Τελικά ο Νόβακ Τζόκοβιτς είναι άνθρωπος…

Αν ο κόσμος του τένις χάρηκε με τη νίκη της πιτσιρίκας Εμα Ραντουκάνου στον τελικό του τουρνουά των γυναικών στο US Open, με την ήττα του Νόβακ Τζόκοβιτς από τον Ντανιίλ Μεντβέντεφ στον τελικό των ανδρών έτριβε τα μάτια του. Ο Τζόκοβιτς χρειαζόταν τη νίκη για δυο λόγους. Ο πρώτος, για να ξεπεράσει στη βαθμολογία της ιστορίας τους ανταγωνιστές του και να γίνει ο παίκτης με τις περισσότερες κατακτήσεις Γκραν Σλαμ τουρνουά. Ο δεύτερος και σημαντικότερος, γιατί κερδίζοντας θα γινόταν ο πρώτος που θα ‘χε καταφέρει να κερδίσει και τα τέσσερα τουρνουά του Γραν Σλαμ τον ίδιο χρόνο: ο τελευταίος που το έκανε είναι ο θρυλικός Ροντ Λέιβερ πριν από 53 χρόνια. Ο Σέρβος δεν τα κατάφερε. Κι όπως επισήμαναν πολλοί, ίσως η ήττα του να οφείλεται στον Λέιβερ κι όχι στον Μεντβέντεφ: το βάρος ενός πραγματικά ιστορικού κατορθώματος τον λύγισε.

Λάθη

Είναι έτσι; Ισως και ναι. Ο Τζόκοβιτς ήταν πολύ αγχωμένος: έκανε λάθη που δεν του ταιριάζουν, έσπασε τη ρακέτα του, άλλαξε ακόμα και φανέλα για λόγους προληπτικούς – έβγαλε την μπλε που φορούσε σε όλο το τουρνουά για να εμφανιστεί στο τρίτο σετ με μια άσπρη! Ομως η δική μου εντύπωση είναι ότι πλήρωσε το γεγονός ότι αυτές τις δύο εβδομάδες στη Νέα Υόρκη έπαιξε πολύ περισσότερες ώρες τένις από τον Ρώσο: ειδικά τη δεύτερη εβδομάδα όλα τα ματς που έδωσε κρατούσαν τουλάχιστον τρεισήμισι ώρες, ενώ για να αποκλείσει τον Ζβέρεφ στον ημιτελικό έπαιξε πέντε σετ και πάνω από τέσσερις ώρες τένις στην υγρασία. Και είναι και 35 χρονών πλέον.

Φρέσκος

Ο Μεντβέντεφ, που άφησε σε όλο το τουρνουά ένα μόνο σετ σε αντίπαλο, ήταν φρέσκος, χωρίς άγχος και σέρβιρε και καταπληκτικά. Πήρε το πρώτο τουρνουά Γκραν Σλαμ στην καριέρα του χαλώντας το σερί του Σέρβου. Δεν είναι ο θεαματικότερος παίκτης του κόσμου, είναι γκρινιάρης, έχει συχνά μεταπτώσεις που μοιάζουν ανεξήγητες. Αλλά είναι νούμερο δύο στον κόσμο. Και σηκώνοντας το US Open έδειξε πως η θέση τού αξίζει. Χάλασε μια μοναδική ιστορία, αλλά μπράβο του.

Ονειρο

Την Κυριακή έσβησε και το όνειρο του Παναγιώτη Φασούλα να γίνει πρόεδρος της ομοσπονδίας μπάσκετ. Οι εκπρόσωποι των σωματείων προτίμησαν αντί για αυτόν (και τον Νίκο Γκάλη!) τον κ. Βαγγέλη Λιόλιο και τους συνεργάτες του. Για τους παρατηρητές των εκλογών, δεν είναι έκπληξη: ο παιδίατρος και επιχειρηματίας από την Πάτρα είναι παράγοντας και στις εκλογές ψηφίζουν παράγοντες. Που προφανώς προτιμούν στην ομοσπονδία ένα δικό τους άνθρωπο από αθλητές που μπορεί να μην τους ακούν κιόλας.

Γκάλης

Την παραμονή των εκλογών δημοσιεύτηκε στο Instagram του Γιάννη Αντετοκούνμπο μια φωτογραφία του με τον Νίκο Γκάλη. Περίπου ένα εκατομμύριο (!) άνθρωποι έκαναν ένα like στη φωτογραφία, που είναι αληθινά υπέροχη αφού βλέπεις αυτόν που άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ να χαμογελά μαζί με τον πρωταθλητή του ΝΒΑ που του δείχνει τον σεβασμό του. Αν στις εκλογές της ΕΟΚ ψήφιζε ο απλός κόσμος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδίσει η παράταξη του Γκάλη, αλλά άλλο είναι ο κόσμος και άλλο ο παραγοντικός κόσμος: για να το πω διαφορετικά, οι παράγοντες ζουν στον κόσμο τους και για το τι θέλει ο κόσμος δεν νοιάζονται καθόλου. Οταν ο Φασούλας έκανε γνωστό ότι ο Γκάλης δέχτηκε την πρότασή του να γίνει επίτιμος πρόεδρος της ΕΟΚ, περίμενα ότι και οι αντίπαλοί του θα προχωρούσαν σε ανάλογη δέσμευση: αμ δε! Τον Γκάλη και γενικά τέτοιου διαμετρήματος αθλητές μέσα στα πόδια τους δεν τους θέλει κανείς παράγοντας. Οι αθλητικές ομοσπονδίες είναι η απόλυτη απόδειξη ότι το αγαπημένο εξουσιαστικό σύστημα του Ελληνα είναι η φεουδαρχία.

Μεταπολίτευση

Ο Λιόλιος μπορεί πάντως να είναι ένας καλός πρόεδρος. Είναι μάλλον χαμηλών τόνων άνθρωπος, έχει κάνει σπουδαία δουλειά στον Προμηθέα Πάτρας και μπορεί να φέρει στην ομοσπονδία την ηρεμία που είναι απαραίτητη: μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μια ομοσπονδία που ένας από αυτούς που τη διοικούσαν αντιμετωπίζει δίωξη για βιασμό. Οπως ειπώθηκε, «το μπάσκετ έχει ανάγκη από μια περίοδο μεταπολίτευσης, μετά την πτώση του καθεστώτος». Η αλλαγή αργεί βέβαια ακόμα, αλλά ότι τελείωσε η εποχή που η ΕΟΚ ήταν κάτι σαν το Τζουράσικ Παρκ είναι πρόοδος…

Στραβοπατήματα

Στο μεταξύ άρχισε το πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας με στραβοπατήματα του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ και εμφατικές νίκες της ΑΕΚ και κυρίως του Παναθηναϊκού. Κανένα πρωτάθλημα δεν κρίθηκε ποτέ την πρώτη αγωνιστική, όμως στην Ελλάδα αν κάποιος πάρει κεφάλι από νωρίς αποκτά δυναμική και κυρίως υποχρεώνει τους διώκτες του να μπουν σε διαδικασίες εσωστρέφειας που είναι χειρότερες και από τα όποια κενά τους. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ κινδυνεύουν από αυτό: να μπουν σε εσωτερικές συζητήσεις από τις οποίες να μην καταφέρουν να βγουν – τον καιρό των social media και των κραυγών είναι πανεύκολο. Το κακό και για τους δυο είναι ότι έδειξαν να έχουν προβλήματα στις γραμμές που έπρεπε να είναι οι δυνατές τους. Ο Ολυμπιακός δεν σκόραρε κόντρα στον Ατρόμητο (παρά τη σωρεία χαμένων ευκαιριών στο φινάλε) κι αυτό μολονότι ο Μαρτίνς χρησιμοποίησε επτά (!) από τους διαθέσιμους κυνηγούς και μεσοεπιθετικούς του (Ελ Αραμπί, Τικίνιο, Βαλμπουενά, Λόπεζ, Ονιεκούρου, Μπα). Οι αμυντικοί του ΠΑΟΚ, δηλαδή οι πιο έμπειροι παίκτες του, έκαναν στο ματς με τον ΠΑΣ παιδαριώδη λάθη: το τελευταίο, αυτό του σκουριασμένου γκολκίπερ Ζίφκοβιτς, πληρώθηκε ακριβά αφού ο Κόντε σκόραρε. Ο Ολυμπιακός κινδυνεύει να μπει σε συγκρίσεις με όσα συνέβησαν πέρυσι και να πειστεί πως χωρίς τους Φορτούνη, Χασάν, Μπρουμά έχει επιθετικά προβλήματα. Στον δε ΠΑΟΚ μπορεί να αρχίσει η γκρίνια για μεταγραφές που δεν έγιναν. Στην πραγματικότητα ο Ολυμπιακός πλήρωσε τις απουσίες του Καμαρά και του Μασούρα κι ο ΠΑΟΚ αυτές του Ελ Καντουρί και του Αντρίγια Ζίφκοβιτς, αλλά κάθε στραβοπάτημα στην Ελλάδα θεωρείται καταστροφή – ειδικά σε ομάδες που είναι συνηθισμένες να κερδίζουν στην έδρα τους συνέχεια.

Νέοι

Ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ δεν έκαναν τρομερές εμφανίσεις, αλλά είδαν νεοφερμένους παίκτες τους να κάνουν πολλά και ωραία. Στον ΠΑΟ ο Βιτάλ ήταν MVP κι ο Πέρεθ κι ο Λούντκβιστ έδειξαν ότι μπορούν να βοηθήσουν. Στην ΑΕΚ σκόραραν τρεις που αποκτήθηκαν φέτος: ο ΛεΤαλέκ, ο Αμραμπατ και ο Τσούμπερ. Και οι δυο ομάδες έχουν την ανάγκη να αποκτήσουν τη σιγουριά ότι οι νεοφερμένοι μπορούν να αλλάξουν την εικόνα τους. Αλλά μιλάμε για ένα πρωτάθλημα που κάθε ομάδα θα δώσει 16 ντέρμπι. Φέτος δεν αποκλείεται όλα να κριθούν στα play off.