Το φιάσκο του ανασχηματισμού

Αν δεν είχε συμβεί το πρωτοφανές επεισόδιο Αποστολάκη, θα συζητούσαμε ίσως για έναν ανασχηματισμό δεξιάς στροφής, με την υπουργοποίηση και του τρίτου βουλευτή της Αγίας Τριάδας του ΛΑΟΣ και το πέταγμα σαν στυμμένη λεμονόκουπα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Θα επισημαίναμε αντιφάσεις λόγων και πραγματικότητας, όπως ότι σε κάθε ανασχηματισμό η «επιτελική» κυβέρνηση, ήδη μεγαλύτερη από κάθε άλλη του ΣΥΡΙΖΑ, φουσκώνει ακόμη περισσότερο για να χωρέσει κάθε «φυλή» της Νέας Δημοκρατίας, ανακυκλώνοντας υφυπουργούς και εξωκομματικούς. Θα θαυμάζαμε τα παράδοξα της απομάκρυνσης υπουργών επικεφαλής τομέων, για τους οποίους η κυβέρνηση θριαμβολογεί, όπως ο τουρισμός και η υγεία. Γιατί, καλά, ο κύριος Κικίλιας «ζήτησε να ξεκουραστεί». Ο κύριος Κοντοζαμάνης, που είχε το σύνολο της νομοθετικής πρωτοβουλίας, και αυτός κουρασμένος ήταν; Πιο προσεκτικοί αναλυτές θα είχαν βρει την κοινοβουλευτική ερώτηση που είχε υποβάλει ο νέος υπουργός Υγείας μαζί τον κ. Α. Γεωργιάδη στις 26-1-2011, με την οποία έθεταν ζήτημα παρενεργειών του εμβολίου κατά του ιού Η1-Ν1, «ενόψει και του ότι δεν είχε δοκιμαστεί επαρκώς», ανιχνεύοντας εκλεκτικές συγγένειες με τα σύγχρονα επιχειρήματα των αντεμβολιαστών. Με πολλούς από αυτούς είχαν συναντηθεί άλλωστε – και χαρίεντες φωτογραφιστεί – στις πορείες των «Μακεδονομάχων».

Ομως άλλο ήταν το κεντρικό στοιχείο του προγραμματισμού του κυρίου Μητσοτάκη. Ο ανασχηματισμός από την αρχή είχε μικροκομματική και επικοινωνιακή σκόπευση. Ηταν ανασχηματισμός αντιπολίτευσης στην αντιπολίτευση, με κύριο σκοπό να επιβεβαιώσει το φάντασμα της πολιτικής ηγεμονίας της κυβέρνησης μέσω της στρατολόγησης, ως τροπαίου, ενός στελέχους της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (Σημειολογικά ενδιαφέρον ότι οι κυβερνητικές ανακοινώσεις «υπερκομματικό» τον χαρακτήριζαν πριν, δέσμιο «του κόμματός του» στην αρχή και στο τέλος του δράματος) Αυτός ήταν άλλωστε ο πανηγυρικός τόνος των φιλικών προς τη Νέα Δημοκρατία μέσων πριν από το σοκ: «κίνηση – ματ», «σοβαρό πλήγμα για τον ΣΥΡΙΖΑ» ήταν τα σχόλια της πρώτης φάσης, όσο κρατούσε το «θαύμα».

Τα περί «συναίνεσης» ήταν εξαρχής ένα διάτρητο φύλλο συκής. Συναίνεση με πρόσωπα επεδίωκε ο Πρωθυπουργός ή με τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Αν ήταν ειλικρινής στις προθέσεις του να υπάρξει, επιτέλους, εθνική στρατηγική στην Πολιτική Προστασία, γιατί δεν επικοινώνησε με τους αρχηγούς τους; Γιατί δεν συγκάλεσε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για να συζητηθεί το θέμα μακριά από τη δημοσιότητα, επί της ουσίας του, και να συμφωνηθεί και το όνομα του επικεφαλής του νέου οργανισμού; Αν πράγματι συναίνεση επιθυμεί, γιατί δεν το πράττει στο μέτωπο των εθνικών θεμάτων, όπως πολλές φορές έχουμε υπεύθυνα ζητήσει; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Δεν τυρβάζει περί συναίνεση ο κύριος Μητσοτάκης. Οπως σε όλα τα ζητήματα, επικοινωνιακός ήταν ο χειρισμός του και οι βλέψεις του. Αποσκοπούσε απλώς στη λαφυραγώγηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για ένα βραχύβιο δημοσκοπικό ντοπάρισμα.

Το χειρότερο είναι ότι για ένα τόσο λιγοστό κέρδος δεν δίστασε να διακινδυνεύσει εξαρχής την αναίτια όξυνση του πολιτικού κλίματος και στη συνέχεια, με τις φαιδρές δικαιολογίες, αντιφάσεις και επιθέσεις που ακολούθησαν τη φαρσοκωμωδία, την ίδια την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Οταν επενδύεις στον διχασμό, με όπλο την πολιτική απάτη, δεν μπορείς να επικαλείσαι τη συναίνεση. Η χαοτική διαφορά ανάμεσα στη ρητορική και στις πράξεις δηλητηριάζει συνολικά την πολιτική ζωή, απογοητεύει τους πολίτες και τρέφει ανορθολογικά κινήματα αμφισβήτησης της δημοκρατίας. Δυστυχώς ο κ. Μητσοτάκης αυτά ξέρει, αυτά κάνει. Με την επικοινωνία και όχι με την ουσία πορεύεται. Οποιος όμως επενδύει αποκλειστικά στην επικοινωνία, τελικά από την επικοινωνία θα τη βρει…

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, τομεάρχης Εξωτερικών ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ