομμένη από την κυβέρνηση κι ότι ο Πρωθυπουργός, λόγω της οικογενειακής βενιζελικής παράδοσης, έχει περισσότερο σχέση με το Κέντρο και όχι με τη Δεξιά.

Κατά την ανάγνωση αυτή, οι δεξιοί είναι δυσαρεστημένοι. Κι οι πολλές δυσαρέσκειες δεν θα βγουν σε καλό στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού δεξιότερα της ΝΔ κυοφορούνται ήδη κινήσεις. Η καθυστέρηση κύρωσης της Συνθήκης των Πρεσπών, οι πολιτικές στο Μεταναστευτικό, η ελληνική πυγμή στον Εβρο τον περσινό χειμώνα αλλά και η αποθάρρυνση δημιουργίας μεταναστευτικού ρεύματος, κρατούν ακόμα ζωντανή τη σχέση της ΝΔ με το εκ δεξιών κομματικό ακροατήριο. Αλλά, πού θα πάει, θα διαρραγεί η συνοχή του κόμματος, και τότε θα εξανεμιστεί η σημερινή άνετη κυβερνητική πλειοψηφία που καθρεφτίζεται στις δημοσκοπήσεις – για να έλθει η ώρα διαφόρων ακροδεξιών που ψάχνουν ψηφοφόρους.

Η παραπάνω ανάγνωση, προφανώς, εκφράζει μύχιους πόθους και ένα σενάριο που κατασκευάζεται στο μέτρο τους. Η σημερινή ΝΔ του Μητσοτάκη, που επανήλθε εκτοπίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως αποτυχημένο κόμμα από τη διακυβέρνηση, δεν είναι ένα εσωστρεφές μαγαζί με τη δεδομένη πελατεία του και τις επίσης δεδομένες ιδεολογικές του περιχαρακώσεις. Η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη έγινε δυνατή όχι ως κυβέρνηση διαχείρισης του κράτους-κομματικού φέουδου (όπως ήταν επί διακυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, το διάστημα 2004-2009) αλλά ως κυβέρνηση ανάταξης της χώρας με έμφαση στην ευρωπαϊκή δυναμική της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη αρχηγός στο κόμμα με την ψήφο πολιτών που, έως τότε, δεν είχαν διανοηθεί ότι θα επενδύσουν τις ελπίδες τους στη Δεξιά. Ανέλαβε όχι την υπονομευμένη από τα βαρίδια της διακυβέρνησης που οδήγησε στη χρεοκοπία ΝΔ. Το κόμμα του επρόκειτο να δώσει προοπτική στη χρεοκοπημένη και σπαραγμένη μνημονιακή Ελλάδα, την οποία απέσπασε από τα χέρια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και έτσι συνεχίζει. Ο διαχειριστικός οίστρος ανακόπηκε με την κρίση της πανδημίας, αλλά συνεχίζει να δίνει την κυβερνητική δυναμική. Η ΝΔ είναι το κόμμα που πρώτο (και μόνο, χάρη στην εθελοτυφλία του ΚΙΝΑΛ) αντιλήφθηκε ότι η χώρα  χρειαζόταν ένα εθνικό σχέδιο εξωστρέφειας – και αυτό το σχέδιο εξυπηρετεί σε γενικές γραμμές η κυβέρνηση.

Κατανοώ την παλαιά Δεξιά η οποία, βλέποντας ότι περιθωριοποιείται, προβάλλει αλλοτινές δόξες επενδύοντας σε φιλοδοξίες περασμένων αλλά όχι ξεχασμένων στελεχών της. Αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω τις αναλύσεις της. Η πολιτική δεν είναι επετηρίδα, λάβαρα, σύμβολα και κληρονόμοι. Εκτός αν η επετηρίδα, τα λάβαρα, οι συμβολισμοί και οι κληρονομιές είναι απλώς το προπέτασμα μιας συστηματικής προσπάθειας υπονόμευσης του κυβερνητικού εγχειρήματος της ΝΔ, που συνεχίζει να έχει ευρύτερη στήριξη επειδή συνεχίζει να είναι μεταρρυθμιστικό.

Διόρθωση: Στο χθεσινό σημείωμα, επέκρινα τον «Εβερτ της Αριστεράς», Αλέξη Τσίπρα, μεταξύ άλλων και επειδή όταν επέκρινε τον νεποτισμό τον αποκαλούσε νεοποτισμό. Ο δαίμων διόρθωσε τον Τσίπρα, διόρθωσε κι εμένα με αποτέλεσμα να μη βγαίνει νόημα. Συγγνώμη.