Ερασιτεχνισμός και προχειρότητα

Ερασιτεχνισμός και προχειρότητα

Λέχθηκαν πολύ βαριά πράγματα χθες από κυβερνητικά στελέχη, σε μια προσπάθεια να μετριαστεί κάπως το «κάζο» με την υπουργοποίηση του Βαγγέλη Αποστολάκη. Νομίζω ότι το πιο βαρύ το είπε ο Αδωνις, στον Σκάι, και ήταν αυτό:

«Μετά τις χθεσινές εξελίξεις, ευτυχώς που δεν ζήσαμε έναν πόλεμο υπό την ηγεσία του, καθώς το έβαλε στα πόδια στην πρώτη στρακαστρούκα».

Αλλοι είπαν άλλα, στο ίδιο πάνω – κάτω πλαίσιο, μέχρι και το ότι ο Αποστολάκης τελικά ήταν ένας άχρηστος και κακώς ανήλθε της στρατιωτικής κλίμακας και έγινε αυτός που έγινε. Φυσικά δεν θα συμφωνήσω. Κυρίως με τον Αδωνη. Οσοι ξέρουν, γνωρίζουν καλά (και ο Αδωνις, σίγουρα, επίσης!) ότι την περίοδο της υπουργίας Καμμένου στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας ο ναύαρχος Αποστολάκης ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ λειτούργησε, σε πλήθος περιπτώσεων, ως σταθεροποιητικός παράγων! Απέτρεψε πράγματα.

Αυτή όμως η αντίδραση της κυβέρνησης, επωνύμως και ανωνύμως, εκτός από ανεπίτρεπτο για την πολιτική θυμό, αποδεικνύει τον απαράδεκτο ερασιτεχνισμό αλλά και την προχειρότητα με τα οποία κινήθηκε, στην περίπτωση του πρώην υπουργού Εθνικής Αμυνας, το Μέγαρο Μαξίμου.

Δημιουργεί δε στην κοινωνία απορίες του είδους, αν ο Αποστολάκης ήταν άχρηστος, με ποια λογική αποφασίστηκε να του ανατεθεί το τόσο κρίσιμο πόστο της Πολιτικής Προστασίας; Ποιος θα έφταιγε σε μια πιθανή τραγωδία; Ο Αποστολάκης που – κατά τους κυβερνητικούς παράγοντες που τον εκθείαζαν το δίωρο μέχρι να αρνηθεί – είναι ένας ανίκανος ή η επιλογή που έγινε;

Τούτων δοθέντων, συνιστώ ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση – θα περάσει και αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε έναν «ρούμπο» με την υπόθεση Αποστολάκη, ας βρουν έναν άλλο τρόπο να ισοφαρίσουν. Οχι όμως δυσφημώντας την ίδια τους την επιλογή…

Απεταξάμην

Η ανώτερη μορφή του φασισμού είναι η «συλλογική ευθύνη». Την εφάρμοσαν κατά κόρον οι χιτλερικοί ναζιστές κατά των Εβραίων και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το αιώνιο στίγμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα. Και είναι προς τιμήν της τής πολιτισμένης πια ανθρωπότητας που ύστερα από αυτή την καταισχύνη για το ανθρώπινο είδος αποφάσισε «ποτέ ξανά» και καταδίκασε στο πυρ το εξώτερον κάθε σχετική αναφορά απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Με τις σκέψεις αυτές, προσπαθώ να βρω μια δικαιολογία – πέραν της αναμφισβήτητης και απολύτως αποδεκτής – για τη χθεσινή ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου κατά του Θάνου Πλεύρη για όσα είπε σε ένα δικαστήριο το 2009, σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Τι δίκη ήταν αυτή; Και με ποιον κατηγορούμενο;

Κατηγορούμενος λοιπόν ήταν ο πατέρας του Κώστας Πλεύρης, ο οποίος ως θεωρητικός του φασισμού είχε συγγράψει ένα βιβλίο που αμφισβητούσε το Ολοκαύτωμα και περίπου δικαιολογούσε τις φρικιαστικές εκτελέσεις των Εβραίων στους θαλάμους αερίων του Αουσβιτς.

Ο Θάνος Πλεύρης, ως δικηγόρος του πατέρα του, είπε στο δικαστήριο μερικά αμφίσημα (δικηγόρος γαρ) προκειμένου να επιτύχει την αθώωση του Κώστα Πλεύρη. Τα κατάφερε τελικά, εκμεταλλευόμενος τα τότε κενά του σχετικού νόμου (που άφηνε παράθυρα στη διακίνηση τέτοιων ανατριχιαστικών ιδεών και καταδίκαζε μόνο την προτροπή σε εγκληματικές πράξεις κατά ξένων, θρησκευόμενων άλλων δογμάτων και θρησκειών κ.λπ.).

Αλλά ο άνθρωπος, στη συνέχεια, αποκήρυξε σε όλους τους τόνους και με όλους τους δυνατούς τρόπους, δημοσίως, τις αντισημιτικές και ξενοφοβικές απόψεις του πατέρα του. Μέχρι και ότι «δεν έχω σχέση με τον πατέρα μου» είχε δηλώσει. Είναι δε τόσο γνωστό αυτό, που, όπως μου έλεγε σε μια σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε χθες, εξεπλάγη πολλαπλώς με την ανακοίνωση του ΚΙΣ. Μου ανέφερε μάλιστα ότι θα αποστείλει άμεσα στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο όλα τα σχετικά κείμενα που επιβεβαιώνουν τις θέσεις του.

Ιnfo: ο νόμος κατά της ξενοφοβίας, του ρατσισμού κ.λπ. έγινε σκληρότερος (εξαλείφθηκαν και τα σχετικά παράθυρα) το 2014 από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Και είναι αυτός ο νόμος που οδήγησε στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Να τα λέμε και αυτά…

Αντιπολίτευση για τα μπάζα

Επικεντρώνονται όλοι στον αντιεμβολιαστή Πολάκη και στις ανοησίες που προβάλλει κάθε τόσο σε σχέση με την πανδημία και δεν προσέχει κανείς, μου φαίνεται, το διπλό παιχνίδι που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, στο ανώτατο δυνατό επίπεδο δε, αναφορικά με τους εμβολιασμούς. Επεξηγώ: υποτίθεται ότι επισήμως η θέση που έχει διακηρύξει τόσο ο πρόεδρός του όσο και ο αρμόδιος τομεάρχης, ο «σοβαρός» (λέμε τώρα…) Ανδρέας Ξανθός, πρώην υπουργός Υγείας, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ του καθολικού εμβολιασμού. Και δη των υγειονομικών και των εργαζομένων σε δομές πρόνοιας. Σωστά;

Κι όμως, αυτός ο «σοβαρός», σε αντιδιαστολή με τον ασόβαρο Πολάκη, Ξανθός, χθες, πρώτη μέρα εφαρμογής του μέτρου της διαθεσιμότητας των αρνητών του εμβολίου υγειονομικών, ζητούσε απεγνωσμένα από τη νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας να πάρει πίσω το μέτρο. Ως ένδειξη, υποτίθεται, «καλής θέλησης». Αντί να ζητήσει από τους υγειονομικούς να αφήσουν κατά μέρος τις «ψεκασμένες» αντιρρήσεις τους και να σπεύσουν να εμβολιαστούν, έκανε το εντελώς αντίθετο. Παραθέτω απόσπασμα της σχετικής δηλώσεως που έκανε, προκειμένου να αντιληφθεί και ο πλέον αδαής περί της «τέχνης» της πολιτικής τη «σοβαρότητα» του κυρίου υπουργού και το άθλιο παιχνίδι ΣΥΡΙΖΑ εις βάρος του ΕΣΥ:

«Η κυβέρνηση, παρά τις προειδοποιήσεις για το τεράστιο λειτουργικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί σε όλες τις δημόσιες δομές, προχωρεί σε μια κίνηση πολιτικού αυταρχισμού, κοινωνικής αναλγησίας και υπονόμευσης της ανθεκτικότητας του ΕΣΥ. Είναι προφανές ότι το κίνητρό της δεν είναι η προστασία της δημόσιας υγείας αλλά η αναζήτηση “εξιλαστήριων θυμάτων” για την αδυναμία ελέγχου της πανδημίας και την αποτυχία της επιχείρησης “Ελευθερία”».

Αντιπολίτευση για τα μπάζα, και δυστυχώς εις βάρος της δημόσιας υγείας…

Μόνο αυτός ήταν εκεί

Ανάσα. Λέξη, για το θλιβερό, για το ΠΑΣΟΚ, θέαμα της απουσίας των άλλοτε πρωτοκλασάτων στελεχών του Κινήματος από την κηδεία του Ακη. Καμία αντίδραση από κανένα για όσα έγραφα χθες. Ενας μόνο μου τηλεφώνησε για να μου ζητήσει να τον εξαιρέσω από τον απάνθρωπο, όσο και απεχθή, «σωρό»: ο Σωτήρης Κωστόπουλος. Ο πανίσχυρος κυβερνητικός εκπρόσωπος της δεκαετίας του ’80 ήταν εκεί, μακριά από τις κάμερες. Μόνος, αυτός. Αλλος κανείς. Τους άλλους τους είχε «δεσμεύσει», είπαν, η ξερή, αδιανόητα ντροπιαστική, ανακοίνωση της προέδρου Φώφης.

Κομματική πειθαρχία, σε ένα κόμμα από το οποίο αυτό που ακούγεται εδώ και καιρό είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του…

Ανέκδοτο.

Υποψήφιος για το ΚΙΝΑΛ

Υπ’ αυτή την έννοια, δεν μπορώ παρά να χαιρετίσω την υποψηφιότητα του Χάρη Καστανίδη για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ – είναι η τέταρτη γνωστή υποψηφιότητα, έπειτα από εκείνες της προέδρου Φώφης, του Νίκου Ανδρουλάκη και του Ανδρέα Λοβέρδου. Ανακοινώθηκε χθες, φυσικά στη Θεσσαλονίκη. Ο Καστανίδης, στη δήλωσή του, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι στο ΠΑΣΟΚ «στη μεγάλη αυτή παράταξη των ιδεών του δημοκρατικού σοσιαλισμού, που άλλαξε τη μοίρα της χώρας και των πολιτών της, δεν ταιριάζει η κατήφεια ενός ισχνού παρόντος. Δεν της ταιριάζει να ζει ανάμεσα στην ανάμνηση ενός λαμπρού παρελθόντος και στη σημερινή μελαγχολία των χαμηλών προσδοκιών. Είναι ανάγκη να ξαναβρεί την ψυχή της, την ταυτότητά της και τον βηματισμό της, να ξαναγίνει μεγάλη, γιατί μόνο έτσι θα βρουν και τον δικό τους βηματισμό προς το μέλλον η Ελλάδα και οι Ελληνες».

Παιδιά, τώρα που φθείρεται η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εισπράττει τίποτε από αυτή τη φθορά, τώρα είναι η ευκαιρία να γίνει κάτι. Τώρα!