Η ΑΕΚ ενισχύθηκε, οι απαιτήσεις μεγάλωσαν

Η ΑΕΚ μετά το πρωτάθλημα του 2018 έκανε πολλά βήματα προς τα πίσω. Με αποκορύφωμα την περσινή σεζόν. Οι Κιτρινόμαυροι αποδυναμώθηκαν, βγήκαν από τον αγωνιστικό δρόμο που είχαν μπει και έχασαν την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Ολα αυτά αξιολογήθηκαν από την ηγεσία της ομάδας. Εστω και καθυστερημένα. Φέτος η ΑΕΚ αποφάσισε να γυρίσει σελίδα. Να ενισχυθεί και να ανέβει επίπεδο, με μεταγραφές που περιόριζαν σημαντικά το ρίσκο τής… αποτυχίας, που έχει κάθε προσθήκη.

Ειδικά στο φινάλε της μεταγραφικής περιόδου οι κινήσεις της ΑΕΚ ήταν εντυπωσιακές. Η Ενωση απέκτησε τον διεθνή Ελβετό Στίβεν Τσούμπερ που «έβγαλε μάτια» στο Euro, έφερε στην Ελλάδα και τον συμπατριώτη του Ντάρκο Γέβτιτς, με το ρόστερ της να γεμίζει ποιότητα και λύσεις.

Με μια ανάγνωση του ρόστερ του Δικεφάλου γίνεται αντιληπτό πως πλέον η ομάδα είναι πλήρης. Παίκτες που μέχρι πέρυσι θεωρούσαν σίγουρη τη θέση τους στην ενδεκάδα, φέτος θα πρέπει να «ματώσουν». Οπως για παράδειγμα ο Μάνταλος ή ο Τάνκοβιτς. Η ΑΕΚ διαθέτει όλες τις λύσεις και τα «όπλα» για να γίνει ξανά πρωταγωνίστρια.

Παρά την καθυστέρηση που έδειξε μέσα στο καλοκαίρι και της κόστισε τον αποκλεισμό από την Ευρώπη, στο τέλος έγινε αυτό που έπρεπε. Και με το παραπάνω. Οι ανάγκες του ρόστερ καλύφθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πλέον, ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς καλείται να δομήσει μια ομάδα έτοιμη για τον τίτλο.

Ο σέρβος τεχνικός έχει όλα τα «εργαλεία» για να δημιουργήσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο. Μια ομάδα που θα κερδίσει ξανά τον κόσμο, που δικαιολογημένα τα προηγούμενα χρόνια έχασε την πίστη του στον σύλλογο. Ο Μιλόγεβιτς έχει μπόλικη δουλειά μπροστά του και θα κριθεί εκ του αποτελέσματος, όπως συμβαίνει πάντα. Η πίεση είναι σίγουρα μεγάλη. Η καρέκλα του προπονητή της ΑΕΚ είναι πάντα «ηλεκτρική». Ιδίως όταν μιλάμε για μια χρονιά που υπάρχουν απαιτήσεις, αλλά έχουν γίνει και μεταγραφικές υπερβάσεις. Τέτοιες ήταν του Μισελέν, του Αραούχο, του Αμραμπατ, του Στάνκοβιτς, του Τσούμπερ, του Γέβτιτς, του Τζαβέλλα.

Θα «μιλήσει» το γήπεδο
Το θέμα είναι από εδώ και πέρα αυτό να αποτυπωθεί και στο γήπεδο. Με τη δημιουργία ενός συνόλου που θα πείθει πως είναι ικανό για τον τίτλο. Για το τελευταίο, πλέον η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τον Μιλόγεβιτς. Η ΑΕΚ ακόμα παρουσιάζει αγωνιστικές αδυναμίες και ζητήματα. Κυρίως στον τομέα της συνοχής. Δεν είναι κάτι παράλογο, όταν μιλάμε ουσιαστικά για μια νέα ομάδα. Ομως από την άλλη στην ΑΕΚ, και δη στη φετινή ομάδα, το προνόμιο της υπομονής δεν υπάρχει.

Η Ενωση αποφάσισε έπειτα από αρκετά χρόνια να μη στηρίξει με… κλειστά μάτια κάποια «δικά της» παιδιά. Απέκτησε ποδοσφαιριστές που έρχονται με την προοπτική του βασικού, για θέσεις όπως εκείνη του δεξιού μπακ ή του επιτελικού χαφ. Δύο θέσεις, για παράδειγμα, όπου ξεχώριζαν οι Μπακάκης και Μάνταλος αντίστοιχα. Αμφότεροι ήρθαν στην ΑΕΚ το 2014. Αγωνίστηκαν μαζί της στη δεύτερη κατηγορία και πρωταγωνίστησαν στην αγωνιστική ανάταση της ομάδας. Βρέθηκαν όπως και τα προηγούμενα χρόνια στο επίκεντρο της κριτικής. Η ΑΕΚ αποφάσισε να κινηθεί με γνώμονα το αγωνιστικό.

Ενισχύθηκε και αύξησε τον ανταγωνισμό εντός ομάδας. Κάτι που αναμφίβολα μόνο ωφελημένη μπορεί να τη βρει. Ο δρόμος που επέλεξε η Ενωση είναι ξεκάθαρος. Στην ομάδα που δημιουργείται τώρα με ορίζοντα την «Αγια-Σοφιά», θα παίζει ο καλύτερος. Ενα στοιχείο που προβληματίζει ίσως είναι πως το ελληνικό στοιχείο μειώθηκε αισθητά στην ομάδα. Κάτι που σε έναν βαθμό δείχνει λογικό. Τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο ΠΑΟΚ άλλωστε κινούνται πάνω – κάτω σε μια αντίστοιχη γραμμή. Ετσι η ΑΕΚ δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, προκειμένου να γίνει άμεσα ανταγωνιστική.

Η Ενωση μετά και τον αποκλεισμό από την Ευρώπη είδε την εμπιστοσύνη του κόσμου της να κλονίζεται σε μεγάλο βαθμό. Και σίγουρα έχει δρόμο μπροστά της για να αντιστρέψει αυτή τη συνθήκη. Δείχνει, ωστόσο, να έχει τις δυνατότητες να το πετύχει, από τη στιγμή που οι πολύ καλές μονάδες που απέκτησε βρουν χημεία και κώδικα επικοινωνίας εντός των αγωνιστικών γραμμών.