Ψυχοπονιάρηδες και άκαρδοι

Μερικές λέξεις χρησιμεύουν ως καραμέλες. Οπως, π.χ., η λέξη ενσυναίσθηση που χρησιμοποιείται συνέχεια στις δημόσιες πολιτικές συζητήσεις. Τι ακριβώς σημαίνει, θα σας γελάσω. Διαβάζω ότι είναι η συναισθηματική ταύτιση με την ψυχική κατάσταση κάποιου άλλου ή κάποιων άλλων, η κατανόηση της συμπεριφοράς και των κινήτρων του/τους.

Υποτίθεται ότι η συναισθηματική ταύτιση κάθε πολιτικού με τα βάσανα των πολιτών που πασχίζει να εκπροσωπήσει είναι αυτονόητη, γι’ αυτό άλλωστε έως πρόσφατα η λέξη δεν υπήρχε στην πολιτική ως ευκόλως εννοούμενη. Αλλά, τα τελευταία χρόνια, μάλλον χάρη στη new age πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, η λέξη κολλάει σε κάθε είδους αντιπαράθεση. Κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, πλέον, πρέπει να αναρωτηθεί αν έχει ενσυναίσθηση ο αντίπαλος ή αν ο ίδιος είναι μόνος του, με τόσο καλά αισθήματα για τους άλλους.

Καταλαβαίνω ότι κάθε πολιτικός που επικαλείται την ενσυναίσθηση θέλει να πει στο ακροατήριό του ότι αυτός είναι πραγματικός ψυχοπονιάρης. Οτι αυτός κλαίει με τη δυστυχία των άλλων, γελάει με την ευτυχία τους – ενώ ο αντίπαλός του είναι αναίσθητος και άκαρδος. Σε κάθε περίπτωση, ο πολιτικός της ενσυναίσθησης πιστεύει ότι είναι κάτι σαν ηθοποιός που αντανακλά το κυρίαρχο συναίσθημα. Θα τον πάρουν τα δάκρυα. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι μελόδραμα.