Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ο Α.Τ., που διαβάζει «ΤΑ ΝΕΑ» «αδιαλείπτως από το 1962», παρατηρεί – όπως γράφει στη στήλη – «ότι, τελευταία, πληθαίνουν ενδιαμέσως στα άρθρα σας αμετάφραστοι ξενόγλωσσοι όροι, πέραν των εύχρηστων, που, νομίζω, κατανοεί ο μέσος αναγνώστης». Το επισημαίνει, αναφέρει, «ως συμβολή στην κατανόηση των αντίστοιχων νοημάτων που συνδέουν εννοιολογικά το κείμενο και συνακόλουθα τελειοποιεί την εξαιρετικά μεγάλη ποιότητα των άρθρων των εντύπων σας».

Δεν είναι η πρώτη φορά που τακτικός αναγνώστης θέτει το συγκεκριμένο ζήτημα. Πρόκειται, επίσης, για ένα θέμα που απασχολεί τους συντάκτες καθώς και τη διευθυντική ομάδα των «ΝΕΩΝ» συχνά. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι άνθρωποι που εργάζονται εδώ χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα: αυτούς που πιστεύουν ότι οι ξενόγλωσσοι όροι που κυριαρχούν στην επικαιρότητα θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται και στα άρθρα – αφού μια εφημερίδα αποτυπώνει πάντα την εποχή της και η γλώσσα είναι το κατεξοχήν εκφραστικό μας μέσο – και τους άλλους που θεωρούν ότι καλό θα ήταν να αποφεύγεται η χρήση τους.

Στην δεύτερη κατηγορία ανήκει η πλειονότητα των στελεχών της εφημερίδας – τα οποία ζητούν από τους συντάκτες να εξηγούν πάντα τα λήμματα που πιθανόν αγνοεί μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού. Ωστόσο, όπως έχει ξαναγράψει ο Συνήγορος του Αναγνώστη, ο έντυπος Τύπος δεν μπορεί παρά να δίνει το zeitgeist – γερμανικός όρος που έχει περάσει αμετάφραστος σε μια σειρά από ευρωπαϊκές γλώσσες και σημαίνει «το πνεύμα της εποχής». Και στην Ελλάδα του 2021 σημαντική μερίδα της κοινωνίας – ειδικά οι νεότερες γενιές – μπλέκει τα αγγλικά, φέρ’ ειπείν, με τη μητρική της γλώσσα.

«ΤΑ ΝΕΑ» υπόσχονται, πάντως, να προσπαθήσουν να βρουν τη χρυσή τομή. Να ικανοποιήσουν, δηλαδή, το αίτημα των μεγαλύτερων αναγνωστών τους για επεξηγήσεις – μεταφράζοντας τις ξένες λέξεις ή φράσεις που δεν είναι ευρέως διαδεδομένες προκειμένου να γίνονται κατανοητές απ’ όλους -, αλλά ταυτόχρονα να αποπειρώνται να προσεγγίζουν και τους νεότερους μέσα από τη διάλεκτο που εκείνοι μιλούν.