Ο ανασχηματισμός, η Χαλκούση και μια βάρκα

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ξεκίνησε δηλαδή το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το μόνο ιδιωτικό αυτοκίνητο που κυκλοφορούσε στην Παλιά Επίδαυρο ήταν της Ελένης Χαλκούση. Ο αστικός μύθος λέει ότι η διανοούμενη αλλά και suis generis ηθοποιός με το ιδιαίτερο χιούμορ, κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Αν και οδηγούσε σε εντελώς άδειους δρόμους, συγκρούστηκε με μια… βάρκα που είχαν σύρει στην παραλία προς επιδιόρθωση.

Θυμήθηκα το περιστατικό με αφορμή τον προχθεσινό ανασχηματισμό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έπραξε λες και άκουσε μια εσωτερική φωνή να του γλυκοψιθυρίζει «Καν’ το όπως η Χαλκούση». Ο ανασχηματισμός θα μπορούσε να είναι γι’ αυτόν μία κίνηση ρουά ματ. Αντίθετα, δείχνοντας αμηχανία, ατολμία και ένα είδος συντονισμού με τα ακόρντα (εκτός και εντός κόμματος) των αντιπάλων, κατόρθωσε να τρακάρει σε μια λεωφόρο όπου (όπως δείχνουν τουλάχιστον οι δημοσκοπήσεις) οδηγεί ακόμη μόνος του. Και όσον αφορά την υπουργοποίηση του Αποστολάκη, δεν ήξερε, δεν ρώταγε τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη που, ως επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας τότε, συμμετείχε το 2015 στην περίφημη σύσκεψη όπου ο Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να αποσπάσει τη συναίνεση των πολιτικών αρχηγών για να προχωρήσει σε «πάλης ξεκίνημα, νέα μνημόνια», είχε δεσμευθεί ότι δεν θα κάνει εκλογές και μια που το ‘πε, μια που το ξέχασε; Ακόμη κι αν βούιζε ή δεν «έπιανε» το τηλέφωνο του Μεϊμαράκη ή είχε αλλάξει νούμερο (λέμε τώρα) η ιστορία είναι γνωστή και απολύτως ενδεικτική για τη σχέση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ με την αξιοπιστία. Της ίδιας ακριβώς ποιότητας με τη διάθεσή του για συναίνεση.

Μια πεπονόφλουδα
διά του τρία

Και καλά ο Πρωθυπουργός. Δικός του ο ανασχηματισμός, δικά του και τα λάθη. Ο Αλέξης Τσίπρας όμως; Πώς τα κατάφερε και έχασε πόντους από μια υπόθεση στην οποία, θεωρητικά, δεν έχει καμία εμπλοκή; Δεν πρόκειται για κάποιον που τρέχει μόνος του και έρχεται δεύτερος. Μιλάμε γι’ αυτόν που σαβουρντίζεται ενώ δεν συμμετέχει καν στον αγώνα. Η ανακοίνωση του κόμματός του για την υπουργοποίηση Αποστολάκη, εκτός του ότι μοιάζει με ξεπατικούρα μηνύματος πικαρισμένης περσινής αρραβωνιστικιάς, υπενθυμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε αλλά και δεν θέλησε ποτέ να ξεπεράσει παιδικές ασθένειες όπως αυτή της εχθροπάθειας, ξινίλες και καούρες που τον καθιστούν μη κατάλληλο για διακυβέρνηση.

Πάντως αυτός που λυπάμαι είναι ο ίδιος ο Ευάγγελος Αποστολάκης. Καλά δεν ήταν ξεχασμένος; Που πια, όταν άκουγες Αποστολάκης, ο νους σου πήγαινε ή στον σέξι σεφ γιο του ή στον θρύλο των γηπέδων. Τι το ήθελε το come back στα υπουργιλίκια ναύαρχος άνθρωπος; Μέσα σε λίγες ώρες κατάφερε να πάρει πλέον μια θέση δίπλα στον «ναυαρχούκο» Γελεβουρδέζο από το «Δεσποινίς Διευθυντής».

Καλοκαίρι έχουμε, τόσες πεπονόφλουδες γύρω – τριγύρω. Μα τρεις να πατήσουν την ίδια; Σαν να τράκαρε η Ελένη Χαλκούση τρεις φορές με την ίδια βάρκα στην Επίδαυρο του 1955.

Λέξεις παλιές

Αρκετά συχνά έχω την εντύπωση ότι εκεί στην Κουμουνδούρου – και στα ανώγια και στα κατώγια – βλέπουν σε λούπα προχουντικά επίκαιρα, αυτά που προβάλλονταν τότε στους κινηματογράφους πριν από την ταινία. Κάποιες φορές βλέπουν και την ταινία. «Θα την αλλάξουμε τη ζωή μας Γιώργη» έγραφε προχθές, με αφορμή τις σπουδές της Δάφνης Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, διαδικτυακή συριζαία πασιονάρια. Και ήταν σαν να ακούω την Ηρώ Κυριακάκη στον ρόλο της Κατερίνας στα «Κόκκινα φανάρια».

Περί αποστασίας γινόταν λόγος στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την υπουργοποίηση Αποστολάκη. Τι έγινε παιδιά; Ξεχάσαμε ότι όσοι συμμετείχαν, με οιονδήποτε τρόπο, στα γεγονότα του 1965, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε με φόντο τα ντολμαδάκια της Μαρίκας Μητσοτάκη. Από το «βρώμικο ’89» έχουν περάσει ήδη τριάντα δύο χρόνια. Περισσότερα από όσα είχαν περάσει τότε από την Αποστασία.