Ούτε για πρωτάθλημα, ούτε για… πέταμα

Δεν έγινε ξαφνικά ο Παναθηναϊκός ομαδάρα που θα χτυπήσει στα ίσια το πρωτάθλημα επειδή επικράτησε με 4-0 του Απόλλωνα. Είχε ανάγκη από χαμόγελα, από αισιοδοξία που σε ορισμένες στιγμές γίνεται υπερβολική. Γιατί είχε λείψει στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια. Για όσους έβλεπαν πίσω από το αποτέλεσμα; Οι Πράσινοι είχαν προβλήματα και στην πρεμιέρα αλλά κρύφτηκαν κάτω απ’ το χαλάκι.

Οπως δεν έγινε ομάδα για πρωτάθλημα την πρώτη αγωνιστική, έτσι δεν έγινε και ομάδα για… πέταμα μετά την ήττα στα Γιάννενα. Δεν ήταν μια ήττα από εκείνες που έκανε ο Παναθηναϊκός την περσινή σεζόν. Δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια, δούλεψε για να γυρίσει το αποτέλεσμα, δούλεψε και ο προπονητής του για να αλλάξει την εικόνα της ομάδας. Αλλά ήταν μια κακή βραδιά γενικά για κάθε παίκτη – κλειδί του Γιοβάνοβιτς. Και εν γένει για όλη την ομάδα.

Δεν γίνεται να μετατραπεί ο Βιτάλ σε… Ρονάλντο μετά από μια καλή εμφάνιση. Ούτε σε παίκτη που δεν αξίζει να φορά τη φανέλα του Παναθηναϊκού έπειτα από μια κακή βραδιά. Το ίδιο συμβαίνει με όλους. Οι αφορισμοί έκαναν κακό στους Πράσινους εδώ και πολλά χρόνια. Η… ισοπέδωση στις ήττες δημιουργούσε μεγάλη ζημιά στο εσωτερικό. Εφερνε γκρίνια, μιζέρια, εσωστρέφεια. Αντίστοιχα, κάθε νίκη του Παναθηναϊκού μάλλον ζημιά προκαλεί αν παρουσιάζεται ως μια επιτυχία που δεν έχει ξαναέρθει. Και κυρίως νίκες σε παιχνίδια που ο Παναθηναϊκός οφείλει να παίρνει χωρίς να προβληματίζεται ιδιαίτερα.

Ο στόχος παραμένει η έξοδος στην Ευρώπη, για μια ομάδα που προσπαθεί να αλλάξει τρόπο σκέψης και παιχνιδιού. Ο προπονητής θέλει να βάλει καινούργια πράγματα, να «χτίσει» απ’ την αρχή σε πολλά και κυρίως να αλλάξει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση εντός αποδυτηρίων. Είτε μετά από νίκες, είτε μετά από ήττες. Χρειάζεται χρόνος για να βρεθεί ισορροπία.