Eνέσεις αισιοδοξίας εναντίον πολιτικής φθοράς

Με την εμφάνισή του στα εγκαίνια της φετινής ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαίωσε, αν μη τι άλλο, ότι διατηρεί καλές σχέσεις με την πραγματικότητα. Πράγμα όχι αυτονόητο, ούτε σύνηθες για έναν Πρωθυπουργό που κυβερνά δυο χρόνια χωρίς ουσιαστικά η κυριαρχία του να αμφισβητείται από κανέναν.

Εξ ου και απευθύνθηκε πρωτίστως στη μεσαία τάξη και τη νέα γενιά, αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι με τη μεν πρώτη οι σχέσεις του είχαν αρχίσει επ’ εσχάτοις να απορρυθμίζονται, με τη δε δεύτερη παραμένουν όσο δύσκολες υπήρξαν εξαρχής, επιδεινούμενες προϊόντος του χρόνου άσκησης της εξουσίας της υπό τις, ούτως ή άλλως, αντίξοες πανδημικές συνθήκες.

Και το έκανε εκφωνώντας ίσως την πιο δομημένη πολιτική ομιλία που έχει κάνει ποτέ. Δεν αρκέστηκε στις παροχολογικού χαρακτήρα εξαγγελίες που έκανε ενόψει της διαφαινόμενης βελτίωσης του επενδυτικού κλίματος και των δημοσιονομικών μεγεθών. Ανέπτυξε ένα πλήρες αφήγημα για την «Ελλάδα που αλλάζει, πάει μπροστά, κοιτάει ψηλά», με σαφές οραματικό περιεχόμενο, αισιόδοξα μηνύματα και στοχευμένα διαβήματα για την ανάγκη (ανα)σύστασης της «πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας της λογικής, της ενότητας και του αποτελέσματος».

Επιχείρησε έτσι, μάλλον επιτυχώς, να διασκεδάσει τις ανησυχίες εκείνης της μερίδας της μεσαίας τάξης που είχε αρχίσει να κουράζεται περιμένοντας τις μεταρρυθμίσεις και να αμφιβάλλει για τις διαχειριστικές ικανότητες μιας διακυβέρνησης που μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού ζητούσε αδέξια συγγνώμη ομολογώντας τα λάθη της και αναζητούσε την εξιλέωση σε έναν ανασχηματισμό που φάνηκε να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα έλυνε, να γέρνει προς τα δεξιά και να ερμηνεύεται, έστω και καθ’ υπερβολή, ως πολιτική αυτοχειρία.

Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο ότι τόσο κατά την προχθεσινή ομιλία του όσο και κατά τη χθεσινή του συνέντευξη ο Πρωθυπουργός επανήλθε στο θέμα τονίζοντας τις διορθωτικές κινήσεις που έκανε με την τοποθέτηση των Στυλιανίδη και Τουρνά στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης και υπενθυμίζοντας τον ρόλο που ανέθεσε στον Σταύρο Μπένο για την ανασυγκρότηση της Εύβοιας. Οπως δεν ήταν τυχαία η επιχειρηματολογία που επιστράτευσε για να εκπέμψει το στίγμα της επανασυσπείρωσης της «πλειοψηφίας του ορθολογισμού και της προόδου» με στόχο τη δημιουργία μιας «πλούσιας Ελλάδας» που θα σημαίνει «πλούσιους Ελληνες».

Αν ωστόσο οι ενέσεις αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης για το μέλλον της χώρας και της οικονομίας αποδειχθούν ότι είναι ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης της πολιτικής φθοράς διά της αναπτέρωσης των προσδοκιών της μεσαίας τάξης και της συμμετοχής της στη διανομή των μερισμάτων της υποσχόμενης ανάπτυξης, ο πολιτικός προσεταιρισμός της νέας γενιάς εξακολουθεί να είναι μια πολύ πιο σύνθετη υπόθεση. Κυρίως δε μια υπόθεση υψηλής συναισθηματικής νοημοσύνης και αυξημένης πολιτισμικής ευαισθησίας.

Και το ερώτημα είναι εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχωρήσει πράγματι σε έναν εκ βαθέων εθνικό διάλογο με τους νέους και αν μέσα από αυτόν καταφέρει, πρώτον, να τους κάνει να νιώσουν ότι ταυτίζεται μαζί τους και, δεύτερον, ότι είναι αλήθεια σε θέση να τους εξασφαλίσει τις ευκαιρίες που χρειάζονται για να πειστούν ότι η Ελλάδα δεν αλλάζει μόνο σε προεκλογικές περιόδους.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής