Οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ στο Μεταναστευτικό

Πώς περιγράφουν τη μεταναστευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στελέχη του που κλήθηκαν να την κάνουν πράξη ως αξιωματούχοι του κράτους; Σαν μια που δεν έχτισε τείχη, αλλά άνοιξε αγκαλιές κατά τη διάρκεια της χειρότερης κρίσης που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η ΕΕ, εκείνης του 2015. Πάνω στο ίδιο μοντέλο κάποιοι αριστεροί γράφουν και τις προτάσεις τους γι’ αυτή που ίσως έρθει εξαιτίας της παλινόρθωσης των Ταλιμπάν – πάνω, δηλαδή, στο πρότυπο ενός θεωρητικού ουμανισμού που παραβλέπει τις πραγματικές συνθήκες στις κοινωνίες τις οποίες καλεί να αγκαλιάσουν τους μετανάστες. Η συριζαϊκή στάση απέναντι στο πρόβλημα που θέτουν οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν, στη διεθνή κοινότητα γενικά και την Ελλάδα ειδικά, έχει αξία όμως και για μια ακόμη αντίφασή της. Αξίζει επειδή υπενθυμίζει την εσωτερική πάλη ανάμεσα στους εκπροσώπους της κομματικής ορθοδοξίας του 4% και τους θιασώτες της μετάλλαξης για χάρη ενός προφίλ κυβερνητικής ετοιμότητας.

Για το Τμήμα Μεταναστευτικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, «δώδεκα υποψήφιοι αριστούχοι του μαθήματος καταπάτησης κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου που προστατεύει τους πρόσφυγες» μαζεύτηκαν προ ημερών στο ΚΥΣΕΑ, και συμφώνησαν το ελληνικό κράτος να αντιδράσει στο ενδεχόμενο μεγάλων μεταναστευτικών ροών «με κλειστά σύνορα και δυνάμεις αποτροπής. Δηλαδή με επικίνδυνες για τη ζωή των προσφύγων επαναπροωθήσεις στην θάλασσα, με παγίδες θανάτου στον Εβρο, με φράχτες, σειρηνοφόρα οχήματα που τρελαίνουν με την ένταση του ήχου που εκπέμπουν, με εκτοξευτήρες νερού που δεν είναι για να σβήνουν φωτιές, αλλά για να διαλύουν τα σώματα και να σβήνουν τις ελπίδες των ανθρώπων».

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ. Ο αρχηγός, από την άλλη – όπως κι ο τομεάρχης Εξωτερικών -, προτίμησε μια λιγότερο λυρική προσέγγιση. Ο Αλέξης Τσίπρας αιτήθηκε την «προώθηση μιας δυναμικής περιφερειακής πρωτοβουλίας υπό τον ΟΗΕ, που θα συμπεριλαμβάνει όλα τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ΕΕ και τις γειτονικές χώρες, θέτοντας αυστηρούς διπλωματικούς και οικονομικούς όρους στο νέο καθεστώς στο Αφγανιστάν, κυρίως ως προς το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικών και παιδιών». Τάχθηκε, άρα, υπέρ της επιβολής οικονομικών κυρώσεων σε ένα κράτος το οποίο εξαρτάται από τη διεθνή οικονομική βοήθεια. Ή, για να το πούμε αλλιώς, εισηγήθηκε μια διευθέτηση που θα επηρεάσει αρνητικά πρωτίστως όλους εκείνους – κι εκείνες – που διατείνεται ότι επιθυμεί να προστατεύσει, δίνοντάς τους έναν επιπλέον λόγο να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Παρ’ όλ’ αυτά, η ιδέα του ήδη υλοποιείται από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, που ανέστειλαν τη χρηματοδότηση της Καμπούλ.

Ζήτησε, βέβαια, και την έκτακτη σύγκληση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – παρότι οι σύντροφοι του Τμήματος Μεταναστευτικής Πολιτικής έχουν προλάβει να αποφανθούν πως «η ΕΕ αφού χύσει κροκοδείλια δάκρυα για τον χειμαζόμενο αφγανικό λαό, θα του κλείσει στα μούτρα την πόρτα».

ΧΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 2020. Το προαναφερθέν χάσμα μεταξύ βαθέος κόμματος και προεδρικής ομάδας δεν άνοιξε τώρα. Τον Φεβρουάριο του 2020 ο Τσίπρας είχε δηλώσει θετικός στην κυβερνητική απόφαση για κλείσιμο των συνόρων στον Εβρο – λόγω της «μαζικής απόπειρα εισροής στη χώρα». Η κίνησή του είχε εκληφθεί ως μήνυμα προς όσους στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζαν την αντίθετη άποψη. Αλλά και ως σημάδι ότι προσπαθεί να αφουγκραστεί την πλειονότητα της κοινής γνώμης, η οποία δεν βλέπει με καλό μάτι την πιθανότητα να αυξηθεί ο αριθμός των προσφύγων και των μεταναστών που φιλοξενούνται εδώ.

Αυτή η τάση της συλλογικής συμπεριφοράς δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει αντιστραφεί σήμερα, εξού κι ο συριζαίος πρόεδρος αποφεύγει τις ριζοσπαστικές ρητορικές κορόνες προτιμώντας μια πιο κεντρώα και θεσμική γραμμή. Στις λάσπες του Μεταναστευτικού, ωστόσο, δεν βουλιάζουν μόνο οι διαχειριστικές ικανότητες μιας κυβέρνησης – όπως σωστά επισημαίνει ένας αριστερός που το χειρίστηκε. Μπορεί να κολλήσουν κι οι ελπίδες μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης να διευρύνει τη δημοσκοπική της απήχηση αν ο τόνος δοθεί από τους υποστηρικτές των ορθάνοιχτων συνόρων.