Μια άγονη συνεδρίαση

Ο Αλέξης Τσίπρας, χθες στη Βουλή, είπε κάτι σωστό: ότι κάθε πολιτικός δεν κρίνεται με βάση τι έκαναν οι άλλοι, αλλά με βάση τι έκανε, ή τι δεν έκανε ο ίδιος. Είναι, δηλαδή, αλήθεια ότι το Μάτι είναι last year, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν μπορεί να επικαλείται το Μάτι για να δικαιολογήσει τις παραλείψεις και τα λάθη της δικής του κυβέρνησης, τα οποία παραδέχτηκε αν και δεν τα περιέγραψε, στο θέμα της δασοπυρόσβεσης.

Αλλά, από την άλλη, ο ίδιος ο Τσίπρας φταίει για την ανάκληση από τη σημερινή κυβέρνηση της τραγωδίας του Ματιού και, κυρίως, των κραυγαλέων χειρισμών του ιδίου και του επιτελείου του την ώρα της καταστροφής. Οταν προσεγγίζεις το ζήτημα των πυρκαγιών ηθικολογικά, όταν δηλαδή κατασκευάζεις έναν αντίπαλο ηθικά διαβλητό, είναι θέμα χρόνου να έλθει ο αντίπαλος και να δείξει τους σκελετούς στην ντουλάπα σου. Η εκλογική ήττα του Τσίπρα, στις τελευταίες εκλογές, οφειλόταν και στο Μάτι, αλλά όχι μόνο. Το Μάτι, απλώς, ανέδειξε τον αμοραλισμό του.

Ο ίδιος αμοραλισμός, με άγνοια κινδύνου, ανάγκασε τον Μητσοτάκη να ανακαλέσει τα ηθικά ράκη του Τσίπρα και του συστήματός του, όπως εκτέθηκαν μετά το Μάτι – και επιβεβαιώθηκαν, λίγο αργότερα, στην κρυφή κρουαζιέρα με το γνωστό κότερο.

Κατά τα άλλα, κυριάρχησαν νομίζω οι χαρακτηρισμοί του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για τον Πρωθυπουργό: «τυμβωρύχος» και «πολιτικός απατεώνας». Και η πρόσκλησή του για «εκκένωση από την εξουσία». Ηταν οργισμένος; Αλίμονο αν ένας πολιτικός δεν μπορεί να δώσει τόπο στην οργή.

Ο Τσίπρας, χθες, στη Βουλή, κατέφυγε ακόμα μια φορά στην απαξίωση του αντιπάλου διά χαρακτηρισμών. Επί της ουσίας, δεν διαφέρει σε τίποτα από τον οπαδό που φιλοτεχνεί τα γνωστά υβριστικά χάσταγκ στο Διαδίκτυο: η πολιτική είναι και γι’ αυτόν επίθεση κατά πρόσωπο. Η ιδεολογία πίσω από την προσπάθεια αυτή είναι το ιερό κίνητρο μιας άξεστης και μονίμως εχθροπαθούς συμπεριφοράς.

Κι είναι κρίμα επειδή, χθες, η αντιπολίτευση είχε την ευκαιρία να αποδειχθεί δημιουργική, ουσιαστική δηλαδή στην κριτική της. Αντί για τις γνωστές γενικότητες περί χρεοκοπίας του επιτελικού κράτους, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε μέσω του κομματικού μηχανισμού του και της πρόσβασης σε τοπικά στελέχη στις περιοχές που επλήγησαν, να έχει συγκεκριμενοποιήσει ευθύνες και, κυρίως, να έχει προτάσεις. Οχι γενικώς και αορίστως, να γίνει η πολιτική προστασία ανεξάρτητη αρχή (πολύ σωστά ο Πρωθυπουργός παρατήρησε ότι η πολιτική προστασία είναι υπόθεση του πυρήνα του κράτους), αλλά ουσιαστικά, με χαρτί και με μολύβι. Θα ήταν η απόδειξη ότι η πολιτική τύπου «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» υποκαθίσταται από μια συγκροτημένη στάση, με προγραμματισμό δράσης και κοστολόγηση.

Αλλά είναι δύσκολο πράγμα να ζητεί κανείς υπευθυνότητα από οπαδούς της πολιτικής αναμπουμπούλας – οι οποίοι, άλλωστε, ετοιμάζονται να μπουν μπροστά στο κίνημα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ανεμβολίαστων.

ΥΓ: Βλέπω ότι έγινε μείζον θέμα η επίκριση Μητσοτάκη κατά της Φώφης Γεννηματά, κι ότι το κεντρικό γραφείο της πολιτικής ορθότητος απεφάνθη ότι ο Πρωθυπουργός έκανε στην πρόεδρο της ελάσσονος αντιπολίτευσης κάτι που το λένε mansplaining – εν συνόψει δηλαδή, την αποδοκίμασε οργισμένα. Κι ότι αυτό είναι σεξισμός. Αν έλεγε τα ίδια στον Τσίπρα, πάλι σεξισμός θα ήταν;