Τσούκου τσούκου μπολ

Χειρότερο από το βίωμα μιας αποτυχίας είναι η συνήθεια σ’ αυτήν.

Η Εθνική Ελλάδας έπαψε να απογοητεύει. Ακόμα κι αν ηττηθεί από τη χειρότερη ομάδα του κόσμου κανείς δεν πρόκειται να αντιδράσει. Οι αποτυχίες της έγιναν αυτοκόλλητες πάνω στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, αφού έχουμε αποδεχτεί την αδυναμία μας ως ποδοσφαιρικό έθνος.

Πού οφείλεται όμως αυτή η αγωνιστική κατάπτωση που ξεκίνησε το 2014, αμέσως μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας και την αποχώρηση του Φερνάντο Σάντος;

Ο κύκλος της συζήτησης για τα αίτια μπορεί να λάβει τεράστιες διαστάσεις, αν επικεντρωθούμε στην ποιότητα και τη δομή του πρωταθλήματος. Η απάντηση ωστόσο είναι πιο απλή, αρκεί να κοιτάξουμε το παρελθόν μας και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Ακόμα και στις εποχές που στα ελληνικά γήπεδα μεσουρανούσαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, η θέση της Ελλάδα στη διεθνή σκηνή ήταν ένα σκαλί πάνω από τους παρίες.

Το βασικό αίτιο ήταν η κακή αντιγραφή. Ποτέ δεν αποδεχτήκαμε πως το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι σκληρό, αμυντικογενές. Οπως όλος ο κόσμος ονειρευόμαστε βιρτουόζους της μπάλας που παίζουν φουλ επίθεση και κατατροπώνουν τον αντίπαλο. Και πολλοί προσπάθησαν να επιβάλουν αυτό το στυλ παιχνιδιού. Ο μοναδικός άνθρωπος που αντιλήφθηκε τι εστί ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν ο Οτο Ρεχάγκελ. Στα 106 παιχνίδια που κοουτσάρισε τη Γαλανόλευκη, μόλις στα 12 η ομάδα πέτυχε τουλάχιστον τρία γκολ. Αντίθετα, σε 17 παιχνίδια νίκησε με σκορ 1-0. Οταν ο Τζον Φαν’τ Σιπ ήρθε στην Ελλάδα μιλούσε για ποιότητα. Από το στόμα του Ρεχάγκελ δεν βγήκε ποτέ αυτή η λέξη. Ολες οι επιλογές προπονητών μετά την εποχή Σάντος ήταν καταδικασμένες εν τη γενέσει. Οχι γιατί ήταν κακοί στη δουλειά τους αλλά γιατί αδυνατούσαν να αντιληφθούν τη νοοτροπία των ελλήνων παικτών. Ακόμα και ο Αναστασιάδης. Τα τελευταία επτά χρόνια προσπαθούμε να μετατρέψουμε το μουλάρι σε ισπανικό Ζινέτ. Αναρωτιόμαστε γιατί δεν πετυχαίνουμε γκολ και όχι γιατί δεχόμαστε. Από πότε γίναμε Ισπανία και Βραζιλία; Το στυλ της Ελλάδας δεν είναι το τίκι τάκα αλλά το τσούκου τσούκου μπολ. Αν το αποδεχτούμε και φέρουμε έναν προπονητή που δεν αναζητά ποιότητα αλλά μπρούτα αποτελέσματα ίσως να επιστρέψουμε κάποτε στις μεγάλες διοργανώσεις.