Μια αθεράπευτη ενοχή: η λατρεία

Αντίθετα με την κοινή παραδοχή, δεν ήταν το μόνο είδωλο μαζικής εμβέλειας στη χρυσή εποχή του λαϊκού τραγουδιού. Δίπλα του, και άλλα «παιδιά της βιοπάλης» επέβαλαν το όνομά τους στη μαρκίζα των κέντρων διεκδικώντας μια θέση στην εγχώρια βιοτεχνία ονείρων. Ηταν, όμως, η φωνή που κόλλησε σαν βδέλλα στο πνεύμα μιας εποχής. Στη δισκογραφία μπήκε το 1952 και χρειάστηκαν μόλις επτά χρόνια για να καθαρίσει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία. Η ερμηνεία του στη «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Βασίλη Τσιτσάνη το 1959 ορίζει το μέτρο. Είναι από τους λίγους που θέλουν και μπορούν να υπερασπιστούν τη γέφυρα με την «καθ’ ημάς Ανατολή». Στα τραγούδια του η γυναίκα τον αδικεί με την ίδια ευκολία που το κάνει και η κοινωνία. Πρέπει κάθε φορά να σταθεί όρθιος ύστερα απ’ τον χωρισμό. Δεν τραγουδά τον έρωτα με τον τρόπο του Τόλη ή του Πάριου. Στην περίπτωσή του η αγάπη δεν είναι εύκολη και ο ίδιος δεν είναι αρεστός στο γυναικείο κοινό, με τον τρόπο τουλάχιστον του Βοσκόπουλου ή του Μανώλη Αγγελόπουλου που λανσάρουν τη σεξουαλικότητά τους. Ο ίδιος έμενε στα μετόπισθεν.

Δεν ήταν επαναστάτης και πολλές φορές υπερασπίστηκε μέτρια, υπερβολικά ή «φθηνά» κομμάτια. Τραγούδησε με μια αθεράπευτη ενοχή – ότι τον λατρεύουν. Και με μια διάθεση απόδρασης – από τους κώδικες των υπολοίπων. Εγινε ίνδαλμα στα 28, αποχώρησε από τη μυθολογία της νύχτας στα 35. Ενας αδιαμφισβήτητος πρίγκιπας χωρίς βασίλειο. Ο πρίγκιπας της άδειας πίστας που εγκαταλείπει τα εγκόσμια, όταν οι συνάδελφοί του ανεβαίνουν στο πάλκο για να επιβιώσουν. Με την ίδια πάντοτε παιδική απορία για την αδικία στον κόσμο. Ανεξίτηλα σημάδια σε μια απλοϊκή, ενίοτε ρομαντική ή και μελοδραματική εικόνα της φτωχολογιάς. Απέναντι στην αυθαιρεσία η απάντησή του δεν ήταν η επαναστατική διάθεση, αλλά η τιμιότητα. Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατο ενός κορυφαίου τραγουδιστή, τον μύθο του οποίου εξακολουθούμε να αναζητούμε.