Καλύτερα έτσι

Το αποτέλεσμα της έκρηξης είναι περίπου το ίδιο με εκείνο που προκαλεί ένας βομβιστής αυτοκτονίας: σκορπάει αδιακρίτως τον θάνατο και την καταστροφή. Αν όμως θέλουμε να είμαστε ακριβείς στη χρήση των όρων, ο κ. ναύαρχος δεν ήταν αυτό. Δεν είχε την πρόθεση να ανατιναχθεί ο Ευάγγελος Αποστολάκης. Ούτε καν είχε καταλάβει ότι κουβαλούσε πάνω του τέτοια εκρηκτική ύλη. Κατά λάθος τού συνέβη. Εξερράγη λόγω του δικού του εσφαλμένου, κάκιστου και αφελέστατου υπολογισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφεί ο ανασχηματισμός, τουλάχιστον στο επίπεδο των εντυπώσεων, να πληγεί και η αντιπολίτευση και, προφανώς, να αφανιστεί ο ίδιος ο κ. ναύαρχος.

Δεν διανοούμαι να πιστέψω ότι το Μαξίμου ενημέρωσε το γραφείο του Αλέξη Τσίπρα για την υπουργοποίηση ενός τόσο στενού συνεργάτη του, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως η σαφέστατη και απαρέγκλιτη συμφωνία του υποψηφίου. Ας μην κοροϊδευόμαστε: το Μαξίμου δεν είχε κανέναν λόγο στον κόσμο για να υπονομεύσει τον ανασχηματισμό. Κάτι πήγε λάθος στον ίδιο τον υποψήφιο υπουργό. Μέχρι και χθες, ο Αποστολάκης είχε τηλεφωνικές συνεννοήσεις για τις αρμοδιότητες που θα αναλάμβανε. Εθεωρείτο δεδομένος, αφού άλλωστε διαπραγματεύθηκε (επιτυχώς μάλιστα…) τη θέση του υπουργού Πολιτικής Προστασίας, αντί του αναπληρωτή υπουργού, όπως του είχε προταθεί αρχικά.

Πώς προέκυψε όμως ο κ. ναύαρχος ως εκλεκτός του Μαξίμου προς υπουργοποίηση; Μολονότι υπήρξε αρχηγός επί υπουργίας Καμμένου και υπουργός υπό τον Τσίπρα, ο Αποστολάκης εθεωρείτο γενικώς τεχνοκρατικά επαρκής, σοβαρός και ικανός. Επιπλέον, ως αρχηγός, σε περίοδο δεινή για τις Ενοπλες Δυνάμεις, διατηρούσε γραμμές ενημέρωσης και διαλόγου με την τότε αντιπολίτευση και νυν κυβέρνηση. Οι επαφές αυτές, φαίνεται, είχαν εδραιώσει στην ηγεσία της ΝΔ την εικόνα ενός προσώπου που έθετε το πατριωτικό καθήκον του υπεράνω κομματικών δεσμεύσεων. Το δε πολιτικό όφελος από την πρόσληψή του στην κυβέρνηση θα ήταν τεράστιο για την κυβέρνηση. Ενας στενός συνεργάτης και συνομιλητής του Τσίπρα, από εκείνους μάλιστα που προσδίδουν την υποτιθέμενη σοβαρότητα και μετριοπάθεια στην εικόνα του προέδρου, στρατεύεται στην κυβέρνηση Μητσοτάκη! Η αποθέωση της υπερκομματικής και ορθολογικής προσέγγισης στο πρόβλημα που είχε τον σκοπό να λύσει ο ανασχηματισμός.

Εδώ στην ιστορία υπεισέρχεται ο παράγων της ανθρώπινης διανοίας – είτε με την παρουσία του είτε, συχνότερα, με την απουσία του. Υποθέτω ότι ο κ. ναύαρχος δεν είχε καταλάβει πόσο βαθιά είχε εμπλακεί στην πολιτική καθημερινότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε πόσο είχε εκτεθεί στις εσωτερικές διεργασίες του. Η αυτομόλησή του στο άλλο στρατόπεδο θα ήταν πλήγμα ανάλογο εκείνου που δέχθηκε η Σοβιετία με το πέρασμα του Ολεγκ Γκορντιέφσκι στη Δύση. Ο Ευάγγελος Αποστολάκης νόμιζε, φαίνεται, ότι ήταν ακόμη τεχνοκράτης· δεν είχε πάρει είδηση ότι, ύστερα από δύο χρόνια και βάλε, είχε γίνει πια πολιτικός. Δεν είχε φανταστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε. Ούτε το πολιτικό μέγεθος της πράξης του είχε φανταστεί, ούτε τις απειλές που οπωσδήποτε θα δέχθηκε χθες από τον ΣΥΡΙΖΑ και στις οποίες τελικά υπέκυψε, αφού ανακάλεσε την απόφασή του.

Το κακό είχε γίνει όμως, και μάλιστα για όλες τις πλευρές. Προφανέστατα για την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, που ψάχνουν ξανά από την αρχή τον κατάλληλο υπουργό για την Πολιτική Προστασία. Εβαλαν λάθος πυρομαχικά στο κανόνι και ανατινάχθηκε μόνο του. Η μόνη παρηγοριά τους μπορεί να είναι ότι η ουσιαστική επιτυχία των ανασχηματισμών κρίνεταιαπό τις πράξεις που ακολουθούν. Μακροπρόθεσμης αποδόσεως παρηγοριά όμως και, στο μεταξύ, μεσολαβεί ο χρόνος και τα «events, dear boy, events», που έλεγε ο ΜακΜίλαν. Το απρόβλεπτο.

Και για την αντιπολίτευση, όμως, η υπόθεση ήταν ένα ανεπιθύμητο πλήγμα, διότι το έλλειμμα σοβαρότητας από πλευράς του κ. ναυάρχου το χρεώνεται και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που τον έχει στο επιτελείο του επί τόσο καιρό. Πρόκειται για κακή επιλογή και άκρως επικίνδυνη, όπως αποδείχθηκε, που προσφέρεται προς εκμετάλλευση από όσους εντός του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούν με τις προεδρικές επιλογές. Φίλης, Τσακαλώτος, 53 και άλλοι έχουν τώρα ένα ισχυρό επιχείρημα για να αμφισβητούν την αυθεντία του Αλέξη. Αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας τι να τον κάνει πια τον Αποστολάκη μετά την ασύλληπτη αστάθεια που έδειξε σε τόσο κρίσιμη περίσταση;

Πάντα υπάρχει όμως η ασημένια γραμμή στην άκρη του σύννεφου, όπως λένε οι αμερικανοί φίλοι μας. Ισως να είναι καλύτερα που η υπόθεση κατέληξε τώρα σε φιάσκο. Θα ήταν τραγικό, θέλω να πω, αν το φιάσκο αποκαλυπτόταν αργότερα. Αν ο κ. ναύαρχος δεν μπόρεσε να αντέξει την πολιτική πίεση του ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα τα έβγαζε πέρα με την πραγματική πίεση των φυσικών καταστροφών;